hósdagur 21. september 2017síða 13

FRÍGGJADAGUR 22. SEPTEMBER 2017 SOSIALURIN 110 13 ara ikki hevði gjørt tað, ið hann var dømdur fyri. Tá mátti eg bara svara, at eg skilti, at tað er hart, men at vit bæði sótu í rætt inum, tá dómur varð feldur og hoyrdu, hvat dómarin segði, sigur hann, og leggur afturat, at tað er um ráð andi, at hava í huga, at tað eru menn- iskju, sum vit skriva um. – Ein hevur av og á lyndi til, at hugsa í skipanum og stovnum ella í krónum og oyrum, men vit mugu ikki gloyma, at tað ávirkar menn- iskju eisini, leggur hann afturat. Tað er tí umráðandi at meta um í hvørjum einkultum førum, tí til tíðir eru viðmerkingarnar grund- að ar, og við árunum skilur man hetta betur, greiðir hann frá. – Tú skalt fortelja nokk, men ikki pensla detaljurnar út, stað- fest ir hann. Hóttan frá valdspersóni Tað er ymiskt, hvussu ein hóttan verð ur borin fram, og hvat slag av hótt an talan er um. Ein kann eisini verða hóttur við, at tað ein skrivar fær avleiðingar fyri ein persónliga, ella eisini skal fyritøkan, ið tú arb- ei ð ir fyri, kenna sviðan. Danjal av Rana hevur eisini upp livað, at fáa hóttanir um, at gev ast við at skriva um eitt mál, tí viðkomandi, ið hann skrivaði um nú mátti gevast at koma í sam- kom una har viðkomandi gekk, tí tað ávirkaði so mikið nógv, at við- kom a ndi var nevndur í miðlunum. – Talan var um ein almennan per són, sum skrivaði til mín og arb eiðs felagar mínar, at tað, sum eg skriv aði um nú fekk ævigar av- leið ing ar, tí viðkomandi ikki longur kundi savnast í andaligum høpi, sig ur hann frá. – Her er talan um ein almennan per són, og tá eg fái slíkar aft ur- meld ingar, so havi eg skyldu til at venda tí við blaðstjóranum og meta um tað er nakað í tí, sum verður skriv að. Mín niðurstøða er tó, at eg kann ikki lata vera við at skriva um eitt mál av tí grund, at viðkomandi gong ur í somu samkomu sum eg, sig ur hann. Hetta málið hevur Danjal av Rana ikki skrivað meir um síðani hótt an ina, men hann sigur enn eina ferð, at verður nakað at skriva um málið í framtíðini, so fer hann at ikki at halda seg aftur vegna hesa viðmerkingina. Eitt annað slag av hóttan, sum priv atu miðlarnir kenna serliga væl, er hóttan frá lýsarum um, at teir gevast at lýsa í blaðnum, um redakti ónin ikki steðgar at skriva um eitthvørt mál, sum lýsarin av ein hvørjari orsøk ikki ynskir at skri v að verður um. – Tá er umráðandi, at tað verð ur greitt fyri allar partar, at skiln að ur er millum lýsinga- og tíð inda deild- ina í húsinum. Tað er tó meir enn so komið fyri, at kundar, ið lýsa nógv, eru steðgaðir við tí orsaka av tíð inda flutninginum hjá okkum, greið ir hann frá. Óbehagiligt hvørja ferð Hóttanir og ágangur verða ikki lætt ari at lesa sum tíðin gongur. Hvørja ferð ein hóttan ella eini keði- lig boð liggja í klivanum, hvøkkur man við og má hugsa tað ígjøgnum, áðrenn man avger, hvussu tað skal viðgerast, greiðir hann frá. – Tað er líka óbehagiligt, at fáa teldupost ella Facebook boð hvørja ferð, men eg fái hjálp frá starvsfeløgum og sigi altíð blað- stjór an um frá, soleiðis at mín søga er søgd, sigur hann. ANNIKA KUNOY IM ANNIKA@SOSIALURIN.FO Royndi journalisturin Georg L. Pet ersen segði í samrøðu við Kringvarpið, at hóast hann hevur upplivað ágang og hótt- an ir í 25 ár, so er ágangurin broytt ur, tí fyrr varð hann ofta upp ringdur, men nú er ágang- ur in mest á sosialu miðlunum. Hann upplivir tó ofta, at tað verð ur rópt at sær á gøtuni, men hetta upplivdi hann meir av, tá hann var yngri. Hann minnist serliga væl, tá hann varð uppringdur, eft ir at hava skrivað nakrar kritt isk ar greinar. – Síðani ringir tann per- són urin, sum eg hevði verið mest krittiskur ímóti til mín um kvøldið og segði, at fór eg í býin og sá ein bil við døkk um rútum, skuldi eg ikki kenna meg tryggan, tí hann hevði sent onkran í býin at gera av við meg. Eg hoyrdi, at við komandi var ávirkaður, so eg koblaði ein bandupptakara til telefonina, og ringdi hann aft ur, so fór eg til løgregluna við tí. Tað er tað grovasta, sum eg havi verið út fyri, sigur Georg L. Petersen. Eftir hesa hendingina greiddi hann arbeiðsplássinum frá hendingini, so at starvs fe- lag ar nir vistu tað, skuldi okk urt hent honum. Valdshavarar hótta Georg L. Petersen greiddi frá, at journalistar eisini verða hótt ir av valdshavarum og pol it ik ar- um. – Ein hóttan um stevn- ing kann sanniliga eisini verða alvorlig fyri ein journ- al ist, tí sambart fjøl miðla- ábyrgdarlógini hevur journ al- ist urin ábyrgd fyri tí, ið hann skriv ar. Ein hóttan um at verða stevnd ur ger, at tú gert títt arb- eiði betur, men tað kann eis ini verða kostnaðarmikið. Tað kann gera, at onkur velur ikki at skriva meir um evnið, og tá virkar hóttanin og tað skal hon ikki, staðfestir hann. Georg L. Petersen segði eis- ini í samrøðuni við Kring varp- ið, at stundum steðga fyritøkur við at lýsa í miðlinum, tí skriv að verður um eitthvørt evni, sum viðkemur teimum –Tað er ikki gott nokk. Journalistarnir arbeiða í eini fyrtøku, sum skal rinda løn teirra, og tað kann áleggja ein óbevístan sjálvsensur, segði Georg L. Petersen. Georg L. Petersen hevur verið journalistur í nærum 25 ár, og hann greiddi frá í sendingini Góðan Morgun Føroyar í Kringvarpinum mánadagin, har hann luttók saman við Barbaru Holm, at hann hevur upplivað ágang av ymiskum slagi, síðani hann byrjaði í yrkinum. HAVI KENT ÁGANG SÍÐANI EG BYRJAÐI Georg L. Petersen: