mánadagur 16. oktober 2017síða 4

Mánadagur 16. oktober 2017 · Nr. 120 4 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 UNDIR FÝRA EYGUM Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Hvat land kundi tú hugsað tær at vitja? – Eg havi ongantíð verið í USA, og eg havi onkuntíð hugsað at farið tann vegin, tí tað er eitt land, sum er eina vitjan vert Hvønn føroyskan sang dámar tær serliga væl? – Mær dámar sera væl sangin Um tú vilt gleði vinna. Yrkingin hjá Mikkjali á Ryggi hevur ein góðan boðskap. Eyðun Klakstein Tórður Mikkelsen hevur síð­ani á heysti 2013 gjørt send­ingina Við Tórði á túri í Kring­varpinum. Í sendingini vitjar Tórður bygdir, bygda­løg, býlingar, avtoftað bú­ pláss, einstøk tiltøk og annað kring landið, og málið er altíð tað sama. Hann vil vita meira um fólkini og lívið á staðnum. –  Forvitnið drívur meg, og eg vil lýsa tað veruliga lívið kring landið. Eg vil hitta fólk í eygnahædd á teirra heim­staði, og síðani gera eina við­komandi reportajsu burturúr, sig­ur Tórður Mikkelsen. Hann hevur síðani 1989 starv­ast í loftmiðlunum. Fyrst var tað í Útvarpinum, frá 1998 í Sjón­varp­inum, og sein­astu árini í Kring­varp­in­um, sum umfatar bæði Út­varpið og Sjónvarpið. Í næst­an 30 ár hevur hann verið virk­in miðla­maður, sum fólk flest munnu kenna fyri send­ingar, ítrótta­frá­sagn­ir ella annað. Út millum fólk Tórður Mikkelsen fór á sín fyrsta túr á heysti í 2013. Upp­ runin til sendingina Við Tórði á túri var ein onnur send­ing, Í bygdalagnum, sum Elis Poulsen gjørdi. Elis gjørd­ist sjúkur, og tá var Tórð­ur spurdur, um hann vildi skiftast við Elis at gera send­ingina. Teir skiftust eitt stutt skifti, og so yvirtók Tórð­ ur send­ingina. Tá hevði hann eisini hug at gera sítt egna konsept, sum bleiv til sendi­ røðina, sum nú er lands­kend undir navninum Við Tórði á túri. – Mær dámar sera væl at fara út til fólk, út um landið, og tað havi eg gjørt nógv av gjøgn­um ár­ini. Tí var eg sjálv­andi klárur at fara undir hesa sendingina, tá ið eg fekk møgu­leikan, sigur Tórður Mikk­el­sen. –  Upprunaliga hugskotið var at fara út á tey smáu pláss­ ini, sum vit ikki hoyra so nógv um í gerandis­degn­um. Eg vitji støðini og royni at lýsa dagliga lívið, tankar og annað, og tað er sjálvandi púra avgerandi, at eg hitti fólk á staðnum, sigur hann. Fyrsta sendingin var úr Funn­ ings­firði, síðani úr Án­un­um, úr Svín­áum, Koll­beina­gjógv og Lopra. –  Hetta eru pláss, sum eg og nógv við mær vita lítið um, men sum vit kanska ofta koma framvið. Tí fekk eg hug at vitja hesi støð, og við tíðini havi eg eisini vitjað meira for­kunnug pláss, avtoftaðar bygdir, bý­lingar og annað. Konseptið menn­ist og broyt­ist, og eg eri sera til­vit­aður um, at tað sendingarnar ikki skulu tykjast verða ein­s­tátt­ að­ar endurtøkur –  hvørki hjá mær ella hjá lurtarunum, sigur Tórður Mikkelsen. Hann hevur eisini gjørt nakrar sendingar úr út­lond­um – úr Ísrael, Kuba og Kenya. Góð við heimplássið Við Tórði á túri fer nú undir fimta vet­urin, og framvegis eru nógv hug­skot um støð og fólk at vitja. – Hesi árini havi eg funnið út av, at fólk bera heima­plássið í hjart­anum. Tey vilja fegin greiða frá, og eg eri væl komin at vitja tey og teirra bygd, sigur Tórður Mikkel­sen. – Hóast eg havi gjørt nógv­ar send­ingar, eri eg fram­vegis altíð spent­ur til næstu sending. Eg havi tí­bet­ur fingið ta gávuna, at eg kenni ikki hetta arbeiðið sum eina end­urtøku, men heldur sum eina nýggja uppgávu hvørja­ ferð. Eg veit væl, at tað er skjótt brenna út í hes­um fak­inum, serliga um tú gert somu sending ella somu upp­gávur í longri tíð, men eg eri takksamur fyri, at eg ikki kenni hetta sum endurtøku ella nakra plágu. Eg fari altíð líka spentur undir næstu send­ing, sigur Tórður Mikk­elsen. –  Eg royni at gera send­ing­ arnar ymiskar, og tað ber altíð til at finna okkurt ser­ligt, okkurt sereyðkenni við einari bygd ella einum plássi. Øll hava sítt, og tí verða send­ingarnar ikki so eins­ táttaðar. Eg royni eisini at skifta ímill­um ymisk sløg av bygd­um ella støðum at vitja, og av og á kann eg fara í Stakk­in, á Sjó­ mannadag ella á Bindi­festival. Vanliga brúkar Tórður Mikk­ elsen ein staðkendan per­són at greiða frá bygdini ella staðnum, og síðani vitjar hann eisini ymisk fólk. – Eg geri onkra avtalu, áðr­enn eg fari av stað, men eg vil eisini hava, at ein part­ur er impulsivur. At eg kann banka uppá hjá fólki, sum ikki vita av, at eg komi at vitja tey. Eg vil gjarna hava, at tað eisini er ein nerv í send­ingunum, at tað kenn­ist ektað, og at alt ikki er plan­lagt frammanundan, sigur hann. – Eg leggi meg eftir at brúka nógv ljóð í send­ing­un­ um, tí fyri útvarps­send­ing­ar er ljóð tað, sum myndir eru fyri sjónvarpssendingar. Eg royni altíð at gera samrøður við fólk, har tey eru, tí eg vil ikki flyta tey til viks ella á eitt meira friðarligt stað. Væl móttikin Hóast Tórður Mikkelsen, sum tann spyrjandi og for­vitni útvarpsmaðurin, fer á gátt hjá MÆR DÁMAR FÓLK – Eg havi áhuga fyri fólki, og eg kenni meg hepnan at ferðast soleiðis kring landið og henta lavrber, sigur blíðsnýðaði útvarpsmaðurin Tórður Mikkelsen. Hann vitjar út í krókarnar í landinum, hittir fólk á gøtuhornum, og stundum bankar hann bara ófráboðað á dyrnar við mikrofonini í hondini