týsdagur 24. oktober 2017síða 20

Mikudagur 25. oktober 2017 · Nr. 124 20 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 NØVN John Børge Hansen – í dagligari talu bara John B. – andaðist í summ­ar tann 11. juli. Hann hevði fylt 73 í august. John var sonur Børge og Ellen Han­sen úr Keypmannahavn. Hann kom í samband við Føroyar, tá hann gekk í barnaskúla. Tá kundu børn­ini í sumarfrítíðini sleppa at ferð­ast nakrar dagar ymsastaðni í Danmark. Hann kom tá út á ein bónda­garð á Mors. Fortaldi ofta, hvussu stuttligt hetta var. Seinri í lívinum fekk hann samband við tey aftur. Tá John kom í skúla ein dagin, sat ein maður inni í skúlastovuni. Hes­in hevði lisið í einum blaði, at tvær familjur í Føroyum ynsktu at taka ímóti tveimum børnum í summ­arferiuni. Hetta vísti seg at vera ein stjóri á eini størri fabrikk, sum vildi »sponsorera« tveir næm­ ing­ar til Føroyar. Treytin var, at tá teir komur aftur, skuldu teir koma út og siga honum frá ferð­ ini. Klassin bleiv spurdur, um hvør hevði hug at fara. John og ein annar drongur høvdu hug at fara. Soleiðis komu teir til Føroyar. John til Louisu og Alfred í Króki og hin­ drongurin til beiggja Louisu. Tá so John kom heimaftur, var tað fyrsta hann gjørdi,at súkkla út til stjóran og fortelja um túrin. Louisa átti tríggjar gentur, men ongan drong. John bleiv so væl mót­tikin, at tey sóu hann sum sín egna son. Hetta bandið millum John og familjuna í Króki var fram­úr og sæst kanska best í tí, at Jacob­ina og John kallaðu næstu gentuna, sum tey fingu, Louisa. Eitt stuttligt við hesum er, at einaferð lá tað soleiðs fyri, at tað stóð Louisu í boði at keypa húsini hjá teimum, sum hon nú býr í. John sigldi við Dronning Alex­ andrinu, og hvørja ferð skipið kom á Havnina, vitjaði hann tey. Meðan Johan siglidi við Dronn­ ing Alexandrinu, kom hann at kenna nógv ferðafólk. Har ímillum var ein vinkona hjá Jacobinu, sum visti eitt sindur um John. Tá tær so fóru ein túr við Dronning Alex­ andrinu, bleiv ein neisti tendraður ímillum Jacobinu og John. John giftist við Jacobinu úr Klakksvík í 1972. Jacobina er dóttir Jacob Andreas og Fridu. Hann var úr Kunouy og hon av Vatnsoyrum. John var ein persónligheit, sum upplivdi nogv her í lívinum. Hann ferðaðist víða um, hitti og kendi nógv fólk, hevði nógv ymisk størv og hevði eina breiða vitan. Honum dámdi væl fólk og dugdi væl at koma í samband við tey. Eitt skifti var hann og arbeiddi á prenstmiðjuni »Røddini« úti á Skála, og kom hann tá í samband við manningar umborð á russiskum skipum. Russararnir vóru ikki so væl fyri. John sum dugdi nakað av russiskum, fór og samlaði klæði til teirria. Hann hevði gott málorya og kláraði seg í fleiri málum, m. a. enskum, týskum og sponskum. Eirtt dømi um, hvussu lætt hann hevði at kontakta fólk. Hann arbeiddi á flakavirkinum á Kósini, tá ein portugisiskur bátur lá við bryggju á Kósini. Har umborð vóru nakrir sjómenn, sum keddu seg og dugdu ikki at tosa við nakran og ikki vistu, hvat teir skuldu finna uppá. John setti seg í samband við teir og fór ein biltúr við teimu norð­ ureftir og vísti teimum smá­bygd­ irnar í Norðoyggjum. Ein søga, sum honum dámdi so væl at siga frá, var tá hann var í Ísrael og ferðaðist í ferðalagi hjá Svenning av Lofti. Á einum hotelli í Jerusalem arbeiddi ein palistinesi. Teir komu í prát, og endin var, at hann bjóðaði honum og Jacobinu heim til eina máltíð. Tey sluppu um girðingarnar uttan nakað. Tey vóru sera gestablíð og vísti teimum runt har á staðnum. Hendan trongdin at koma í sam­band við fremmandafólk, at fáa tey at kenna seg væl og at vísa teim­um landið, tað lá honum altíð fremst á hjarta. Hann dugdi eisini væl ta formellu síðuna av tí. Hann var høviskur, dugdi og dámdi væl at flenna og hevið altíð onkra góða søgu at fortelja. Minnið var so eina­standandi. Hann hevði eisini detalj­urnar við, tá hann segði frá onkr­um, sum hann hevði upplivað, eisini um tað vóru 40 ella 50 ár síðani, tá hann sigldi úti. Hesir eginleikar komu til sín fulla rætt, tá hann í fleiri á hevði starv umborð á Norrønu, har hann tók sær av ferðafólki. Hann var í fullum starvsbúna og kundi tosa við øll. Tá ið hann kom í land av Norrønu, var hann ofta biðin til ferða­leiðara, tá bussar koyrdu fólk av ferðamannaskipum. Seinru árini var hann parker­ ings­vørður í Klakksvík. Tað er ikki altíð líka stuttligt at geva fólki bót, men hann gjørdi tað av heilum huga og gjørdi ikki mun á vinum, familju ella fremmandafólki. Øll skuldu viðfarast eins. Hetta starvið røktaði hann eisini væl, serliga eftir at hann beliv pensjónistur og fekk skila á perkeringarnar. Dagarnir vóru ikki so langir, og slapp hann at vera har, sum hann hevði tað best: úti millum fólk. John var ein trúgvandi persónur. Hann bleiv umvendur eitt árið á samfelgasstevnu í Klakksvík. Hetta kom at merkja hann sum persón og hetta vísti hann allastaðnis, har sum hann ferðaðist. John og Jacobina ognaðu sær eini summarhús úti í Grøv, sum tey hugn­aðu sær í tá til bar. Eisini her kom tað fyri, at tey leigaðu húsini út til ferðafólk. Heima høvdu tey eisini B&B. Hetta gjørdi John til tað síðsta, tí at tað var tað, sum hann vildi. Seinasta árið hjá John var ikki lætt vegna sjúku, men vit mugu be­undra hansara mót og lívsvilja. Hann átók sær uppgávur, sjálvt um orkan var lítil gavst hann ikki at leggja ætlanir. Hann hevur sagt í almennum samanhangi, at hann heur skrivað niður hendingar úr lívinum, sum hann kundi hugsað sær at sæð í bók. Bókin kom ongantíð, men um hon kemur, so eru góðar søgur í væntu. John segði mangan, tá vit vitj­ aðu hann, at hann var tilreiðar, billett­ina hevið hann orðnað. Jacobina og familjan hava msit nógv, og saknurin verður stórur. Børn og verbørn og abbabørn høvdu so stóra gleði av honum. Vit biðja Harran um at ugga og troysta tey øll. Familjurnar hjá okk­um hava altíð verið so nógv sam­an, so saknurin er hjá okkum øll­um. Men vit gleðast um minnini og um vónina og takka fyri tíðina, vit fingu saman við John Børge Hansen. Maria Marsten við familju Minningarorð um John B. Hansen