hósdagur 2. november 2017síða 17

FRÍGGJADAGUR 3. NOVEMBER 2017 SOSIALURIN 128 17 klokk­an 12.00, so tí mátti mín dag­ ur byrja so tíðliga. Henning svav heima hjá sínum foreldrum, sum man obinbart eigur náttina áðr­ enn, og eg haldi, at hann svav væl og leingi. Menn hava tað so lætt! Beinta á Torkilsheyggi, foto­graf­ urin, kom um 10.00 tíðina, at av­ mynda meg ímeðan eg varð gjørd klár. Umleið klokkan 11.00 kom eg heim aftur til mammu og tey, har eg skuldi lata meg í brúðarkjólan, tá komu nervarnir av álvara. Mamma og omma hjálptu mær í brúð­arkjólan, og klokkan 11.55 komu tveir vinmenn hjá Henning, sum koyrdu brúðarbilin, eftir mær og skuldu teir koyra meg til Fríðriks­kirkjuna, har vígslan skuldi vera. Eg mátti ikki verða ov sein, tí ein onnur vígsla skuldi vera klokkan 13.00. OHMYGOD eg fekk nógvar nervar, tá eg kom inn í forkirkjuna, og tá hurðarnar vórðu latnar upp og eg sá øll fólkini. Har vóru simpulthen so nógv fólk, eg var so nervøs, spent, rørd, glað og alt í senn. Hanus á Gørðum gifti okkum, men Steintóra systir Henn­ing lesur teologi, og hevði hon vígslu­prædikuna. Hon var so ótrú­ liga góð, stuttlig, annaðleiðis, per­ són­lig og vóru vit so takksom fyri prædik­una og at hon vildi átaka sær upp­gávuna. Vit høvdu ikki fyrireikað nakra sangframførslu, men tað hevði familj­an. Jónhild Djurhuus og Jógv­an Olsen, maður fastur mína, sungu vakra sangin When God Made You. Tað var barasta so flott og rør­andi. Eftir hesa fantastisku vígslu vórðu øll boðin oman í kirkju­kjallaran, har vit høvdu mót­tøku. Tað var onki á skránni til hesa móttøkuna, men vit bjóðaðu køk­ur, kaffi og frukt, og fingu vit heilsa uppá øll hesi fólkini, sum vit vóru so takksom fyri at síggja. Til móttøkuna høvdu vit 3 stórar brúð­ ar­køkur, sum Miðberg hevði gjørt. So var tíð til at taka brúðar­ mynd­ir! Vit vóru so heldig við veðr­ inum, sjálvt um tað var 03. januar, men veðrið var fantast­iskt. Tað var pinnastilt, og tað kavaði, júst sum eg hevði ynskt mær og setti hetta ein serligan dám á myndirnar og eru vit so glað fyri tær. Eg haldi at klokk­an var umleið 16.00 tá vit vóru liðug at taka myndir, og tá hendi nakað, sum bara ikki má henda. Steym­urin fór. Ja, streymurin fór, og hann var vekk leingi. Eg haldi umleið hálvan annan tíma. Tí­betur var tað væl time’a, tí tað var akkurát tá vit líka høvdu eina løtu til at slappa av og lada upp til veitsl­una, og tíbetur órógvaði hetta ikki matin, sum Sjókaféin hevði staðið fyri. Klokkan 18.30 byrjaði veitslan, sum varð hildin í B68 húsinum á Svangaskarði. Hon var so hugna­ lig og stuttlig og var tað myrkt og tað kavaði uttanfyri, so øll stearin­ljósini og ljósketurnar komu veruliga til sín rætt. Tað var ein siðbundin veitsla við 3 rætt­ aða matskrá, einum góðum borð­ stjóra, nógvum flottum talum og nógv­um yrktum sangum. Eftir borð­haldið var fýrverk, sum hósk­ aði seg so væl hasa ársins tíð, og síðani høvdu vit eitt stórt kaku­ borð, har tann brúðarkøkan eisini kom frá Miðberg. Kim Hansen, James Olsen og Jóhannus á Rógvu spældu síðani til dansin. Brúð­ ar­náttin varð hildin á suite’ini á Hotel Runavík og fóru vit ikki á brúð­arferð. Eg gekk í skúla tá og Henn­ing arbeiddi og gekk eisini í skúla viðsíðurnarav og høvdu vit tískil bæði próvtøkur o.a. at hugsa um, so vit høvdu simpulten ikki tíð at fara akkurát tá. Sum heild var tað ein heilt fantastiskur dagur frá byrjan til enda, men vígslan var avgjørt tað besta við degnum. Hon var so einastandandi vøkur og persónlig. Hóast hendan deiliga dag, var tað ikki lætt at avgera, hvussu brúd­leypið skuldi verða. Vit diskut­ er­aðu nógar møguleikar, men tá alt kom til stykkis varð tað rættiliga sið­bundið. Vit ynsktu ikki eitt stórt brúdleyp, og tí valdu vit at hava brúdleyp fyri innbodnum. Vit ætlaðu faktiskt at hava eitt lítið brúdleyp, men alíkavæl vildu vit hava øll okkara nærmastu við, og tey eru nógv, tí vit bæði hava stóra familju, so tað lítla brúdleypið varð skjótt droppað. Vit avgjørdu hóast alt at gera tað so lítið, sum vit nú einaferð kláraðu. Vit bjóðaðu uml 140 fólkum, har tað varð okkara nærm­asta familja og vinfólk - teim­ um sum vit vóru saman við til dag­ ligt. Vit høvdu kunnað bjóðað so ótrú­liga nógvum afturat, serliga vin­fólkum, men man verður eisini noyddur at hava fíggjarætlanina í huga. Vit høvdu móttøku í kirkju­ kjall­aranum aftaná vígsluna, har øll vóru vælkomin, og tað eru vit ótrú­liga glað fyri. Um vit skuldu gjørt nakað øðr­ vísi, so høvdu vit ikki havt brúð­ar­ hús. Hóast vit slett ikki høvdu stórt brúðarhús, so vóru vit alt for troytt til tað. Eg minnist so at siga onki frá brúðarhúsinum – eg minnist nóg illa hvør var har, eg var útkoyrd og vildi bara sleppa at vera einsamøll sam­an við manninum hjá mær og tosa um tann fantastiska dagin vit høvdu havt. Eg eri eisini ein kontrol­freak, og eri alt annað enn róligt anløgd, so eg hevði ikki sovið í fleiri dagar áðrenn brúdleypið, og hevði ornað mestsum alt sjálv, so tað var onki at siga til, at eg var troytt. Onnur sum duga betur at slappa av og lata onnur hjálpa til, orka sikkurt væl at hava fleiri brúð­arhús. FRÁ BRUDLEYP.FO FRÁ HEIMASÍÐUNI BRUDLEYP.FO Í NÆSTUM KANST TÚ LESA ALT UM BRÚDLEYP Í FØROYUM Á IN.FO, TÁ IÐ BRUDLEYP.FO VERÐUR LAGT Á IN.FO! Gott ráð: Fáið so nógv sum gjørligt tikið uppá video, helst allan dagin! Tíðin gongur so skjótt, og tað hendur so nógv, at man hevur ongan kjans at minnast alt. Tá er tað fantastiskt at kunna hyggja eftir serliga vígsluni, og hoyra talurnar frá veitsluni umaftur. Vit hava hugt so ofta og tað er so gott at eiga alt uppá video.