týsdagur 7. november 2017síða 16

Mikudagur 8. oktober 2017 · Nr. 130 16 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 NØVN Lívið er dýrabart. Verfaðir, Erling Hansen á Støðini í Fuglafirði, plagdi at taka til, at tann síðsta heiður, ið tú kundi sýna einum menninskja, var at fylgja tí til gravar. Her eru føroyingar óførir, so trúfastir teir eru ímóti kenningum, vinum og næstringum, at vera til staðar , tá ið onkur teirra verður borin út. Farið verður norðurum. Ikki so sjáldan varð farið norð­ urum at fylgja onkrum til gravar á Hellunum ella í Oyndarfirði. Onk­untíð sum óviti vart tú við á onkrari slíkari ferð. Farið kundi vera til gongu um Skarðið, ella siglt við onkrum útróðrarbáti í bygdini norðurum. Fólk sótu í kyrru, men eisini varð trivið í onkran sálm ella sang. Einum sinni vit fóru eina tílíka ferð, minnist meg Linu Mariu, konu Leo Midjord, ið var ættað úr Oyndarfirði og systkinabarn mammu, sum eisini var úr Oynd­ar­ firði tríva í missiónssangin: Jeg er så glad, så inderlig glad... Í míni lund er ein gleðilig stund, tí heim har tað ber, sum himnastrond er. Mín sál fer avstað tann seinasta dag til Jesus á fund! Halleluja Er harmaljóð og sál mín er móð, hvat væntar mær, tá mær Jesus er kær` ? Hoyr ljómin í ský- á himni í líð, tí Jesus meg tók! Halleluja. O. lukkutíð, tá einglar í ský, meg bera heim til ævigan gleim. Við veingjum sum skjól, tað ber yvir hól, tí Jesus er mín! Halleluja. Tað var slík tign yvir slíkari ferð, sum tú seint gloymir. Sálmaljóðið setti seg í fjøruklettin fram við Halga­dali, Fuglafjarðar Boðum , Góða­dali og Nestanga. Tá ið Jacob Deciderius Johannesen, abbabeiggi á Hellunum, varð borin út millum jólanna 1957 í kava fóru faðir, Theodor. Petur Jacob, pápabeiggi og greinskrivarin um Skarðið til gongu til hesa jarðarferð. Tað vóru sjálvandi mong onnur úr Fuglafirði, sum fóru um Skarðið henda dag. Eivind borin út Nú Eivind varð borin út, 24. okt, deyðs­dagin hjá faðir, ið doyði 24. okt 1986, varð farið við bili norð­ urum. Veðrið var lagligt, so mangt og mikið rann fram í hugan á hesi stund, nú Guðs vinurin, Eivind skuldi inn á Línheygg sína seinastu ferð. Steinsetingarnar kring henda kirkju­garð eru so stak vakrar eins og halda hendur um tey, sum farin eru. Alexandra, konan og systir henn­ara, Anna vóru við á hesi ferð. Ja, mangan eru vit farin um hesar leiðir. Hellulandið, Stórisandur, Høvd­in og Oyndrastøð lósu morg­ un­bøn í hesum vakra doðaveðri, har ljósið lívgaði um Eivindsa fold­arlív. Hann var ein ímynd av ein­um kærleiksfullum menniskja, sum meg minnist afturá heilt frá barni av, sum alla tíðina var við tí góða orðinum. Sælur er tann, sum tað góða orðið fellur á. Ja, sanniliga róði hann altíð upp undir løtuna við orðum, sum lýstu upp í sinnið hjá okkum, sum yngri vóru. Eivind hevði Hálvmørkshandilin og Petur Klein hevði Víkahandilin. Hesar fjálgu hendur hildu lív í bygd­ini við teimum vørum, sum vórðu lagdar upp á kaiina í bygdini. Her lýsti ein vakurleiki út ímillum kropp og hendur, tá ið takast skuldi um vøruna og fáa hana til høldar. Ikki so sjáldan hjálptu óvitarnir til at fáa hetta niðan av kaikantinum inn í Hálvmørk ella Víkar. Vit, sum vóru í summarfrí, tóku hetta til okk­um, sum eina stóra uppliving. Hetta var eitt spæl, sum Petur Klein og Eivind Petersen dugdu til fulnar við sínum natúrligu, menn­ iskj­ansligu og pedagogisku gávum, og hetta logar uppvið enn tann dag í dag. Familjan Fólk komu eisini oman at vita, hvør fór avstað og hvør, ið kom. Aloftast stóðu tey uppi við kaihúsið. Hetta var tað sama fyribrygdi t. d. á Hell­ un­um. Minnist á einum sinni, tá ið lagt varð at á Hellunum og ein kvinna stóð við stokkum oman fyri lendingina og eygleiddi tað, sum fyrifórst. Hetta var vakurt, ein hugmynd, sum er farin í søg­una, men livir sítt sæla lív enn í sinn­in­ um. Ja, Eivind hann fór inn í Garða­ mørk eftir fljóði sínum, Esther. Hon var dóttir Karolinu og Jákup Gaard. Tey giftust 1951 og fingu 5 børn - Judith, Anni, Leif, Eilif og Gunnleyg. Jákup var sonur Elina og Joen Pet­ ur í Hvanngarðinum. Elin var av Hell­unum, dóttir Lamba Jákup og Kun­oyar Kathrinu. Lamba Jákup var langabbabeiggi greinskrivaran. Tveir brøður av Fløtunum í Lamba settu seg niður á Hellunum, Símun, langabbi og Jákup. Lamba Thomas, bróðir teirra, setti seg niður í Fugla­firð. Hann var tvær ferðir gift­ur og fyrrra kona hansara var úr Oyndarfirði, Anna Olesdatter á Dung­anum og seinna úr Kollafirði, Anna Elisabeth(Lísbitta). Foreldrini hjá Eivindi vóru Malena, sum var ættað av Fløtti og Andreas, sum var ættaður úr Hoygarðshúsi. Tey fingu 8 børn og yngstur var Eivind. Endi Eivind var virkin í Oyndarfirði alt sítt lív. Hann var klokkari frá 1. sunnu­degi í atvent 1958 til fyri fá­ um árum síðani. Eivind sang fyri líki og sat í kirkjuráðnum sum formaður eisini. Hann var for­- maður í sjúkrakassanum í mong ár. Hann var formaður í haga­stýr­- ­in­um í Ognarhaganum. For­mað- ur í missiónshúsinum. Sat eisini í kommunustýr­in­um. Andreas, fað­ir hansara var eisini klokk­ ari og deknur. Vakurt var tað, tá ið Andreas kom oman eftir Túni sunnu­dagar við lestrarbókini í hond­ini og abba­børnini saman við hon­um. Onkuntíð fylgdust Andreas og Eivind somuleiðis. Hetta er ein vøk­ur mynd av feðgunum báðum, so góðir teir vóru við kirkjuna. Frið­ ur veri Eivindi og Andreasi. Frits Minningarorð um Eivind Petersen, Oyndarfjørður. Fór til gravar týsdagin, 24. okt. 2017