týsdagur 7. november 2017síða 17

17 Mikudagur 22. oktober 2014 · Nr. 120 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Mikudagur 8. oktober 2017 · Nr. 130 NØVN Elsa av Reyni varð borin í heim í Porkeri 18. august 1920, dóttir Onnu f. Djurhuus úr Skemmuni í Porkeri og Johan Thomsen, ættaður úr Glopp­inum í Fámjin. Jo­ han var timb­urmaður og keyp­maður. Rak saman við Onnu útihandilin hjá Garða­ monnum í Porkeri eftir ver­ foreldur síni Petru og Johan Djur­huus, eins og hann røkti ymisk álitis­størv í bygdini. Í Skemmuni búði á barna­ árum og í ung­dóms­døgum Elsu saman við foreldrum og systkjum hennara omm­ an, Petra í Skemm rópt, sum and­aðist í 1948, 95 ára gomul. Elsa, ið var fjórðyngst av ellivu systkj­um, var gift Ingálvi av Reyni, 1920-2005. Yngsta systir Elsu, Sigrid, fødd í 1926, andaðist hálv­ antriðja mánað eftir Elsu, tann 30. september 2017, 90 ára gomul. Sigrid var gift Daniel Poul­sen úr Porkeri. Einasti eftir av stóra systk­ina­flokk­inum er Andr­ ew Thomsen, fødd­ur í 1925. Andrew var giftur Fridu, f. Ol­sen úr Vági. Systkini, ið undan Elsu og Sigrid eru farin, eru Petra (Diddan), gift Niels Wang úr Kaldbak, Jacob, giftur Inu, f. Olsen úr Keyp­manna­havn, John, giftur Jonhild, f. Dam úr Havn, Fina, gift Sigirdi av Reyni úr Havn, Hans (Hans­ mann), giftur Onnu Sofíu, f. Tau­sen úr Hovi, Astrid, gift Jákupi á Dul úr Havn, Sofus, giftur Marionnu, f. Simonsen úr Hoyvík, og Eivind, ið doyði av sjúku átjan ára gamalur í 1941. Elsa gekk í skúla hjá Johan Dan­bjørg, og hon sipaði mangan til tann lærdóm, hon haðani fekk. Hjálpti sum ungur næmingur Dan­bjørg at rætta skrivligu avrikini hjá skúla­ feløgum sínum. Danbjørg var sum kunnugt sera upptikin av løg­tings­arbeiði og øðrum álitis­størv­um. Elsa leikti eftir skúlatíð í Skemmu­túni og kring um í bygdini. Var eisini við í dagliga yrkinum í heim­bygdini. Stóð eftir skúlatíð í Skemmu­krambúðini. Var við í torv­ar­beiði og gekk til neyta. Í 1937 fór Elsa niður til Dan­mark­ar. Har tænti hon fyrstu árini hjá Ell­en Benzon, einkjuni eftir Otto Ben­zon, rithøvund og apotekara, fyrr­verandi stjóra á Kongaliga Teatr­inum. Eitt systkinabarn Elsu, Tinna Debes, og tvær systrar Elsu, Diddan og Fina, tæntu eisini hjá Ell­en og Otto Benzon. Sambandið við Benzonættina hev­ur verðið hildið higar til dags. Í 1941 fór Elsa á háskúla, har hon fyrireikaði seg til sjúkrasystralæru. Sama ár tænti hon í nakrar mánaðir hjá Johan Thomas Skovgaard, lista­manni, syni kenda listamannin Joakim Skovgaard, sum eitt nú hevur málað altartalvuna í Christ­ians­kirkjuni í Klaksvík. Elsa fór síðan á Sundby Hospital á Amager at læra til sjúkrasystir, har hon tók prógv í 1945. Ískoyti til útbúgvingina tók Elsa á eini føði­deild í Keypmannahavn, á Rudolp Bergs Hospital og Sct. Hans Hospi­tal. Annar veraldarbardagi hevði við sær, at føroyingar í útlegd ikki sluppu heim til Føroya fyrr enn eftir krígslok í 1945. Føroyingar hitt­ ust javnan undir krígnum, eitt nú í Kristi­liga Ungmannafelagnum, har Emil Joensen var fyriskipari, eins og í Føroyingafelagnum. Somu­leið­is hittust mangir teirra í brøðra­sam­ komuni í Thorsgade 40. Fina, systir Elsu, og Sigird, bróð­ir Ingálvs, giftust niðri í 1941, og um­vegis teirra komu Elsa og Ingálvur at kennast. Handbóltur var eitt av ítriv­un­um hjá Elsu og øðrum føroyingum niðri undir krígnum. Somuleiðis var Elsa við í kappróðri, so sum Niels Juel Arge sigur frá í bók síni Drek­anum. Elsa og Ingálvur komu heim til Føroya í december 1945. Tey giftust 12. januar 1946 og kundu nærum havt hildið diamantbrúdleyp, men Ing­álvur andaðist stutt undan, tann 26. november 2005. Elsa og Ingálvur búðsettust í barnaheimi Ingálvs á Ingutrøð, har for­eldur hansara Christina og Jens av Reyni góvu Ingálvi fyrsta atelier hansara, og har Ingálvur virkaði sum listamálari frá 1946 til 1968, inn­til flutt varð í nýbygt atelier yviri á Lütz­ens­ trøð. Í 1974 fluttu Elsa og Ing­ álvur av Ingutrøð yvir í hús síni á Lützenstrøð. Børn Elsu og Ingálvs eru: Kári, d. 2006, Gunnvør, Heri, Eyð­un, Árni, Ingi, d. 2001, Ása og Inga. Ingálvur var sum kunnugt lista­málari, og fyrstu mongu árini var Elsa virk­in heima og tók sær av húsi og børn­um, til tey vóru undankomin. Frá 1968 til 1981 starvaðist Elsa á Lands­sjúkrahúsinum. Síð­an í sjey ár á Værebro Park Pleje­center. Elsa fór úr starvi í 1988, 68 ára gomul. Elsa, sum saman við Ingálvi ferð­aðist víða um í heimi, var í 1981 saman við Dagmar Winther á ráð­stevnu í sjúkrarøktarfrøði í Los Ang­eles í USA. Hóast høgan aldur var Elsa enn løtt á fótum, og stundum kundi tú møta hesi fryntligu kvinnu, eitt nú á konsert ella á listaframsýning í býnum. At enda fækkaðust tó túr­ar­ nir om­an í býin. Hugnaligt var at hoyra Elsu siga frá barnaárunum í Pork­eri, frá ung­dóms­árunum niðri und­ ir krígn­um og frá tí, ið henni ann­ars viður­fórst í langa lívi sín­um. Vit fegnast um løtuna, har móð­ir okkara í barnaheimi okk­ ara á Ingu­trøð einaferð mið­ skeið­is í 1960­unum beyð um at fáa band­upp­takaran settan frá, so at hon inn á upptøku kundi syngja sálmin: Á, Jesus, eg elski teg, eg veit, tú ert mín. Sálmur eftir William R. Feath­er­stone í týðing eftir Victor Dan­iel­sen við lagi eftir A.J. Gordon. Fjálgt at hoyra rødd móður: Tá inn í títt ríki mín sál borin er at prísa tær, elska teg betur enn her, tá alt tað, eg trúði, eg sælur skal sjá, sum onga tíð áður skal eg elska teg tá. Nú longdist mammu eftir deginum, sum hon so fagurt sang um. 96 ára gomul var hon, nú hesin sæli dagur upprann. Lívssólin smeyg sær smátt um smátt vestureftir og setti nú hand­an Reynið. Vit takka fyri lívið, móð­ir okkara gav okkum, og vit eru Harr­anum takksom fyri tað langa lív, henni fall í lut, eins og fyri tað blíða lívskvøld, móðir okkara fekk. Á. Elsa av Reyni 18.08.1920 – 15.07.2017 Minningarorð um Hjarnar Djurhuus 25. Oktober 1932 – 5. Oktober 2017   Hjarnar var eitt menniskja sum altíð var framsíggjandi og í góðum lag. Hann sá altíð ljóst upp á veruleikan. Soleiðis myndaði eg mær Hjarnar í veruleikanum, tá ið hann var ímillum okkum. Vit búleikaðust í nærumhvørvinum við skúla í okkara ungum árum. Hjarn­ ari dámdi væl at ganga í haganum. Nógv­ir túrar vóru uppá fjallatindar. At síggja oyggjarnar sunnanfyri í góð­ veðrinum, var ein sonn fragd. Tað vóru ikki bara fjallatúrar, vit ferðaust títt kring landið. Í skúlanum vóru vit í sama flokki. Men brádliga var skúlatíðin liðug. Í 1948 góvust vit í skúlanum. Aftaná tey góðu skúlaár fór Hjarnar í smiðjulæru á Klaksvíkar Sleipistøð. Sum eg skilti á Hjarnari, ætlaði hann ikki at steðga sum smiðjur, men útbúgva seg víð­ari. Aftaná lokna smiðjulæru, fór Hjarn­ar at útbúgva seg til maskinist á tá­verð­ andi maskinskúla í Klaksvík. Í 1955 tók Hjarnar prógv sum maskinistur. Hetta var sama árið hann giftist við Malenu Clementsen, dóttir Julius á Syðradali. Mamma Malenu var ætta av Kirkju. Eftir lokna skúlatíð fór Hjarnar at royna seg sum maskinmeistari um­ borð á skipi. Hann silgdi við Kronprins Olav, ið silgdi millum Keypmannahavn og Oslo. Ein dagin eg var í Keypmannahavn, fór eg umborð at hitta Hjarnar. Vit fingu okkum eitt prát. Hann segði, at hann var glaður at sigla á hesari leið, men tað var ikki framtíðin. Hann hevði í umbúna at lesa til verkfrøðing, og so varð. Hjarnar tók verkfrøðisligt prógv í Keypmannahavn, har ið hann eis­ini fekk starv. Aftaná eina stund í Keyp­ manna­havn, stóð Hjarnari í boði eitt starv sum stjóri fyri Shell í Føroyum. Hann var ein virkin maður og fekk nógv av skafti. Hjarnar víðkaði nógv um virksemi hjá Shell, bygdi út kring um í landinum. Eg kann taka eitt dømi. Í Klaksvík stóð ein oljutangi á Kósini, hesin tangi skuldi burtur. Ístaðin bygdi fyri bygdi Shell tveir nýggjar tangar á Grótrætt, har ið kommunan hevði gjørt eina nýggja atløgu bryggju.  Áhugi fyri landbrúki var tilstaðar. Tætt við heimstaðið var nakað av jørð, hetta velti Hjarnar yvir eitt tíðarskeið. Somuleiðis átti Hjarnar eisini jørð úti í Havnardali, har dyrkaði hann røtur og annað grønmeti. Kona Hjarnar, Malena fór fyri nøkr­um árum síðani. Nú fór Hjarnar. Eftir situr dóttir teirra Katrin, sum býr í Kirkjubø við familjuni. Eg sakni Hjarn­ar sum ein góðan vin. Friður verið um minnið, um mín góða vin Hjarn­ar Djurhuus.   Álvur Zachariasen