hósdagur 9. november 2017síða 6

FRÍGGJADAGUR 10. NOVEMBER 2017 SOSIALURIN 131 6 ANNIKA KUNOY IM ANNIKA@SOSIALURIN.FO –E g fór upp ein morgunin í februar og út í køk­ in. Knappliga var tað, sum skramblaði jørð­ in undan mær, og eg datt á gólvið, sigur 44 ára gamli yrkjarin og tón­ leik­arin Petur Pólson, sum hendan morg­unin fekk ein blóðpropp í heil­an. Petur plagdi at koyra dóttur sína í skúla, og hendan morgunin í februar mánað í ár var hann ikki komin eftir henni. Hon hevði ringt á telefonina hjá pápa sínum um átta tíðina, men hann hevði ikki tikið telefonina. Síðani kom hon framvið um hálvgun nýggju tíðina, og fann pápa sín á gólvinum. Hon ringdi til abban, sum síðani ringdi eftir sjúkrabili. – Tá bjargaði hon lívið hjá pápa sínum, sigur Petur Pólson, sum tá hetta hendi, var við at koma seg eftir heilabløðing, sum rakti hann tvey ár frammanundan. Hann fór á Landssjúkrahúsið, og síðani varð hann sendur til Dan­ markar á Ríkissjúkrahúsið við tað sama. Í mars mánaði slapp hann heim aftur á Landssjúkrahúsið til end­urvenjingar, og seinastu tríggja mán­arðirnir hevur hann ligið á Klaks­víkar Sjúkrahúsi. Eftir blóðproppin var Petur lam­in og fekk ikki flutt seg. Hann greið­ir frá, at hann var sera illa fyri, og tað hevur tikið langa tíð og nógva venjing at koma upp úr song­ini og í koyristólin. Nú situr hann í koyristóli fyri tað mesta, men brúkar høkjurnar av og á. Hann fær enn ikki brúkt vinstru síðu til fulnar. Hann hevur fingið stór­an skaða bæði kroppsliga og neuro­logiskt, og fyrstu tíðina fekk hann illa hugsað og als ikki tosað. – Fyrstu ferð Eivør vitjaði meg á Rískissjúkrahúsinum, sang hon fyri mær. Eg minnist, at eg ætlaði mær at klappa, tá hon var liðug. Og eg klappaði eisini inn í høvdinum, men eg fekk ikki flutt meg. Tá visti eg, at eg var lamin, sigur hann. – Tað er ein æðr í hálsinum, sum er farin. Hon gjørdi, at heilin fór á bløða, og arrvevnaður ger, at sign­ alið frá heilanum til vinstru síðu í kropp­inum ikki kem­ur fram. Vit eru snið­gjørd frá Skap­ar­ans hond, og heilin – siga teir klóku - finn­ ur sjálvur veg útum arr­vevn­aðin, sigur Petur Pólson frá. Júst eftir blóðproppin fekk Petur ikki etið vanligan mat, og tí varð alt mosað, áðrenn hann fekk at eta. – Eg havi roynt “ræstanfiskmos”, flennir hann, og leggur afturat, at hann nú fær etið vanligan mat, og at hann er fegin um at vera komin heim til føroyska matin, luftina, málið, føroysku starvsfólkini á sjúkra­húsinum og ikki minst fam­ ilju og vinir. Nú venur Petur nógv, so hann fær styrkt kroppin soleiðis, at hann fær brúkt hann, tá hann kemur upp at ganga aftur, greiðir hann frá. – Tað bleiv betri beint eftir, at eg kom til Klaksvíkar. Nakrar vik­ur eftir, at eg kom, gekk eg við høkj­ um. Nú skal eg savna meg um at gagn­nýta tað, sum eg havi, sigur hann. – Kensluliga havi eg verið í knúsi í eina tíð, og eg havi grátið illa. Tað hevur tikið tíð at stýra kenslum og tankum. Hetta er ein langur teinur, sum eg skal ganga, og eg síggi fyri mær ein langan veg, so langt sum eygað sær, og eg má ganga hann fet fyri fet og ikki leypa ting um, sigur Petur álvarsamur. Fylgir av blóðproppinum Petur Pólson greiðir frá, at fyrstu tíðina eftir blóðproppin varð nógv arbeitt við at læra heilan ymiskt av nýggjum. Til dømis var vinstra beinið hjá honum kølblátt, tí hann misti fjarstøðumetingina. Tá hann kom ímóti songini, smekkaði hann ofta beinið í, tí hann føldi onki, og fekk tí ikki ilt. Síðani fór hann frá, at onki at føla til at føla ov nógv. Hann greiðir frá, at húðin varð ov­ ur­viðkvom, og fekk hann ein dropa av køldum vatni á seg, so fekk hann ilt. – Alt tað sum heilin ikki skilti, tulkaði hann sum pína, sigur hann Í Danmark varð nógv tíð brúkt til at læra heilan, at ymiskt, sum hann tulkaði sum pína, ikki var pína. Hetta varð gjørt við, at Petur lærdi seg at góðtaka, at hann ikki fekk ilt av onkrum. Til dømis varð arm­urin lagdur í ísbað, og síðani royndi Petur at normalisera kensl­ una við ikki at reagera uppá pín­ una, sum heilin kendi. Eisini hevur hann kent seg ómeta­liga móðan bæði í kroppi og í høvdi. – Kensluliga havi eg verið í knúsi í eina tíð, og eg havi grátið illa. Tað hevur tikið tíð at stýra kenslum og tankum. Hetta er ein langur teinur, sum eg skal ganga, og eg síggi fyri mær ein langan veg, so langt sum eygað sær, og eg má ganga hann fet fyri fet og ikki leypa ting um, sigur Petur Pólson, sum í vetur fekk blóðpropp í heilan, og seinastu níggju mánaðirnir hevur ligið á fýra ymiskum sjúkrahúsum JØRÐIN SKRA UNDAN MÆR “Tað er ómøguligt at hava skund, tá tú ert lamin” “Kensluliga havi eg verið í knúsi í eina tíð, og eg havi grátið illa. Tað hevur tikið tíð at stýra kenslum og tankum. Hetta er ein langur teinur, sum eg skal ganga, og eg síggi fyri mær ein langan veg, so langt sum eygað sær, og eg má ganga hann fet fyri fet og ikki leypa ting um” PERSÓNSSØGA Petur Pólson: