hósdagur 16. november 2017síða 7

FRÍGGJADAGUR 17. NOVEMBER 2017 SOSIALURIN 134 7 var tann rætta avgerðin at koma aftur til Danmarkar. Eg búði saman við sjeikinum í Keypmannhavn, og tað var ringt at skula flyta, sigur hon um avgerðina. Tá hon kom heim aftur til Dan­ markar, byrjaði hon at arbeiða sum lívbjargari í eini svimjihøll, um­framt at hon tók dansitímar og royndi at skapa kontaktir í dansi- um­hvørvinum í Keypmannahavn. — Eg vildi kenna fólk í dansi- um­hvørvinum. Áðrenn eg fór til Barcelona, hevði eg bara gingið í skúla, og tá hevði eg ikki møguleika til veruliga at dýva í umhvørvið, sigur dansarin. Fyri góðum tveimum árum síðani fór Andrea undir lestur á universitetinum, tá hon í 2015 byrj­ aði at lesa fólkaheilufrøði. — Tað var ikki tí, at eg vildi droppa dansin. Tað var meir ein trygg­leiki í at hava eina útbúgving, so eg havi okkurt at fella aftur á, sigur hon, og greiðir frá, at ímeð­ an hon hevur verið undir lestri, hava aðrar dyr latið seg upp inn­an dansin. Hon hevur luttikið í kapp­ ingum og framført egnar koreo­ grafi­ir. Í lesnaðinum á universitetinum hevur Andrea funnið eitt øki, sum henni dámar væl, hóast tað óivað ikki kann samantvinnast við dans­ in. — Fólkaheilsufrøði er spenn­ andi, tí vit læra nógv um fyri­byrg­ ing. Men tað er serliga granskingin, ið hugtekur meg, sigur hon um út­ búgv­ingina. Hon greiðir frá, at hóast út­ búgv­ingin ikki beinleiðis hann samantvinnast við stóru pas­sión­ ina, so er heilsa eitt øki, ið hon hev­ ur áhuga í. Hon hevur altíð íðka nógv við fimleikinum, og rørir seg enn nógv við dansinum, hóast hann gevur henni møguleikan at verða skapandi. Hon hevur enn eina tíð eftir, áðrenn hon verður liðug við útbúgvingina, og greiðir frá, at hon ikki er vís í, júst hvussu hon fer at brúka hana, tá hon verð­ ur liðug. Torført at liva av at dansa Dansi-umhvørvið í Keyp­manna­ havn er lítið, og har eru lutfalsliga fáir dansarar. Serliga innan mod­ ernaðan dans, tí teir flestu dans­ ararnir dansa annaðhvørt komer­ siell­an ella kommersiellan og mod­ernaðan dans. — Tað eru fleiri tilboð og meir arbeiði til tey, ið danska komm­ ersielt. Tann modernaði dans­ur­ in, sum eg dansi, fer meir yvir í leik­list, og tí er tað hini, sum fáa arbeiði, hóast tað av og á eru upp­ tøku­royndir til dansrarar, ið dansa mod­ernaðan dans. Tilboðini eru fá, sigur hon avgjørd. Andrea greiðir frá, at fyri at liva av dansi skal ein fyrst og fremst vera ein dugnaligur dansari, men eis­ini er neyðugt, at ein er fúsur at taka tað arbeiði, sum er og at søkja um stuðul úr ymiskum grunnum. — Fyri summi er tað møguliga nokk arbeiði, men so skulu tey duga eitt sindur av hvørjum og eisini taka kommersiellar upp­ gáv­ur á seg. Eisini má ein søkja grunn­ar um stuðul til verkætlanir, og tað er ikki altíð, at tað eydnast so væl, sigur hon, og leggur afturat, at hóast tað verður trupult at liva bert av dansinum, so hevur hon ikki ætl­anir um at flyta úr Keyp­ manna­havn, tí hon nú hevur bygt eitt grundarlag og skapað netverk í umhvørvinum har. — Eg hevði kunnað roynt at farið til upptøkuroynd aðra staðni, men nú havi eg fingið fleiri møgu­ leik­ar í Keypmannahavn, og flutti eg, so hevði eg skulað skapt hesar “Tað var eitt stuttligt ár á háskúlanum, og har varð eg forelskað í dansinum”