hósdagur 23. november 2017síða 21

FRÍGGJADAGUR 24. NOVEMBER 2017 SOSIALURIN 137 21 nógv út sum ein barnagarður. Vit hongdu toy yvir klædnarúmið hjá børnunum, settu rulluborð uttanfyri vesið við deodorant, tyggigum, hárspray, klárðum neglalakki til nylonsokkarnar um hol kom á teir, og ørðum neyðsynjar produktum. Vit høvdu verið í gongd eina løøøøtu, so komu teir enduliga við blómunum – tað sum bara skuldi taka tveir tímar bleiv til fimm tímar. So enduliga kundu blómurnar setast í krukkurnar. Tann eina stovan bleiv gjørd til eitt hugnaligt barnarúm, har tey børnini sum vóru við kundu hugna sær við chipsi, dippi og øðrum. Tað sum bleiv bíða sum longst við, var at seta bommborðið upp við øllum 29 kg av bommum, tí tað var skjótt at ein ella báðar tvær mýs fingu sær burturav. Til endans var bara eftir at fáa sangheftini uppá pláss og borðplanin fullfíggjaðan, sum by the way var gjørdur uppá 15 minuttir hehe. Nú nærkaðist klokkan midnátt, so vit bæði vórðu send til hús í song og at gleða okkum til sjálvan dagin, tí tvær av vinkonunum hjá mær vóru eftir og skuldu orna restina. Tann stóri dagurin: Kl 07.45 leygarmorgunin skuldi eg upp og tað einasta eg skuldi hugsa um, var at busta tenn og taka pyntið til hárið, sum vóru orduligar blómur við og so eisini slørið. Sjálvandi gloymdi eg so blómurnar og slørið... typiskt. Eg mátti so pent ringja til babba og biðja hann koma við tí. Eg var hjá frisørini í Divine á Glyvrum í 3-4 tímar og vit høvdu góða tíð. Eg fekk morgunmat frá henni, og enntá eisini roykjipausur, og nervarnir, tað var tá ein býur í Kina. Fotografurin kom at taka nakrar myndir klokkan 10 og tað var skjótt, so hevði hann fingið sínar myndir. Hann fór so víðari at taka myndir av Gestur, sum frammanundan hevði verið hjá Salong Haldu og fingið sett sær hárið. Heimkomin aftur frá frisørini, var hann um at skíta í buks so nervøsur hann var. Hann var noyddur at lata seg í beinaveg og var hann í føroyskum klæðum, sum mamma hansara og mamma mín høvdu gjørt. Ímeðan hann so gekk og bíðaði eftir klokkuni, fór hann trippandi yvir til nábúgvan, sum eru vinfólk okkara. Tá eg so enduliga var liðug hjá frisørini fór eg heim til mammu og babba at lata meg í og var fotografurin longu har, so eisini eg mátti skunda mær at lata meg í, so hann kundi fáa sínar myndir. Tað var bara brúðarkjólan eg skuldi í og var tað skjótt ornað. Kjólin varð bílagdur í Januar frá dressilyme.com uppá mát. Hann passaði næstan perfekt, tí tað vóru bara stropparnir, sum skuldu styttast eitt sindur, men tað gjørdi svigermor í eini handavending. Eg kom so sjálvandi í eina krisu, tí slørið var við at detta úr og ongin slapp at fixa tað, so tað bleiv ringt eftir frisørini, sum kom sum eitt snarljós og hjálpti mær. Eftir krisuna hjá mær vóru øll so klár, og fóru tey oman í kirkjuna. Nú vóru so bara eg og beiggi mín, sum skuldi koyra meg eftir, so vit góvu okkum góða tíð. Tá klokkan so var 4 minuttir yvir 14:00, so hildu vit, at vit eisini máttu fara at ragga okkum, tí prestur hevði sagt, at eg skuldi koma klokkan 14:07. Eg bleiv koyrd oman í kirkjuna av beiggja mínum í einum Toyota Mark 2. Komin oman í Rituvíkar Kirkju, síggi eg so allar tær fittu brúðargentirnar í gongini. Tvær vóru 12 ár, ein 4 ár og ein 2 ár og allar í føroyskum klæðum, sum vóru gjørd til endamálið. Blómutyssini vóru líka sum mítt brúðarblómutyssi, men bara minni, har vit høvdu reyðar og hvítar bóndarósur, bláar hortensiur og eucalyptus greinar í – blómutyssini vóru tískil ikki púra rund. Eg sá fyri mær løtuna, tá eg fór gangandi inn kirkjugólvið – tútbrølandi – men eg kláraði at halda mær og græt ikki. Løtan í kirkjuni var heilt fantastisk og prædikan hjá prestinum var so deiliga persónlig, akkurát sum vit ynsktu tað. Tá onkrir ávísir sálmar komu, tá kláraði eg so ikki at halda mær meira og byrjaði at gráta. So gjøgnumførd sum vit vóru, so høvdu vit bílagt okkum sápubløðrur ístaðin fyri at hava rís, tí eg tímdi ikki at hava rís allastaðni, tá vit skuldu takað myndir við kirkjuna. Vit fóru so í brúðarbilin, sum forrestin var ein Scania R620 trekkjari. Vit koyrdu eitt sindur runt og fóru so inn aftur í kirkjuna at taka familju myndir, og aftaná tað portrait myndir, har eg var noydd at ofra meg út í tað váta grasið við mínum gull glitrutu stilettum/sandalum. Eftir at hava tikið fleiri myndir, byrjaði tað so smátt at blíva kalt, so vit skundaðu okkum niðan í kirkjugarðin at taka eina mynd, har vit løgdu eitt knppholsblomstur á grøvina hjá ommu og abba mínum. Nú hildu vit, at vit vóru liðug, men kom eg so í tankar um, at ein vinkona hevði sagt nakrar dagar frammanundan brúdleypið, at vit máttu minnast til at taka eina púra vanliga mynd, har vit bara stóðu og hugdu beint fram, og faktist er tað myndin, sum vit bæði eru allar glaðast fyri. Vit høvdu síðani deilt tær allar, allar síðstu uppgávurnar út til tvær vinkonur, so tá vit komu niðan í barnagarðin var alt klárt. Vit høvdu eisini fingið tær til at læna tveir hitablásarar at hava í teltinum og tað høvdu tær eisini ornað, ímeðan vit høvdu tikið myndir. Veitslan Teir 140 innbodnu gestirnir byrjaðu so smátt at koma kl 18.00. Teir fingu tikið myndir av sær av fotografinum – OPH foto – og so eisini myndir til gestabókina. Vit høvdu syrgt fyri, at gestirnir komu eitt sindur tíðliga, so tað var klárt at fáa matin eitt sindur yvir klokkan 19. Mín sann, um tað riggaði! Tað varð borðreitt við húsasúpan sum forrætt, lambskjøt við vanligum eplum, rómaeplum, grønmeti og sós til høvuðsrætt, og so vóru bingokúlu-smákøkur settar á borðið, so man fekk okkurt søtt aftur við kaffinum. Vit høvdu eitt deiligt kvøld og til borðstjórar høvdu vit Jonhard Hansen og John Andersen, sum eru kendir frá Vespureiðrinum. Teir vóru also líka stuttligir til brúdleypið, sum teir eru, tá ið teir eru í Vespureiðrinum. Teir fingu øll fólkini við uppá tað og tá man hugdi útyvir fjøldina, so sá tað eisini út til, at øll hugnaðu sær. Teir komu við tí góða hugskotinum um, at fyri man skuldi heilsa uppá tey man sat hjá og vita hvør hoyrdi til hvønn, so máttu vit í gongd við at syngja. Vit sungu “Lítli fingur, lítli fingur hvar ert tú?”, men ístaðin fyri at syngja “lítli fingur lítli fingur...”, so bleiv tað til familjan hjá brúðarparinum, vinfólk og so framvegis. Prestur – Ovi Brim – kom so eitt sindur seinni, so Jonhard stendur so fittur og syngur, og so kemur John leypandi og sigur, “sig hvar er prestur, hvar er prestur, hvar ert tú?”, so kemur prestur leypandi inn syngjandi “HER ERI EG, HER ERI EG” og svaraðu gestirnir so “godag godag godag”. Tað var nokk eitt av hæddarpunktunum á veitsluni .. hehehe. Talur og sangir vóru eisini, og fleiri roykjipausur vóru ímillum, sum vórðu stýrdar við eini dómarafloytu, Tað var alt so deiliga passaligt, tí tá kundu tey sum vóru í føroyskum klæðum køla seg niður og – ella man fekk sær bomm frá bommbuffetini. Borðhaldið var nú komið at enda og alt skuldi ruddast av. Vit høvdu syrgt fyri fýrverki, fyri at fáa allar gestirnar út úr høllini, so pláss var fyri at rudda vekk og gera klárt til eitt stórt køkuborð – tí vit valdu ikki at hava nakra dessert. Vit hildu, at fyrst hava dessert og so køkuborð, tað bleiv eitt sindur óneyðugt. Eftir borðhaldið, var høllin nú eitt dansigólv og man kundu fáa sær køkur, um man hevði hug til tað. Vit dansaðu fyrst føroyskan dans, við tí nýggju brúðarvísuni, har eitt fitt par av Húsum og Klaksvík kom at skipa. Síðani dansaðu vit brúðarvalsin, har vit høvdu fingið LM band at spæla undir og teir spældu eisini til dansin. Eftir hetta, kom brúðarkøkan á borðið, sum Jórun Skorheim køkur hevði gjørt. Vit høvdu ein heilt einastandandi dag, har alt bara var perfekt – men veðrið kundi havt verið betri hehe. Uttan alla tað góðu hjálpina, høvdu vit ikki kunna fingið ein so væl eydnaðan dag, og høvdu vit nokk heldur ikki hildið okkum innan fyri okkara budget – 100.000 krónur – tí, at nógvar av uppgávunum vóru DIY, sum vit fingu hjálp til. Tað er bara at byrja nóg tíðliga at fyrireika, tí tað eru øgiliga nógv ting, ið skulu fáast uppá pláss til eitt brúdleyp – meir man fyrireikar í góðari tíð, minni stress verður dagarnar uppundir sjálvt brúdleypið. Tá dagurin so enduliga kemur, so er bara at slappa av og njóta hvørt sekund, tí dagurin gongur ómetaliga skjótt. Vit vildu helst hava, at veitslan bleiv hildin her í bygdini, og so vildu vit eisini helst hava eitt brúdleyp, sum ikki var líka sum hjá øllum øðrum og tað haldi eg vit fingu. Tað besta við degnum var nokk, tá vit søgdu ja til hvønn annan og bommborðið var eisini lekkurt hehe. Vit hava ikki verðið á brúðaferð enn, men tað verður nokk í næsta summar.