hósdagur 7. desember 2017síða 7

FRÍGGJADAGUR 8. DESEMBER 2017 SOSIALURIN 143 7 manna­rættindi í ymiskum londum. Síðani heitir felagsskapurin á limir og fólk kring heimin at skriva til viðkomandi persónar og myndug­ leikar. – Tað er rørandi at síggja ein sam­vitskufanga koma inn við sekkj­um av brøvum við sær, og greiða frá, at hann hevur sitið í varð­haldsfongslaður og ikki vitað, um hann er keyptur ella seldur, men síðani byrjaðu brøvini at bólta inn, og tey løgdu trýst á myndug­ leik­arnar, sigur hon. Ein onnur sterk uppliving, sum Annika Sølvará hevði var, tá hon var í feriu við familjuni í Kreta í Grikkalandi. –Eg hugdi at einum træskurði, sum ein gøtuseljari hevði gjørt. Hann sá áhugan, sum eg vísti hesi fýrakantaðu myndini av hondum, sum hildu um rimar, og eygum sum hugdu út. Hann spurdi, hvaðani eg var, og eg svaraði, at eg var úr einum landi, sum hann heilt víst ikki kendi, sum eitur Føroyar. Hann sigur tá, at tað visti hann væl, tí hann hevði verið samvitskufangi og ein av teimum, sum hevði fingið brøv frá Amnesty, tí hann sum hernaðarnoktari ikki vildu gera hertænastu, og tí varð hann fongslaður. Tey fyrstu brøvini, sum hann fekk vóru úr Føroyum, og so skjótt hann varð leyslatin, fór hann at kanna, hvar Føroyar eru. Síðani greiddi eg honum frá, at eg var forkvinna í Amnesty í Føroyum, sigur Annika Sølvará. – Hetta er ein ítøkilig søga um, at brøvini, sum vit senda, gera ein mun. Tað var ein fantastisk upp­ living síðani at koma heim aftur til Føroya og kunna siga hinum limunum í felagsskapinum hesa søguna. Hóast vit ikki vita, hvør tað var, sum sendi júst tað brævið, so vita vit, at brøvini, sum vit senda gera mun, leggur hon afturat. Annika keypti tó ikki myndina av fanganum, tí hon var ov døpur. Ístaðin keypti hon ein annan træskurð, sum hesin listamaðurin og fyrrverandi fangin hevði evnað. Kjarnin er óbroytt Amnesty International Føroyar varð sett á stovn í 1965, og síðani tá er nógv broytt í felagsskapinum, hóast nógv enn er tað sama. Annika Sølvará greiðir frá, at kjarnin í felagsskapinum er tann sami, tí felagsskapurin varð grundaður á virksemi hjá sjálvbodnum rundan um spurn­ ingar um mannarættindi. Hon hevur tó upplivað ta tíðina, hon hevur verið virkin í felags­skap­in­ um, at føroyska deildin er vorðin al­samt meir professionel. Í 1999, tá hon byrjaði sum forkvinna, var ein skriv­ari í felagsskapinum 12 tímar um vikuna. Í dag eru tvey fólk í starvi. –Broytingin hevur havt týdning og elvt til, at Amnesty í dag ar­beiðir nog meira virkið. Høvdu broyt­ ingar ikki verið framdar, so hevði felags­skapurin ikki verið til á sama hátt í dag, sigur hon. Virkisøkið er eisini broytt, og millum annað kann nevnast, at fyri at verja limirnar í ymisku londunum bar ikki til at arbeiða við viðurskiftum í egnum landi fyrr. Tað ber til í dag. Eisini er felags­ skapurin farin frá at arbeiða við eini smalari definitión av manna­ rættindum til eina víðari defini­ tión. – Júst hetta, at virkisøkið er broytt er onkursvegna ein av­bjóð­ ing. Hóast eg skilji og taki und­ir við hesum, so eru tað fleiri møgu­ leikar til ósemju nú. Sum dømi kann spurningurin um fost­ur­tøku nevnast, tí har síggja ymisk lond sera ymiskt uppá økið sig­ur hon, og greiðir frá, at eitt annað aktuelt mál, ið er trupult at koma til sættis AT “Í einum út av trimum málum eru ítøkilig úrslit, so tá eg sendi brøv, eru sannlíkindi sera stór fyri, at tað ger mun”