hósdagur 14. desember 2017síða 26

FRÍGGJADAGUR 15. DESEMBER 2017 SOSIALURIN 146 26 Óli Jacobsen Óli Jacobsen Í vikuni kom hetta stóra verkið við 550 blaðsíðum og einum 2.000 myndum í bókabúðirnar. Hetta er søgan um ættina hjá Samuel Daniel Petersen, ætt­að­ ur av Miðgerði í Kollafirði og Else Bir­gitte Jacobsen, ættað úr Baj­ an­stovu í Havn. Tey vóru upp­ sit­arapar á Aalekjærs garð­in­um í Havn árini 1867-1886. Bókin er partvíst eisini á ensk­ um og donskum. Hetta er fyri, at teir nógvu útlendingarnir í ættini eisini skulu kunna lesa hana. Her er sjálvandi ein hópur av ættarfólki, men Høgni ger mest burtur úr hesum báðum, sum vóru oldurforeldur hansara. Tey bæði fingu sjey børn. Elst­ ur var Magnus Samuelsen f. 1858. Elsti sonur hansara var Vilhelm Samulsen, sum seinni fekk sær navnið Tórsheim. Systkin hjá Magnusi vóru Kathrine Frederikke, Anna Elisa­ bet, Eva, Dánjal, Peter og Andreas. Beiggjarnir í Havn vórðu kallaðir í Horni. Teir vóru og eru saman við teirra ætt sera kendir í Havn. Petur, sum var bakari, fór til Klaksvíkar, har hann fekk stóra og kenda ætt. Nú 100 ár eru lið­in, síðan fyrsta Betesda varð bygt, kann nevnast, at Petur lat grund­ stykkið. “Keisarin” Ættin er so mikið stór, at tað verð­ ur ikki pláss fyri at viðgera meira enn ættargreinina hjá Vilhelmi. Vanliga varð hann nevndur keis­ arin, sum man koma frá tí, at hann var navnafelagi hjá týska keis­aran, sum “átti” stóran part av fyrra heimsbardaga. Vilhelm var føddur í 1881, hann doyði í 1954. Hann var byggi­ meist­ari, gjørdi vegir, bygdi hús, stoypti m.a. Vágs kirkju og lok á Havn­ar­á. Men tað, sum hann var mest kendur fyri, vóru tær vøkru grótbrúgvarnar, hann stóð fyri. Kanska tann kendasta er brúgvin um Sandá úti í Havnardali, sum gjørdi tað koyrandi til Kirkjubøar. Vilhelm hevði lægsta boð uppá kr. 12.487. Men hann fekk trupul­ leik­ar av hesum arbeiði, sum part­ víst mátti gerast um aftur. Tá ið hetta var gjørt í 1926, varð sagt, at nú fór brúgvin at halda til ævigar tíðir. M.S. Viðstein hevði eina drúgva grein um Vilhelm í Dagblaðnum í 1951, tá ið hann fylti 70 ár. Mourentius skrivaði millum annað, at Vilhelm var kendur um allar Føroyar, so víða sum hann hev­ur ferðast, tá ið byggjast skuldu brýr og lendingar. Men hann gjørdi eisini annað. Hann gjørdi húsagrundir, og tær nógvar. Hann var tann fyrsti í Havn at stoypa betonghús, tað var í 1916. Hann var eisini við til at leggja fyrstu telefonlinjuna í Før­oyum. Mourentius endar við at siga: “Vilhelm Tórsheim og Anna eru tiltikin fyri blíðskap og holl í vin­skapi. Mong eru tey, sum hava teim­um gott at bera, tí fremm­ andur hevur allar dagar verið líka vælkomin á gátt sum aðrir kunn­ ingar, og tey verða nógv ið ynskja hjún­um alt gott og Vilhelmi Tórs­ heim tillukku á sjeyti ára degnum”. Vilhelm sat í Tórshavnar Býráð frá 1917 til 1920. Hann var valdur á ar­beiðaralistanum, lista C. Vilhelm var ógvuliga tjóð­ skap­arsinnaður og gekk á odda í skrúðgonguni á Ólavsøku 1941. Hetta var fyrstu ferð, at ólavsøkan varð sett alment og at Merkið var at síggja alla staðni í Havn. Stig­ tak­ararnir vóru Vilhelm, Edvard Samuel­sen og Kjartan Mohr. Teir heittu á Havnar Hornorkestur og reið­menn um at skipa fyri skrúð­ gongu og fáa røðara at seta ólav­ søk­una. Hetta hevur verið ein fastur siður síðani tá. Giftur og misti konuna Í 1902 giftist Vilhelm við Petronellu Petersen, ættað úr Funningi. Hon var komin til Havnar at vera í húsi hjá beiggja sínum, tí eldra Knút skómakaranum. Í Havn hevði hon so hitt Vilhelm. Petronella átti eisini eina systir í Havn. Hetta var Anna Sofía, sum giftist við Johan Hendrik Egholm. Tey fingu sjey børn og eiga eina stóra og kenda ætt í Havn. Nella doyði í barsilssong í 1910. Anna Sofía og Joen Hendrik fingu sama ár eina dóttir, sum varð kallað Petronella eftir systrini, vanliga nevnd Nella. Elsta barnið hjá teimum, Magn­ hild, var fødd 1901. Hon giftist við Albin Gustafsson, sum var svensk­ ari. Tey hittust, tá ið hann var í Føroyum og arbeiddi hjá Vilhelm. Tey fluttu til Danmarkar, men hon bleiv sjúk av tuberklum og doyði í 1936. Tey fingu tríggjar gentur og ein drong. Sonurin kallaðist Ib og var 10 ár, tá ið mamman doyði. Anna, stjúkmamma Magnhild, sum var kend fyri at vera eitt gott fólk, hevði lovað at taka sær av Ib, um Magnhild fall frá. Høgni heldur áfram á donskum: Da Magnhild var død satte Allan Ib ombord på passagerdamperen Tjaldur, men han havde ingen penge, så hans svigerfar Vilhelm be­talte billetten ved damperens an­komst til Thorshavn. Ib kom tískil at ganga í skúla í Havn. Hann varð nakað happaður, tí hann ikki dugdi føroyskt. Aftaná kríggið vildi hann sleppa at fiska við donskum snurri­váð­skipum, sum ofta løgdu at í Havn. Eina ferð var tað ein av hesum bátum, sum manglaði ein mann, og Ib vildi sleppa við. Men abbin, Vilhelm, segði nei. Tað segðist í ætt­ini, at hann hevði “ánilsir”. Tí­ skil fór onkur annar við hesum Bókin hjá Høgna Jacobsen Nakrar myndir úr ÆTTARSØGUNI er ein fongur fyri tey, sum hava áhuga fyri ætt og søgu MEGNAR ÆTTARSØGA HJÁ FJØLD AV FØROYINGUM Høgni Jacobsen: Bókin, sum eru søga hjá stórum parti av føroyingum Vilhelm og seinna konan, Anna.