týsdagur 6. februar 2018síða 16

Mikudagur 7. februar 2018 · Nr. 16 16 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 MINNINGARORÐ Minningarorð um Katrina Sólrun Fjallsbak, Miðvági  fødd 15. februar 1948 – deyð 26. januar 2017 Áðenn vit varnaðust nakað, gjørd­ist Katrin álvarsliga sjúk, og doyði hon fá ár seinni. Katrin og eg vóru systkinabørn, og hóast hon var eitt sindur eldri enn eg, so kom eg ofta á gátt hjá Katrini og foreldrum hennara. Hon gekk í gamla bygdarskúlan í Miðvági, har eisini eg gekk. Har vóru tríggir lærarar tey fyrstu árini, seinni komu aðrir lærarar og vikarar at undirvísa okkum. Sjálvur gekk eg í tvey ár í gamla skúla. Vit spældu á sandinum, runnu undan aldunum, ið skolaðu uppá land og eftir tí slætta sandinum. Vit spældu eisini eftir skúlatíð serstakliga í býling­ inum við Kirkjar, har vit vuksu upp. Mammurnar tóku sær av heimi og børnum. Páparnir vóru aloftast til skips ella gjørdu fyri­ fall­andi arbeiði heima. Í gamla bygd­arsamfelagnum var alt við tað gamla, smáar broytingar vóru. Gent­urnar spældu við dukkur, vit dreing­ir sigldu við bátum í Ósanum, har vit eisini fangaðu kombikk, síl og állar. Men so við eitt var gamli skúlin í Miðvági niðurlagdur. Nýggj­ur skúli kom á Giljanesi. Alt broyttist, og alt gjørdist so stór­ bært. Tíðin og umhvørvið gjørd­ust ann­arleiðis, enn tey høvdu verið. Vit fingu nýggjar vinir og kenn­ing­ ar í grannabygdini, Sanda­vági. Tað var í hesum umhvørvi, at Katrin vaks upp. Hon tók lut í bygd­ar­lívinum, bæði í gleði, gaman og álvara. Kartin arbeiddi í mong ár sum foto­grafur. Hon tók myndir bæði av einstaklingum, brúðarpørum og kon­firmantum. Og mangar eru mynd­irnar, sum hon hevur tikið, og hanga hesar myndir í mongum heim­um kring um í Vágum. Katrin og tey vóru fýra systkin, og doyði yngra systirin, Gertrud, í bestu árum, hon átti tveir beiggjar eisini. Annars giftist Katrin við Poul Erik Fjallsbak, og búðu tey her við Kirkjar í Miðvági. Tey fingu fýra børn saman, og eru tey vaksin nú. Katrin og Poul Erik høvdu eitt gott lív saman. Hann sigldi, og hon var heimaarbeiðandi húsmóður. Sum sagt, gjørdist Katrin álvarsliga sjúk fyri árum síðani, og doyði hon í bestu árum, ja, alt ov ung, halda vit. Minn­ini eftir Katrina eru góð, hon var altíð so skemtingarsom, hon hevði eitt ljóst sinnalag, og hon var ein lívsglað kvinna. Familja, vinir og kenningar vilja varðveita góðu minnini eftir hana.   Ærað veri minnið um Katrina!   Finnbjørn Minningarorð um abba á Hædd Marvin Richard Han­sen varð fødd­ ur hin 2. des­ember í 1941 í Norða­gøtu, har hann vaks upp. Hann giftist í 1967 við Sólveig Brest­ is­son úr Skúvoy, og tey búsettist á Hædd í Klaksvík. Hin 2. des­emb­er hevði abbi havt føð­ ingardag og hevði fylt 76 ár. Vit plagdu altíð at savnast henda dag­in, og tað gjørdu vit eisini hesaferð, men nú var abbi ikki við. Altíð hevur okkum dámt væl at koma niðan í tað hugnaliga og fjálga heimið hjá ommu og abba, og tey  hava verið so hjartalig og góð við okkum. Vit eiga nógvar ríkar og hugnaligur løtur á Hædd, og mangan hevur omma bakað okk­um pannukøkur. Abbi var fittur og hjálpsamur. Hann var ein "kerligur" abbi og var altíð til reiðar at koyra okkum í bili sínum. Hann trillaði okkum mangar túrar, tá ið vit vóru smá, og tá ið abba-dagur var í barnagarðinum, so var abbi við. Abbi dugdi at fáast við okkum smáu børn, hóast hann eisini var avgjørdur. Javnan vóru vit við ommu og abba í summarhúsinum í Gøtu, og vit vóru við teimum í Skúvoy, har vit sluppa at koyra á knallertini hjá abba. Vit goyma mong góð og stuttlig minni um ríkar løtur saman við ommu og abba, og tey bæði vóru so góð hjún, og  trúføst stuðlaðu tey hvør øðrum. Abbi var handaligur, sum fáur. Tað, sum onnur langt síðan høvdu givið upp og lagt frá sær, tað dugdi abbi at gera í stand aftur. Hann dugdi at smíða, sveisa, seyma, og hann dugdi at fáast við tað elektr­ iska. Abbi dámdi væl at práta um familju. Hann visti væl um ætt­ar­við­urskifti. Hitti hann onkran í familj­uni, so var tað altíð: "Hvat sigur skyld­maðurin ella skyld­kon­an?". Abbi var villigur, og hann segði ongantíð nei. Hann var víða um og arbeiddi, og hann hjálpti, har hann kundi. Abbi á Hædd og Petra-omma, sum heldur ikki er ímillum okkum longur, vóru tvey góð systkin. Tey vóru tætt knýtt. Bæði vóru so rættvís og gjørdu ikki nógv burt­ urúr sær sjálvum. Tey bæði vóru so trúføst bæði ímóti menniskjum og ímóti Emmaus og kirkjuni, har tey gingu nógv. Abbi fortaldi okkum altíð um Jesuspápa, og hann sang mangan hetta ørindi fyri okkum: Eg eri Jesu lítla lamb, og eg gleðist yvir hann. Hann vil meg á vegnum leiða, og hann skal meg altíð eiga. Eg vil elska Jesus mest, tí eg veit, at tað er best. Abbi á Hædd var besti abbi, ein kann ynskja sær. Vit sakna teg ómeta­liga nógv, góði abbi. Hvíl í friði, kæri abbi. Hergerð, Sólveig, Petra og Bent Kristoffur Frelsandi (upp)loysingar-maður av européiskum landa-bitum Virgar T. Dalsgaard Nú supernationalisturin Magni Arge við danskari fíggjarhjálp hev­ ur sett skjøtil á sína européisku upp­loysingar-process, har hann fyribils hevur herjað á tað catal­ onska landnyrðingshornið og er farin at kuta  av tí spanska stats- krov­inum, er avgjørt vert at minna hann á allar hinar minnilutarnar í Europa, sum helst gjarna vilja hava føroyska loysingar-hjálp. Hví skullu teir gloymast? Hví skullu allir aðrir minnilutar í Europa ikki fáa magnesiska loys­ ing­arhjálp?  HVÌ skal bara tað spanska landakrovið maltrakterast ella karvast  í stumpar og stykkir? Magni   kundi hóskandi lagt fyri við at rætt teimum militantu bask­isku yvirgangskroppunum úr loysingarrørsluni ETA sína frels­ andi hond. Og so kunnu vit úr tí fjøtraðu rúgv­uni av ófrælsum minnilutum taka samarnar í Norra, Svøríki og Finn­landi, sum leingi hava kravt loys­ing og gramt seg um eirinda­ leysa skandinaviska kúging. So kundi hann farið yvirum til tey baltisku londini, har stórir russiskir minnilutar (procentvís størri enn tann catalonski) leingi hava barst móti bæði málsligari og kulturellari kúging. Haðani kann hann flúgva til Suð­urslesvig, har bæði donsku og týsku megin eru málsligir minni­ lutar at hjúkla um, hvis teir skoyta um republikanskan stuðul. So er tað ein týskur minniluti í Belgien (hann er ikki stórt meira enn Føroyar - eini 60.000 fólk), sum hevur allan "rætt" til Magnahjálp. Puigdemont kundi hjálpt til, hvis hann hevði torað fyri belgiarum, sum jú hýsa honum ENN. Men skuldu teir rísna, kundi tann catal­ onski odda-republikanarin helst fingið innivist í einum tómum kjall­ ara­verilsi hjá Magna í Havn. So er tað tann týski minnilutin í Alsace í Frankaríki, sum ikki hevur torað at kravt loysing, líka síðani 1945, men tað kann Magni skjótt fáa teir østar til, so tað kemur gongd á upploysingina í tí eystara partinum av Frankaríki. So eru tað bretonnarar í útnyrð­ ings-Frankaríki, sum føla seg nógv for­fjónaðar av stjórnini í Paris, bæði politiskt og kulturelt. Hinumegin ta eingilsku kanal­ ina er heilt galið! Har eru walis­ar­ ar, sum føla seg nationalt nið­ur­ traðk­aðar av tí eingilsku stjórnini í London. Sama er við skotum og summ­um katólskum írum, sum halda seg vera bæði politiskt for­ fylgdar og religiøst kúgaðar. Fleiri national neyðarróp Men Magni sleppur ikki so. Tað verð­ur boð eftir honum úr Italien, har Liga Nord-rørslan vil kvetta og loysa alt Norður-Italien frá stjórn­ arvaldinum í Rom. Og so eru tað suður-tyrolararnir í teimum itali­ ensku Alpunum, sum vilja sleppa KJAK