mikudagur 3. november 2004síða 13

24 Nr. 210 - 3. november 2004 Nr. 210 - 3. november 2004 25 Heilt fitt av fólki vóru savnað í Árnafirði leygardagin, tá bygd- in hátíðarhelt 100 ára dagin hjá skúlanum. Røður, kórsangur og horntónar vóru at hoyra uttan fyri skúl- an, áðrenn farið varð innar til ein góðan bita. Ein av røðarun- um, Meinhard Bjarta- líð, prestur, segði millum annað, at í Árnafjarðar skúla varð grundin løgd HÁTÍÐARHALD Solby A. Eliasen solby@sosialurin.fo Árnafjørður: Flaggskrýdd bygd og littar ljósperur hingu frá skúlan- um oman til bygdarvegin. Trupult var hjá summum at finna eitt stað at seta bilin, so endin var, at bilar stóðu allan vegin fram við veg- jaðaranum á vegnum oman í bygdina. Uttan fyri skúlan var fult av fólki. Klaksvíkar Horn- orkestur spældi, meðan fólk legðist til. Símun Petur Hjelm, skúlastjóri í Ósá- skúlanum í Klaksvík, beyð vælkomin og helt eina stutta røðu vegna skúlan. Árnafjarðar skúli hoyrir undir Ósáskúlan. Símun Petur mintist aftur á, tá hann sum ungur var í starvsvenjing av Lær- araskúlanum í Árnafirði. – Beinanvegin frá fyrsta degi varnaðist ein, at her var nakað heilt serligt. Lær- arin, Niklái Poulsen, tók ímóti mær saman við næm- ingunum. Tað var eitt ser- ligt námsfrøðiligt handalag, sum myndaði gerandisdag- in í skúlanum. Tíverri tók ein tað ikki nærri til sín, segði Símun Petur Hjelm millum annað. Hann greiddi eisin frá einari stuttligari hending í skúlanum. Tveir dreingir sótu í skúlastovuni um morgunin. Tá lærarin kom inn, spurdi hann fyrst tann eina drongin, hvat hann gjørdi har, og hví hann ikki var á fjalli. Drongurin svar- aði, at hann kundi ikki taka frí, tí so kom hin longri enn hann. Tá Símun Petur var lið- ugur við sína røðu, var fel- agssangur, har øll sungu Landið eg bar við mær inn um skúlagátt. Aftaná tók landsstýrismaðurin í skúla- málum, Jógvan á Lakjuni orðið. Hann segði millum annað, at hátíðarhaldið fyri skúlanum í Árnafirði er ein áminning til øll um at seta prís á okkara skúlar og søgu. – Føroyar hava nógv lært fólk, sum eru voksin upp á smábygd og hava gingið í skúla har. Tíverri hevur ten- densurin verið, at hesi fólk leita sær til Havnar at ar- beiða, har tørvurin á fólki er stórur. Avleiðingarnar kenna vit. Men í so máta er Árnafjørður ikki so illa fyri, tí frástøðan til Klaks- víkar er stutt, segði Jógvan á Lakjuni. Holla undirvísing Eitt serligt kór varð savnað saman til hátíðarhaldið. Meinhard Bjartalíð, prest- ur, stóð fyri tí. Fyri nøkrum árum síðani stóð hann fyri Klaksvíkskórinum, og tað vóru fleiri av teimum sang- arunum, sum sóust aftur í hesum kórinum. Tey sungu nakrar sangir. Ímillum tveir av teimum fór Meinhard sjálvur at halda røðu. Hann er sjálvur upp- vaksin í Árnafirði og gekk í skúla har tey fyrstu sjey árini. Hansara røða bar eis- ini brá av, at her var talan um ein, ið hevði rík barn- dómsminni frá skúlatíðini í bygdini. – Tað, sum meginparturin av okkum, ið eru savnað her í dag, hava tilfelags er, at vit øll hava gingið í skúla her. Stutt sagt: Her varð grundin løgd, legði Mein- hard út við. Hann hugleiddi um farna tíð í bygdaskúlanum, har undirvísingin var holl og góð. Har lærarin hevði stundir til hvønn einstakan næming, sum tað í dag stendur í fólkaskúlalógini. – Eftir lokna skúlagongd hildu fleiri fram í granna- bygdini, og eg minnist onki til, at vit sum komu úr Árnafirði stóðu nakað aftan fyri næmingarnar í stór- staðnum, segði Meinhard. Fleiri urguspælarar Eisini hann kom inn á Nikláa Poulsen, sum kom av Kirkju til Árnafjarðar at vera lærari í 1936. Mein- hard segði, at lítil ivi man vera um, at Niklái hevur havt ómetaliga stóran týdn- ing fyri bygdina og skúlan. Hann greiddi frá, at um- framt undirvísing gav Niklái eisini frá læru í urguspæli. – Vit vandu upp á urgu í fríkorterinum og um kvøld- arnar. Tað fór fram í skúla- stovuni á einum harmoni- um, greiddi hann brosandi frá, og tað sást á honum, at minnini eru honum kær. Har var tað hugurin, sum dreiv verkið. Sjálvt á vetrarkvøldi kundu skúla- børn síggjast við oljulamp- um á veg niðan í skúlan til urguvenjingar um kvøldið. – Tað var tætt samband millum skúla og kirkju tá. Og eg ivist ikki í, at tað man vera talan um ein- dømi, at ein bygd hevur fostrað so nógvar urgu- spælarar, sum Árnafjørður. Tað mundu vera eini 10 ella 12, segði Meinhard ikki sørt errin á málinum. Meinhard hevði sjálvur Nikláa sum lærara í skúlan- um, men í 1977 fór Niklái frá fyri aldur, og tá kom Alex Sólstein til Árnafjarð- ar. Hann hevði farloyvi frá starvi sínum sum skúla- stjóri í Klaksvík. – Alex var ein íblástur. Hann raðfesti tónleik og sang høgt. Og tað vóru dagar, tá Alex og eg sótu tveireinir í skúlastovuni og spældu blokkfloytu, tí allir hinir næmingarnir høvdu fingið frí at fara á fjall, segði Meinhard skemting- arsamur. Hann endaði sína røðu við at siga, at ein slíkan dag sum hendan hátíðardagin, minnast øll við gleði aftur á skúlan og alt, sum bygdin og fólkið góvu teimum. – Hetta vóru jú løtur, sum geva okkum mót at liva, segði Meinhard Bjartalíð at enda. Bók Í sambandi við 100 ára haldið, hevði Freydis Poul- sen skrivað nakað úr søgu skúlans. Hon greiddi frá, hvussu hon hevði borið seg at við at finna tilfar til bókina. Nógv av tí hevði hon funnið á Landskjalasavnin- um, og nógv kom eisini frá protokollunum. Men proto- kollurnar komu ikki fyrr enn í 1924, so tað var nakað trupult at finna tilfarið und- an teimum, segði Freydis Poulsen og legði afturat, at hon hevði fingið góða hjálp. Frá millum annað læraranum í Árnafirði tey seinastu 24 árini, Charlottu Thorsteinsson. Hátíðarhaldið gekk sum sagt fyri seg úti. Tað var kanska nakað kalt at standa still so longi, men tað lat kortini ikki til at bila hjá teimum mongu, ið lýddu á. Steinbjørn Jacobsen, borgarstjóri, og Jórun Høgnesen, forkvinna í mentunarnevnd Klaksvíkar býráðs søgdu eisini nøkur orð. Og Charlotta Thor- steinsson eisini. Síðani varð farið inn í skúlan til ein bita. Har hevði Jákup Ziskason borð- reitt við breyði við føroysk- um viðskera, og ivaleyst mundu heitu kaffi- og temunnarnar fløva væl. Inni í skúlanum hingu skjøl til framsýningar, og í einum sethúsum beint niðri undir skúlanum, varð tann gamla skúlastovan sett upp til framsýningar. Flest øll mundu nýta høvi til at síggja hana eisini. Her varð grundin løgd Flaggskrýdd bygd og littar perur. 100 ára dagurin hjá Árnafjarðar skúla varð hildin seinasta leygardag – Flestu okkara, ið eru savnað her í dag, hava tað tilfelags, at vit hava gingið í hesum skúlanum, segði Meinhard Bjartalíð í einari persónligari kvøðu til skúlan og sína heimbygd Freydis Poulsen, fyrrverandi lærari í Klaksvík, skrivaði bók um søgu skúlans í sambandi við hátíðarhaldið Fult av fólki var savnað uttan fyri snotuliga, nýmálaða skúlan í Árnafirði Kristoffer Olsen, Torleif Justinussen og Theodor Olsen fingu eitt gott prát hesa hátíðarløtuna C M Y K 25 24