hósdagur 22. februar 2018síða 7

FRÍGGJADAGUR 16. FEBRUAR 2018 SOSIALURIN 20 7 og niðurlátandi viðmerkingar frá fólki – bæði um venjing og um kost. – Tað  varð tosað niður á ein, og eg fekk ofta at vita, at eg als ikki var í ordan at spilla so nógvar tímar um dagin til sovorðið tvætl, sigur hann. Tað var onki forstáilsi fyri hes­ um tá, tí samfelagið var ikki til reiðar. Í dag er tað øðrvísi, greiðir hann frá. – Hugburðurin er broyttur ómeta­liga nógv. Í dag fái eg ongar negat­ivar við­merkingar men merki bara stuðul. Í dag er samfelagið klárt til fit­ness og til bodybuilding, sig­ur hann.  – Í dag er lættari hjá fólki at gera nakað, ið er gott fyri seg sjálv­an uttan tørv á at rættvísgera ta av­ gerð­ina, staðfestir hann. Áhugin birtist síðst í sjeytiárunum Áhugin fyri ítróttagreinini body­ building birtist, tá Gunnar sum 18 ára gamal saman við vinmanni sín­ um, Johannes Magnussen, byrjaði at venja styrki í kjallaranum hjá for­eldrunum hjá honum í Vági. Teir báðir vinmenninir svumu nógv saman, og í fyrstani var styrki­venjingin eitt ískoyti til svimj­ingina. Teir báðir fingu íblást­ ur úr bløðum við myndum av venj­ ingum, sum stóra stjørnan innan body­building, Arnold Schwarz­en­ egger, tá gjørdi. – Tað var ein heilt ótrúlig tíð, sig­ur hann. Í 1984 fara foreldur Gunnars frá hvørjum øðrum, og hann flytur til Danmarkar við mammu síni. Gunnar tosar um mammu og pápa sín, sum hann sigur altíð hava stuðlað honum í tí, sum hann hevur sett sær fyri. Í dag er mamma Gunnar 76 ára gomul, og enn ein hollur stuðul. – Tá eg hyggi aftur um meg, sakni eg pápa mín. Hann var altíð líka positivur í mun til tey mál, sum eg setti mær. Hann segði altíð við meg, “Gunnar, gev ongantíð upp, líkamikið hvussu hart og strævið tað er, sum tú hevur sett tær fyri.”  Og nú, tá ið eg venji og stríð­ ist fram í móti hesum, so hoyri eg rødd­ina á pabba, teska mær hetta í oyrað....”Gunnar, gev ikki upp”, sig­ ur hann. Gunnar fær arbeiði sum lív­bjarg­ ari í eini svimjihøll í Ishøj, og í sama bygningi er ein venjingarmiðstøð. – Har vóru vektir, maskinur og onnur útgerð. Eg hevði ongantíð sæð eina venjingarmiðstøð fyrr. Hetta var akkurát nakað fyri meg, sigur hann týðiliga spentur. Gunnar brúkar meir og meir tíð til styrkivenjingina, venur reglu­liga so at siga hvønn dag, og kem­ur inn í alt tað umhvørvið í Keyp­mannahavn. Hann kemur í sam­band við aðrar bodybuildarar, les­ur nógv og lærir soleiðis nógv um bæði kost og venjing. –Eg var fullkomiliga bergtikin av hesi ítróttagreinini. Eg   søkti ráð­geving alla­staðni frá og seyg alt til mín, so eg kundi fáa tann opt­imala kropp­in, staðfestir hann. Gunnar býr niðri í 21 ár, og ta tíð­ ina møtir hann fyrrverandi konu síni, og ávikavist í 1992 og 2001 fáa tey børnini Siv og Teit. Eitt tíðarskeið frá 1988 til 1990 búgva tey í Føroyum, men flyta síð­ani nið­ ur aftur. Afturkomin til Dan­mark­ ar fer Gunnar at læra til por­tør á sjúkra­húsinum í Frediks­berg. Vildi verða fyrsti føroyingurin Gunnar greiðir frá, at hann altíð hevur verið bergtikin av vøddum og tí, sum menniskjakroppinum fær avrikað. Sum barn tímdi hann illa at ganga í skúla, og hann hevði størri áhuga í ítrótti og tí kropps­ liga. Fyrstu árini hevði hann áhuga í fótbólti og svimjing, men tað var styrkivenjingin, sum veruliga rúna­bant hann. – Eg vildi simpulten verða fyrsti føroyingurin, ið stillaði upp til fyrsta danska meistaraskapin, sigur hann. Árini ganga, og dreymurin um at stilla upp livir alla hesa tíðina, og í 1990 tók hann fyrsta fetið. –Tað var ómetaliga serstakt, tí bodybuilding er ein heimur fyri seg, har øll tey, sum venja ítrótta­ greinina, møtast til meistarskapin. Eg fekk eitt triðjapláss tað árið, og tað var eg sera stoltur av, sigur hann. Spurdur um, hvussu fyrireik­ ing­in til danmarkarmeistaraskapin var, sigur hann, at tað er ómetaliga strævið at eta, venja og sova eftir eini klokku. – Eg gav avkall upp á nógv og ansaði eftir á øllum økjum við hes­ um eina endamálinum: At verða danskur meistari, sigur hann. Eftir at Gunnar endaði á einum triðja plássi í 1990 gingu fimm ár, áðrenn hann aftur stillaði upp til DM í 1995. – Eg vildi seta fimm ár av til at verða danskur meistari, men tað árið tapti eg við tveimum stigum, og endaði á einum øðrum plássi. Tað eydnaðist ikki, flennir hann. – Tað er ein torførur biti at svølgja, tá man hevur brúkt so nógva til at røkka tí málinum, sum man hevur sett sær, staðfestir hann. Tá tann kappingin var av, kast­aði Gunnar alt frá sær. Hann framførdi fyri seinastu ferð í Vágs­ høll í heimbygdini Vági í august mán­aði í 1996. –Eg varð fagnaður við lógva­ brest­um og sera rørdur av mót­ tøk­uni í heimbygdini, sigur hann. –Eftir tað smekkaði eg hurðina aft­ur, og vandi als ikki eftir tað, stað­festir hann. Hann greiðir frá, at tá man ikki rør­ir seg, so tekur man uppá, og tað gjørdi hann eisini. Lagnan hevur verið hørð Flestu menniskju koma í persónliga kreppu. Eftir at konan og hann fóru frá hvørjum øðrum í 2009 gingu tríggir mánaðir, og so misti hann pápa sín. Tríggjar mánaðir eftir tað misti hann beiggja sín. Tey vóru fýra systkin, og øll hini eru deyð. Seinni misti Gunnar eis­ ini son sín. – Øll hendan tíðin við hjúna­ skiln­aði og missi hevur verið ekstr­ emt hørð, og tað er enn hart til tíðir. Tað hevur verið háspenningur í kropp­inum í fleiri ár, sigur hann álvar­samur. Hann hevur, sum menniskju flest, dagar, har hann er glaður og aðrar dagar, har hann er keddur. – Ein kemur í gjøgnum allar lívs­ ins síður. Tað havi eg merkt, sigur hann. Hesa truplu tíðina tosaði Gunn­ ar nógv við ein góðan vin. Hon spurdi hann, hvørja tíð í lív­in­um hann hevði tað best sum menn­ iskja. Hon segði honum, at tá hon sær hann, so hugsar hon um undan­gongu­mannin innan heilsu og rørslu, men at hon als ikki sá hend­an mannin longur. – Eg hvakk við, tí eg var als ikki til­vit­aður um, at eg var følnaður á hendan hátt, sigur hann álvar­ sam­ur, og leggur afturat, at tann kropps­liga og sálarliga støðan hjá okk­um menniskjum hongur sam­ an. – Eg setti mær fyri tá, at eg skuldi byrja at venja aftur, og tað gjørdi eg beinanvegin. Eg kollvelti alt lívið og fór at arbeiða við mær sjálvum. Tað var eisini ein máti at  arbeiða við tí krisuni, sum eg var í. Eg setti mær nýggj mál, og hugsavnaði meg um familju, venjing og mat, sigur hann. Í 2011 luttók hann enn einaferð í DM í bodybuilding í Herning, og vann enn eitt annaðpláss, og hann lovaði tá at hetta var seinastu ferð, at hann luttók. Enn fleiri sorgarleikir Í 2012 møtir Gunnar konu síni Hel­ en á Lakjuni. Saman fáa tey børnini Teu og Mika. Tea varð fødd í viku 29, og tá mundi Gunnar mist bæði konu og dóttur sína, tí tað stóð um lív. Tey lógu á føðideildini í einar 10 vikur, áðrenn Tea var bráðinnløgd á Ríkissjúkrahúsinum, har Tea lá á vøkudeild í 10 vikur afturat, tí hon hevði fingið eina bakteriu í lunguni, hevði hálsbruna og fekk ikki etið. Hon fekk sondu í fleiri mánaðir og spýði illa. Síðani varð staðfest, at lítla barnið eisini hevði eitt stórt hol í hjartanum. Síðani varð sondan tikin frá henni, og hon fór spakuliga at trívast. Hon stóð til at skula undir skurð tvær ferðir, men skurðlæknarnir valdu at útseta, tí Tea var so lítil. Gunnar greiðir tó frá, at tað mest fantastiska í øllum hesum var, at  tey fingu at vita frá danska serlæknanum, at holið í hjart­anum hjá Teu var so mikið stórt, at tað á ongan hátt kundi grøða saman av sínum eintingum, og at Tea skuldi undir skurð, tá hon var á leið fimm ára gomul. Seinni kom serlæknin til Føroya, og hann kannaði Teu aftur. – Hann bleiv ómetaliga illa við. Hann skannaði hana fleiri ferðir, men hann segði onki. Tá hann  var liðugur at kanna hana, lyfti hann hendurnar upp og segði: “Ja, tað er meir millum himmal og jørð. Tað hava vit sæð fyrr. Har er onki hol í hjartanum”, sigur Gunnar rørdur. Ímeðan Helen og Gunnar fara ígjøgnum hesa sváru tíð við Teu, gjørdist Helen aftur við barn. Sonur teirra Mika varð føddur eina viku áðrenn, Tea var ársgomul. R ÁRIÐ Framhald á síðu 8 Eg eri vísur í, at tað sita mong fólk kring landið við einum dreymi, sum tey kundu hugsað sær at gjøgnumført. Og tað er tann neistin, sum eg vil halda fast í Eg haldi fast í nøkrum positivum og góðum upplivingum. Tí velji eg aftur at seta mær mál og at gjøgnumføra tey. Tað eri eg drigin at sum persónur