hósdagur 1. mars 2018síða 7

FRÍGGJADAGUR 2. MARS 2018 SOSIALURIN 26 7 gav hon mær pappír og litblýantar, og so kundi eg sita og hugsavna meg, sigur Hansina Iversen. Eftir loknan 9. flokk fór Hansina á miðnámsskúla. Hon fór á málsligu deild á studentaskúlanum í Hoy­dølum, og henni dámdi væl at ganga í skúla. – Tað var ein deilig tíð, og mær dámdi væl at ganga í skúla, hóast eg ikki fekk tey hægstu próvtølini. Hend­an tíðin var eisini mennandi per­sónliga, og ein varð tikin í størri álvara av lærarum, fekk egn­ar meiningar um tingini og hevði áhugaverd orðaskifti við floks­ felagar og lærarar, sigur hon. Hóast Hansina hevði áhuga í list frá barnsbeini, so var valið at fara á myndlistaskúla meira ella minni tilvildarligt. Flytur uttanlands Hon flutti til Íslands í 1988 og fór í læru, og upprunaliga ætlanin var at vera í Íslandi í tvey ár. Í Ís­ landi fann hon útav, at tað var ein mynd­lista­skúli í Reykjavík. Hon søkti um upptøku á mynd­lista­skúl­ an­um í Reykjavík og einum senu­ graf­skúla í Svøríki. Hon kom inn á báðar skúl­arnar, men var als ikki í iva um, hvat hon vildi. Hansina hevði fleiri ferðir fingið at vita, hvussu torført tað er at liva av listini. Ofta varð sagt, at best er, at fáa sær eina ordiliga út­búgving, men tá hon kom inn á myndlistaskúlan í Reykjavík, hugsaði hon ikki longur um tað. – Eg visti tá, at hetta er mín brenn­andi hugur og tað, sum eg vil gera, og tí skal eg klára tað, stað­ festir listakvinnan. Í 1993 flytur Hansina Iversen til Helsinki í Finnlandi og fer á listaskúla har. Hon velur við vilja at fara uttan um Keypmannahavn, tí flestu útbúnu føroysku listafólkini hava nomið sær útbúgving í Keyp­ manna­havn. Tað er ein fastløst støða, sum hon vildi sleppa utt­an­ um. Hon greiðir frá, at Finnland hevði eina aðra siðvenju við non­ figurativum og abstraktum máln­ ing­um. Hetta var øðrvísi í mun til tað, sum var modernað í Íslandi um tað mundið við standmyndum og hugtakslist. – Í Íslandi var tað ikki hildið at vera framsøkið at mála, men held­ur var tað ótíðarhóskandi og gamalsligt. Í Finnlandi var ein onnur hugsan um málningin, sum kundi øll møgulig ting, sigur hon. – Mín áhugi var at granska máln­ingin, og eg varð ikki ávirkað av hesum hugburðinum. Eg veit, hvat eg havi hug til, og hvat eg dugi, sig­ur hon og leggur afturat, at hon hevur áhuga í øllum slagi av góðari myndlist og ikki bert málningalist. – Alt hevur áhuga og gevur mær íblástur, sigur hon. Síðsta árið á listaskúla í Reykja­ vík finnur Hansina sín egna list­ar­ liga stíl í tí abstrakta og eks­pres­ sion­istiska, og hon byrjar síðani at granska meir í stílinum fyrstu tíð­ina í Finnlandi. Eisini finnur hon íblástur við at tosa um listina, sigur hon. Hon greið­ir frá, at báðir professararnir, sum hon hevði í Finnlandi, og sum málaðu nonfigurativt og ab­strakt, góvust, tá hon hevði verið á skúlanum í hálvtannað ár. Í teirra stað kom ein navnfrom finsk listakvinna, sum serliga mál­aði eksplosivar figurativar máln­ingar. Hon segði, at sjálvsagt skuldi hon undirvísa Hansinu, men hon helt, at Hansina skuldi finna ein professara á konseptlinjuni. Hon fekk ein professara frá kon­ sept­linjuni tíð og rúm, og saman tosaðu tey um rúm, hugskot og um listina í heimspekiligum høpi. Málningarnir hjá Hansinu vórðu ein miðil til at úttrykkja eitthvørt heimspekiligt ella eksistentielt. – Tað var eitt ómetaliga gott sam­starv, hóast hann als ikki var mál­ari. Tað var gevandi at verða greið yvir tað, eg geri, og lata upp fyri øðrum tingum, ístaðin fyri at hug­savna seg um hini tingini, sigur hon. Fleiri ár í Keypmannahavn Hon hevði ikki ætlanir um at koma heim til Føroya, men umstøðurnar vildu tað soleiðis, at hon fór heim aftur í 1997. Meðan hon var í Føroyum, hitti hon ein ungan mann, sum hon varð forelskað í. Hon flutti við honum til Odense, tá hann fór á listaskúla har. –Eg fann simpulten ikki nakað at gera í Odense. Men eg hevði nógv vinfólk í Keypmannahavn, og eg sendi eitt postkort til eina danska vinkonu, sum eg hevði møtt í Helsinki. Tá hevði man ikki far­telefon og teldu, so eg sendi henni eitt postkort og spurdi hana, um hon visti um nakra verkstovu í Keypmannahavn, sum eg kundi leiga, sigur hon skemtiliga. Hon flutti til Keymannahavnar 1. januar 1999, og tá hevði hon fingið verkstovu og fulltíðarstarv sum vaskifólk í einum barnagarði. Fyrst í desember fekk hon bræv frá Statens Kunstfond um, at hon fekk játtandi svar til umsókn um tvey ára listarligan stuðul. – Dagin eftir segði eg vaski­ starvið upp og fekk eitt part­tíð­ ar­starv á einum vertshúsi og hug­ savn­aði meg annars um listina í verk­stovuni, sigur hon við einum smíli. Hon greiðir frá, at hon síðani Framhald á síðu 8 “Skuldi mamma gera ymiskt heima og hava frið eina løtu, og so gav hon mær pappír og litblýantar, og so kundi eg sita og hugsavna meg” T STRÍÐAST FYRI A AT TAÐ GONGUR