hósdagur 1. mars 2018síða 8

FRÍGGJADAGUR 2. MARS 2018 SOSIALURIN 26 8 fekk ymiskar uppgávur og var við til fleiri ymiskar framsýningar. Men hon viðurkennur eisini, at tað sum listafólk viðhvørt er torført og tyngj­andi ikki at vita, hvussu tann fíggj­arliga støðan er beint nú og í fram­tíðini. – Tað gongur út yvir lagið, tá tað gongur illa, men sum listafólk ar­ beiðir man við nøkrum, sum verður ein so stórur partur av einum, at tað ikki er hugsingur um at sleppa tí, tí so kann man akkurát tað sama gevast við øllum og leggjast at doyggja. So umráðandi verður tað. Tað verður ein spurningur um at stríð­ast fyri tí og vóna, at tað gong­ ur, staðfestir hon. Slíkar fíggjarligar trongstøður ganga tó ikki út yvir sjálvsvirðið, og tað er umráðandi, leggur hon afturat. Flytur heim Í 2004 og 2007 fáa Hansina og sjeikurin børnini Magnus Ívar og Bjørt. Tá sonur teirra skal byrja í skúla, velja tey at flyta aftur til Føroya at búgva. – Vit búðu í eini lítlari íbúð í Keypmannhavn og arbeiddu sum frí­yrkislistafólk. Tað var øgi­liga strævið og eitt sindur depri­mer­ andi til síðst, sigur hon. Tey komu heim um summarið í 2011, og hon greiðir frá, at tíðin í Keypmannahavn hevði verið so strævin, at nakrar mánaðir eftir, at tey vóru flutt heim, fóru tey frá hvørjum øðrum. Hon hevur kortini ongantíð angrað, at hon flutti heim til Føroya. – Tað loysti upp fyri nógvum, eg fekk luft og hevði gott netverk her í Føroyum, sigur hon. Hon heldur ikki, at plaseringin hjá henni ávirkar listina. Hon málar í verkstovu og leggur stóran dent á at sleppa uttanlands at síggja stórar altjóða framsýningar og tað, sum fyriferst í myndlistaheiminum. – Tað gevur mær stóran íblástur, tí ein má fáa innputt av ymiskum slagi. Tað nyttar ikki at læsa seg inni og ikki vita, hvat tað er, sum rørir seg, sigur hon framhaldandi. Íblástur kemur eisini úr gern­ ing­um í gerandisdegnum so sum gongutúrum í Havnar gøtum. – Eg leggi merki til litir og snið millum fjøll og hús ella á einum gomlum húsaveggi. Tað gevur íblást­ur, sigur hon og greiðir frá, at tað als ikki tykist einsligt, hóast hon er tann einasta, ið møguliga sær hesi tingini á gongutúrunum. – Vit síggja øll umhvørvið á ym­iskan hátt, og tað er gott at greiða frá tí, sum man sær, so man kem­ur niður til veruleikan, ið ein er umgyrdur av og livur í, sigur Hansina Iversen. Hon ger eisini pallmyndir og hjálpir til á Tjóðpallinum. Tá hon er har, arbeiðir hon í einum toymi, sum allatíðina má finna semjur. – Kompromis, samskifti og tað sosiala í eini slíkari tilgongd er eisini ómetaliga sunt og gevandi fyri øll tey, ið eru við, sigur Hansina Iversen. – Tað hevur gingið væl, tí eg tími ómetaliga væl. Arbeiðið á Tjóð­pallinum gevur eisini royndir, sum eg kann brúka víðari í mínum arbeiði, sigur hon. Mugu taka ábyrgd Hansina Iversen kemur úr eini list­ ar­ligari familju og er eisini farin list­arliga vegin, men báðir abbar hennara vóru løgtingsmenn. Hon greiðir frá, at hon hevur eisini áhuga í samfelagsviðurskiftum, hóast hon als ikki hevði kunnað hugsað sær at verið politiskt virkin. – Eg eri tó við í ymiskum nevnd­ um, sum ávirka føroyska ment­an­ ar­lívið. Eg haldi, at man hevur eina skyldu til at vísa áhuga og royna at bøta um viðurskiftini á tí økinum, har man er virkin. Verði eg biðin, so geri eg tað ofta, tí vil man, at tingini skulu broytast, so noyðist man at gera okkurt við tað. Man kann ikki krevja, at onnur, sum ongantíð hava arbeitt við myndlist, kunnu vita, hvat tað er, og hvat tað krevur, sigur Hansina Iversen. Vil hugsavna seg um góðsku Hansina Iversen hevur annars úr at gera í hesum døgum. Í løtuni hevur hon, saman við Jóhan Martin Christiansen, latið eina framsýning upp í Listahøllini í Skipasmiðjuni, og sum stuðulsskipanin Listaflog hjá Atlantic Airways hevur fíggjað. –Vit fingu 100.000 krónur og vildu vísa, hvat tað veruliga kost­ ar at gera eina framsýning. Nøkur verk eru sett til sølu, men tað er ikki tað, sum framsýningin í høv­ uðs­heitum snýr seg um, sigur hon. – Málningarnir hjá mær eru til dømis málaðir beinleiðis á veggin, og tað verður málað út yvir aftur við hvítari máling, tá framsýningin er liðug. Í føroyskum høpi er hetta óvanligt, tí vit hava eina hugs­an um, at list er eitt objekt, sum tú kanst keypa og taka við tær heim. Myndlist kann eisini vera ein upp­ living, sum er nakað annað. Slík­ur hugs­unarháttur er ikki óvan­ligur í altjóða høpi, men tað er óvanligt her, sigur hon fram­hald­andi. Síðan hevur hon eina uppgávu fyri Norðurlandahúsið í sambandi við Barnafestivalin 1. apríl. – Hetta verður eisini ein rúm­in­ stalla­tión, og eg vil við hesum eisini arbeiða við tí abstrakta, so børnini kunnu uppliva skap og lit og brúka hugflogið, sigur hon. Men tá tað er fingið av skafti, fer hon aftur í sína egna verkstovu. – Tað, sum eg søkti starvslønina til, var at hugsavna og fara í dypd­ ina við mínum myndlistamáli, sum er málningalist, og sum kann víðk­ ast til meir. Tað eru fleiri ting, sum eg havi hug at gera, men ikki havi havt fíggjarligt frælsi til. Hetta er eitt nú risastórir málningar, sum kanska ikki kunnu vera nakra aðra staðni enn í verkstovuni, sigur hon. Tíðin í verkstovuni er eisini ómeta­liga umráðandi. Skal nakað dygdargott koma burturúr, so er umráðandi at leggja tíð og orku í ar­beiði, greiðir hon frá. Tá tú søkir starvsløn, er tað til ávísar verk­ætlanir. Tá Hansina søkti um starvslønina, so nevndi hon í um­ sóknini, at hennara ávísa verk­ætl­ an eisini er áhaldandi at arbeiða við málningum, og at gera teir betri og áhugaverdari. – Eg havi verkætlanir fyri framm­an, og tær koma alla tíðina, hó­ast eg ikki veit, hvat eg geri um tvey ella trý ár, sigur hon. – Eg havi arbeitt við listini sein­ astu 25 árini, men verkætlanin heldur fram endaleyst. Um eg fái stuðul ella ikki, so haldi eg fram við hesum, sigur Hansina Iversen. PERSÓNSØGA “Sum listafólk arbeiðir man við nøkrum, sum verður ein so stórur partur av einum, at tað ikki er hugsingur um at sleppa tí, tí so kann man akkurát tað sama gevast við øllum og leggjast at doyggja. So umráðandi verður tað”