mánadagur 7. mai 2018síða 5

5 Mánadagur 6. januar 2014 · Nr. 2 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Mánadagur 7. mai 2018 · Nr. 51 við, um okkurt av búfólkunum ikki vil koma upp ella lata seg í. Tá biðja starvsfólkini Sigrið fara inn at spæla tónleik fyri viðkomandi. – Tá verður búfólkið ein heilt ann­ar persónur, og so er ongin trupul­leiki at koma í klæðini. Tón­ leik­urin fær tey at hugsa um okkurt annað, tónleikurin sissar tey, og hann gevur tryggleika, sigur hon. Brúkt sum amboð – Tey siga við meg, at tað er so dei­ ligt, tá eg eri í húsinum. Tey siga, at tað gevur ró í húsinum, og at bú­ fólk­ini eru betri at fáast við, sigur Sigrið. – Tey brúka meg sum eitt amboð. Tá búfólk eru ómøgulig, ørkymlað og bangin, sissar tónleikurin tey, sig­ur Sigrið, sum gongur frá hurð til hurð og spælir fyri búfólkunum. Hon hyggur, um onkur situr einsa­ mall­ur, og so fer hon inn at spæla og syngja fyri teimum. Hon skipar somuleiðis fyri felags­sangi, har tey, sum eru betri fyri, kunnu syngja við. Eisini savn­ ar hon búfólkini, sum eru so illa fyri, at tey einki kunnu, og tað sæst bein­anvegin, at eisini tey hava gleði av tón­leikinum. – Tey fylgja við og verða rólig, greiðir Sigrið Rasmussen frá. – Onkur starvsfólk hava eisini spurt meg, um eg ikki bara kann vera har hvønn dag, tí tað er so góður friður yvir húsinum, tá eg eri har. Dámar best harmonikutónleik Tá Sigrið byrjaði at spæla tónleik á røktarheimunum, spældi hon klav­ er og violin. Men tá hon fyri hálvum ári síðani fekk í boði at keypa eina harmoniku frá einari eldri konu, tók hon av, hóast hon als ikki dugdi at spæla upp á harmoniku. – Eg havi ofta hugsað um at keypa eina harmoniku, tí pápi mín hevur altíð tosað um harmoniku, og so keypti eg hana bara, sigur hon. Sigrið legði beinanvegin til merk­is, hvussu glað búfólkini vórðu, tá tey hoyrdu tónar úr har­ mon­ikuni. – Hóast eg als ikki dugdi at spæla upp á harmonikuna, so sá eg bein­ an­vegin, hvussu tey gleddust, og tá visti eg, at harmonikan var eitt sera gott amboð at gera tað spennandi fyri tey eldru. – Klaverið rakar tey ikki upp á sama máta sum harmonikan. Tey minnast harmonikutónleikin, sum var fyrr í tíðini. Tað var eisini altíð onkur, sum spældi violin, tá tey vóru yngri, og violintónleik dámar nógvum eisini sera væl, greiðir hon frá. Nú liggur væl fyri hjá Sigrið at spæla upp á harmoniku, og hon spælir einar 200 ymiskar sangir á harmonikuni. Hon sigur, at tað, at búfólkini hava havt so gott tol og hava verið takksom og glað fyri tað, sum hon hevur spælt fyri teimum, hevur havt við sær, at hon nú dugir at spæla upp á harmoniku. – Tolið, smílini og gleðin hjá bú­ fólk­unum hava verið mín harm­ oniku­lærari, sigur hon. Øðrvísi áhoyrarar Sigrið Rasmussen hevur verið virk­ in tónleikari í nógv ár. Hon hevur givið út fløgu, spælir við fleiri orkestrum í Aalborg, hev­ur nógvar kirkjukonsertir, spæl­ir violin til kon­firmatiónir og er eisini við í fleiri ymiskum tón­leika­verk­ætl­an­ um. Hon sigur, at áhoyrararnir á røkt­arheimunum kunnu als ikki samanberast við áhoyrararnar, sum eru til konsertirnar, ið hon hevur á palli. – Tey eru heilt serlig á røkt­ar­ heim­unum. Tey eru so hjartalig og atfinningarleys. Alt er kærkomið, og tey døma teg als ikki. Tey verða glað, bara tú kemur inn og floytar og syngur, og tey eru so takksom, sigur Sigrið Rasmussen. Hon held­ ur, at tað er har, sum tann størsti mun­urin er. – Tá eg spæli konsertir, so lurta áhoyr­ararnir við krevjandi og kræsnum oyra. Tey hava goldið og vilja hava nakað fyri pengarnar. Tað er fullkomiliga hvør sítt, og tað kann ikki samanberast. – Á røktarheimunum havi eg fingið eitt starv, har tað er frítt hjá mær at gera og vera, sum eg eri. Eg eri fullkomiliga nátúrlig og geri tað heimligt hjá búfólkunum. Á ein­um palli skal tú venja og venja, og tón­ leik­urin skal vera neyvur, greið­ir Sigrið frá. Einasti røktarheimstónleikari Sigrið Rasmussen er tann einasti røktarheimstónleikarin, sum er í fulltíðarstarvi hjá Aalborg komm­ unu. Talan er um eitt heilt nýtt starv, sum varð skipað til Sigrið, tí tónleikurin hevði so stóra jaliga ávirk­an á búfólkini teir mánaðirnar, hon var í royndarstarvi. – Kommunan hevur eina játt­ an til trivnað og heilsu á røkt­ ar­heimunum. Niðurstøðan hjá komm­ununi er, at tónleikurin betr­ ar lívsgóðskuna hjá búfólk­un­um, og tí valdi hon at skipa eitt starv til mín sum røktarheimstónleikari, sigur hon. Sigrið heldur, at tað var ein framúr góð avgerð at seta hana í felagsstarv á fimm røktarheimum. Hon spælir tónleik ein dag um vik­ una á hvørjum heimi. – Mær vitandi eri eg tann ein­ asta, sum arbeiði fulla tíð sum tón­ leik­ari á røktarheimum í Aalborg. Nógvir starvsfelagar hjá mær spæla tónleik einar tveir tímar um­leið tvær ferðir um vikuna á røkt­arheimum, men hjá mær er ar­ beiðið fulla tíð og er meira skipað, sig­ur hon. Hon leggur afturat, at tað tykist sum um, at fleiri og fleiri eru farin at lata eyguni upp fyri, at tónleikur er eitt øgiliga gott amboð, sum hjálp­ir øllum. – Hetta er í øllum førum ein sól­ skins­søga, og tað er so ómetaliga lívsjáttandi at síggja, hvørja ávirk­ an tónleikur hevur. Tónleikur er fantastiskur heilivágur, sigur Sigrið Rasmussen. N