týsdagur 8. mai 2018síða 17

17 Mikudagur 22. oktober 2014 · Nr. 120 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Mikudagur 9. mai 2018 · Nr. 52 psykiatriskum sjúklingum, og bleiv assi­sten­tur á hesum øki. Táið eg nú so ofta nevni Jó­annes, so er tað tí, at Hjørd­ is og Jóannes, vóru al­tíð saman. Eg haldi einasta tíð­ar­ skeiðið tey vóru frá hvørj­um øðrum, var meðan Hjørd­is var niðri hetta eina ár­ið. Í nógv ár vóru vit nærum grann­ar. Vit komu at búgva í Han­us­ar­gøtu og tað varð runn­ið ímillum húsini. Børn­ ini hjá teimum og okkara børn spældu saman, gingu í skúla saman, svumu saman, gingu til fimleik saman osfr. Fyri okkum og børn okk­ ara vóru mostir og onkil (sum børn okkara kallaðu Jó­ann­es), tað heimið sum vit høvdu mest við at gera. Tey vóru altíð klár at vísa okk­ um kærleika, og altíð klár at hjálpa, tá ein hevði tað fyri neyðini. Nina, dótturin, minti meg á, at mostir altíð tók fatt, táið hon kom til okkara til føð­ing­ar­dagar o.s.fr. Táið hon segði tað við mostir, svar­ aði Hjørdis, stillisliga “Betri er ein hjálpandi hond, enn ein spillandi tunga”.. Hjørdis segði ikki so nógv, men eg minnist einaferð hon var í Danmark og vitjaði okk­ um, og vit vóru boðin út til nøk­ur vin­fólk, sum høvdu aðra á­skoð­an um æv­iga frelsu, tá var Hjørdis ógv­u­ liga av­gjørd, hon líka sum skar í­gjøg­num og segði: “Tað er synd fyri tykkum at tit ikki trúgva upp á æv­iga frelsu!” Tað bleiv tøgn, eingin segði meiri um tað evnið. Í oktobur 2017 doyði Jó­an­nes, 82 – ára gamal Valborg var sjúk í fleiri ár, og Hjørdis var sjúk eina tíð. Jóannes var veruliga, tann sum passaði tær báðar. So leingi Hjørdis orkaði, so gekk Jó­ann­es túrar við henni hvønn einasta dag. Vóru vit í Føroyum, so fingu við ta gleði, at tey komu inn á gólv­ið í Hanusargøtu, at fáa sær ein drekkamunn, og eitt prát, Jóannes dámdi al­tíð væl at seta seg niður at práta við Arna. Eg kundi ikki skilja, at Jó­ ann­es veruliga var so sjúkur, sum hann var, at hann doyði bara fýra mánaðir aftaná, at Hjørd­is var farin. Vit fingu høvi til at vitja, með­an hann lá á Rík­is­sjúkr­a­ húsi­num, og vit hoyrdu hann ong­an­tíð gremja seg, hann lá tolin í songini, og dámdi væl at práta við Arna um gaml­ ar dagar vesturi í Vág­um. Jóannes lærdi til skips­tim­b­ ur­mann hjá Dánjal Niel­s­en í Vatnsoyrum. Tá bros­aði hann við tí eyðkenda smíl­i­num, og teir hugnaðu sær sam­an. Maria kom niður við hon­ um, og (lítli) Jóannes avloysti Mar­iu. Í vikuskiftinum kom abba­dótt­ir­in Gunhild, sum er lækni, at vitja, og vit skiltu á henni, at støðan var sera álv­ ar­som. Nú stendur húsið á Heiða­ vegi tómt, men tað er gott at vita, at øll fýra børn teirra, Annfinn, Maria, Unn og Jóannes, hava, eftir styttri ella longri tíðarskeiði utt­an­ lands, øll búsett seg í Havn­ini. Eg fari at nýta høvi til eis­ini at takka Hjørdis og Jó­ann­es fyri tað, tey vóru fyri Val­borg, og fyri, tað tey hava ver­ið fyri okkum, Arna og meg, og børn okkara: Ninu, Árna og Fróða. Góða Unn! Tú hevur upp­ i­bor­ið eina serliga tøkk fyri, tað tú vart fyri Valborg tey sein­astu árini, takk fyri ta gud­givna tol, tú hevði við hana. Eg fari eisini at nevna, at tá­ið Nina og eg við skundi komu úr Grønlandi til Før­ oy­ar í 1970, og hús okkara í Brøns­høj var leigað út, tá bjóð­aðu Hjørdis og Jóannes okk­um at búgva hjá teimum, í eini íbúð, sum var í niðaru hædd á Heiðavegi. Har búðu vit ta fyrsta árið. Kitty Á barnamyndini, sum Jó­ hann­es Fjallheim, hevur tikið í 1944, stendur Kitty ímillum meg og Valborg. Kitty Poulsen, (móðir til Páll Poul­sen, sum er í Grøn­ landi), er í veruleikanum syst­ kin­a­barn okkara. Men Kitty var tvíburi, og tá ið mamma mín fór til Sela­trað­ar at vitja systir sína Elsu og at hjálpa henni, hevði hon Kitty við sær aftur sum trí ára gamla. Mamma var komin úr Dan­mark til Føroyar fyri at passa húskið hjá bróður sín­ um, Sámal Jákup, sum varð vorð­in einkjumaður á ung­ um aldri. Mamma tók Kitty við sær til Búðarnar, fyrst til Sám­al Jákup, og táið hon seinni giftist við pápa okk­ ara Valdemar, tók hon Kitty við sær í hjúnalagið, og so­ leiðis kom Kitty at vaksa upp saman við okkum í Búð­u­num. Táið eg var barn, var Bums­hamar, har Kitty og Poll­a­ba búsettust, nakað sum lá langt burturi, so eg plagdi at fara út á Bums­ham­ar í summarferiu. Tað vóru góð­ir dagar, Kitty var løtt av lyndi og stuttlig at vera sam­an við. Tey høvdu kúgv, og eg slapp við niðan í fjós­ið at mjólka kúnni, og vit hoyggj­aðu og spældu úti. Har vóru altíð nøkur børn, m.a. var Vil­gerð, systirdóttir Kitty ofta har, so vit báðar komu at spæla saman. Táið vit blivu meira vaks­ in og fóru at ganga túrar um kvøldarnar, so endaði túr­ur­in ofta inni hjá Kitty og Poll­a­ba. Har var altíð so hugnaligt og heimligt at koma inn á gólv­ið hjá teimum. Tey fyrstu minnini, eg havi frá barnaárum, var tá ið vit skuldu fara at taka mynd­ ir hjá Jóhannes Fjallheim. Mamma mín segði við Kitty, at hon skuldi heinta eina summ­ar­dá, tá ið vit komu til Bisk­up­støð­bøin, og hon skuldi seta summ­ar­dá­una í eitt lítið hol, sum var framm­ an­fyri á kjólanum hjá mær. Eg trúgvi, at Kitty ofta hev­ur ansað eftir mær, táið eg var lítil, tí mamma kom nær­um ong­an­tíð út við okk­ um, hon hevði ov mikið at gera heima. Nú tynnist út í systk­in­ a­flokk­i­num, bara Eivind og eg eru eft­ir, men táið heimið stend­ur tómt í Búðunum, so er gott at vita, at heimið hjá Eiv­ind og Mariu altíð stend­ ur opið. Eg havi ta vón, at vit ein dag heima í dýrdini skulu møta okkara kæru systkjum aft­ur og øllum okkara kæru, sum eru farin undan okkum, til okkara kæra frelsara, sum so dýrt hevur leyskeypt okk­ um við sínum dýrabara blóði. Greve, á summarmála 2018 Ása Vitalis Hansen EVNISKVØLD UM TILFEINGI Í REINSARÍNUM Í sambandi við Umhvørvisvikuna í havn verður evniskvøld um tilfeingi í Reinsarínum í dag, mikudagin 9. mai kl. 19.00. Á skránni verður: »Kann konseptið Veltan brúkast aðrastaðni í Føroyum?«. Fyrilestur við Katrin Petersen, Veltan. »Avbjóðingar við altjóðagerðini av mati«. Fyrilestur við Leif Sørensen Somuleiðis verða brellbitar at fáa. »Alivøkstur í Føroyum – møguleikar og fyrimunir«. Fyrilestur við Ragnheiður þórarinsdóttir (IS) leiðandi innan økið í Evropa. Umhvørvisstuðulin verður latin og somuleiðis Grøna virðislønin frá Tórshavnar kommunu og Grøna gávan frá Etika. Livandi tónleikur verður við Guðrið Hansdóttir. Tiltakið er ókeypis. Øll eru vælkomin, siga fyrireikararnir. nnað kemur...« Her eru vit tríggjar systrarnar: Valborg, Hjørdis og Ása, myndin er tikin í september 1944 Vit seks systkini og fostursystur okkara Kitty, mynd­in er tikin sama dag í september í 1944 Hendan myndin er tikin í stovuni hjá okkum í barna­ heiminum í Búðunum, 1956: Leivur, Valborg, Hjørdis, Eivind, Meinar og Ása og foreldur okkara Frida og Valdemar