mánadagur 9. juli 2018síða 19

19 Mánadagur 6. januar 2014 · Nr. 2 Sosialurin Mánadagur 9. juli 2018 · Nr. 77 Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 SÚKKLING og tó. Smáar avbjóðingar byrjaðu so smátt at gera seg galdandi. Eymir reyvar­bøllar, møðin í nakka og ørmum byrjaði at gera enn meira um seg. Ferðin var tó góð og jøvn. Sam­starvið gekk framúr, og allir gjørdu sín part av arbeiðinum at liggja fremstir og bróta vindin. Veðrið hevur ikki verið annað enn framúr. Eitt lítið lot og til tíðir sól­glottar og sól. Hitalagið umleið 17 hita­stig - akkurát tilpass til okkum súkklarar. Vit høvdu fingið eina ábending um at regn skuldi vera á teimum seinastu kilometrunum. Meira um tað seinni. Kenslulig løta Seinnaparturin gekk spakuliga yvir í kvøld. Vit høvdu nú sitið á súkkluni í einar 10-12 tímar. Lagið var gott og yvirskot var framvegis í sinninum og í kroppinum. Vit steðg­aðu á øllum depotum og fyltu okkara depotir upp. Stuttir steðgir, men gott at fáa strekt beinini og ryggin. Fyrr í greinini var ein lýsing av einum hernaðarliði, ið ætlaði at súkkla teinin við vanligum súkkl­ um. Tey byrjaðu átta tímar undan okkum. Vit komu fram á tey umleið 100 kilometrar frá Oslo. Tey stóðu úti við vegjaðaran. Ein av teirra var punkteraður. Var okkkara garvilt, so heldi eg at teirra avrik var nógv meira garvilt. Norðan fyri Lillehammer súkklaðu vit fram við anleggi­num, ið bleiv brúkt til bobsletu­koyr­ing­ ar­nar á OL í Lillehammer í 1994. Huga­ligt. Komið fram ímóti næststeinasta depoti setti sólin. Ein vøkur løta, um man hevði yvirskot at hyggja aftur um seg. Tað, sum vit ikki vónaðu, byrjaði so smátt at gerast veruleiki. Alt meðan kvøldið fyrireikaði seg til nátt­ina, byrjaði droparnir so smátt at fella av himli. Einki hugaligt, nú tað framvegis vóru einir 70-80 kilo­ metrar eftir á mál. Regnið bleiv til veruleika - fyrst smá­regn, síðani oysregn, og náttin var um at taka yvir. Myrkrið gjørdi at lyktirnar skuldu tendrast, og har høvdu vit, Tonny og eg, ikki gjørt okkara heimarbeiði nóg væl. Vit høvdu einans vanligar lyktir við. Danskararnir høvdu góðar lyktir, og tað var gott tað sama. At súkkla troyttir í myrkri og regni er krevjandi. Tað skal so lítið til áðrenn óhappið kann henda. Og hendir eitt óhapp, so er ikki vanligt at bíða. So er tað bert tú, súkklan og makkarin. Tá regnið hevði oyst niður í rúma tíð, og kuldin í kroppi­ num gjørdi meira og meira um seg, gjørdust teir seinastu kilometrarnir á mál drúgvir. At koyra teir seinastu 70-80 kilo­ metrarnar um náttina hevur eisini sínar fyrimunir. Kanska sá eg tað ikki tá, tí alt, vit ynsktu okkum, var at liggja undir einari heitari dýnu, men fyrimunurin var, at tða var sera lítil ferðsla á vegunum. Teir seinastu 15 kilometrarnir inn móti málinum blivu koyrdir á motor­vegnum. Tað var væl merkt upp, og tað kendist sera trygt. Okkara donsku súkklufelagaðir greid­du frá, at vit skuldu goyma eitt sindur av orku til eina seks kilo­ metrar langa mótbrekku á motor­ vegnum. Hendan mót­brekkan vísti seg ikki at vera nógv at skriva heim um fyri okkara part. Gamaní var hon long, men hallið var ikki verri enn Velbastaðvegurin niðan fram­ við kirkjugarðinum. Gleðin um at hava yvirskot til at síggja Oslo var ikki at fara skeivur av. Tað var einki stað á kroppinum, sum ikki merkti sviðan av at vera útsett fyri einum súkklutúri av hesum slag, men gleðin at hava flutt okkara persónligu mørk fyri hvat okkara kroppar klára, var ein fantast­isk kensla. Máløkið var inni í einari fótbólts­høll, ið liggur upp at tjóðar­ leik­vøllinum, Ullevål. Gott tað sama, tí tey tungu myrku skýggini hingu framvegis yvir Oslo, tó so at tað ikki var so tætt millum dropar­ nar. Kenslan av at súkkla inn á mál var ein stór kenslulig løta. Málið var nátt. Báðir vóru komnir óskaddir á mál – einki óhapp, og eingin í bólkinum var komin illa fyri á nakran hátt. At skula rúma øllum hesum var stórt. Alt tað arbeiðið at náa máli­ num - puha puha! Eftir at hava skift í turr klæðir, etið og komið til sín sjálvs aftur, var farið at spáka sær yvir á hotellið, ið lá tætt við. At ganga hendan kilo­ meturin var nokk tann lættasti kilo­meturin á túrinum.