mánadagur 9. juli 2018síða 18

Mánadagur 9. juli 2018 · Nr. 77 18 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Kjartan Egholm Fyri einum lítlum mánaða síðani skrivaðu vit í Sosialinum søguna um teir báðar súkklararnar, Kjartan Egholm og Tonny Brimsvík, sum meldaðu seg til gróthørðu norsku súkklukappingina, Styrkeprøven, har 543 kilometrar úr Tróndheimi og Oslo skuldu leggjast afturum í einum høggi. Um orsøkina til at melda seg til kappingina segði Kjartan, at hann, eftir at hava súkklað Føroyar tunn­ ar, leitaði eftir einari heilt øðrvísi av­bjóðing og vildi royna okkurt garvilt. Teir báðir eru nú afturkomnir úr Noregi og kunnu líta aftur á upp­liv­ ingina í Noregi. Kjartan hevur latið eina ferðafrásøgn úr hondum, og hon er at lesa niðanfyri: Alt pakkað Leygarmorgunin tann 16. juni 2018 kl.7.15 var bíðitíðin umsíðir komin at enda. Bíðitíðin, sum hevði sín uppruna í einum Face­book- uppslagi átta mánaðir framman­ undan. Har stóðu vit so í start­ boks­ini, óvitandi um hvat teir næstu mongu tímarnir fór at bjóða okk­um. Lýsingin, ið varð sett á Facebook í septembur 2017, var blivin til veru­ leika, og ferðin inn í flúgvaran ávegis til Danmarkar og síðani til Trónd­heim hósdagin tann 14. juni var ítøkilig. Súkklur vóru pakkaðar og klæðir til alt hugsandi veður. GPS, gel, bar – ja, alt var klárt og pakkað niður. Menninir vóru eisini klár­ir - og ikki minst spentir. Tað var nú, at ferðin út í eitt ókent ævin­týr byrjaði, og venjingin skuldi vísa sítt virði. Tíðin í Tróndheimi varð brúkt til at tryggja, at súkklan var komin fram í heilum líki. Ikki tykkum at siga, so eru súkklurammur í dag ikki so lættar at umvæla, um tað nú skuldi hent, at ein riva ella líkn­ andi kom á rammuna, tí flest allar rammur í dag eru gjørdar úr kol­ fiprum. Báðar súkklur komu fram í øll­ um góðum og í heilum líki. Fríggjakvøldið bleiv viðførið borið til fyrireikararnar áðrenn tað varð hugt eftir seinastu veðurtíðindunum. Hetta spældi inn í mun til hvat skuldi takast við og hvat skuldi pakkast niður og ikki takast við á túrinum. Skuldi regn­jakkin pakkast niður ella ikki? Skuldi man satsa uppá stuttar buksur, ella skuldi man tryggja seg við longum buksum? Nógvar av­gerðir skuldu takast, tí tað, sum bleiv latið inn, var ikki til at fáa fatur á aftur fyrr enn í Oslo. Tíðin nærkaðist. Tey fyrstu luttakandi fóru avstað fríggja­ kvøld­ið tann 15. juni kl.22. Millum ann­að ung, ið óivað eru í hernað­ ar­tænastu, fóru avstað kl.23. Tey súkklaðu við vanligum súkklum við umleið trimum gearum og klødd í hernaðarbúna. Kanska er tað ein ella onnur siðvenja hjá teimum, at tey luttaka í Styrki­ roynd­ini eins tað er vanligt at síggja Sirius-hernaðarmenn renna Keyp­manna­havnar marathon í fullum hernaðarbúna. Væl at merkja í búnanum, sum verður brúkt­ur í norðureystur Grønlandi! Norsku hernaðarfólkini venda vit aft­ur til seinni í greinini. Nú var bert eftir at bíða til okkara túrur var at nærkast byrjunar­strikuni, men áðrenn skuldi roynast at fáa nakrir tímar av svøvni og ein góðan morgunmat. Vekjar­in ringdi kl.4.30, ljósið trongdi seg gjøgnum gardinurnar. Sól og stilt. Ein vakur summarmorgun - gott tað sama, tí á einum so longum túri ynskir man ikki regn – ella, í øll­ um førum so lítið sum gjørligt. Eftir ein góðan og sunnan morgun­mat – ein, sum skuldi halda teir fyrstu nógvu kilometrarnar – varð tjekkað út av hotellinum og súkklað var yvir til miðbýin, har byrjast skuldi. Okkara tíð var kl. 07.15, og spenningurin var øgiligur. Nú var komið so langt, og tann síðsta ferðin á ferðini stóð á gáttini til at byrja. Frásøgumaðurin rópti okkum fram til strikuna og byrjaði síðani at siga frá hvørji 30 skuldu byrja í hesum bólkinum. Tá kom tað fram, at tað var fyrstu ferð, at luttøka var úr Føroyum, og tað gleddust teir sum vera man um. Tað, at vit eru teir fyrstu at umboða Før­oyar, merkir ikki at vit eru teir fyrstu, ið taka lut. Tað kunnu vera føroy­ingar, sum eru búsettir í Noregi ella Danmark, ið hava tikið lut. 3, 2, 1 - nú So sló klokkan 07.15, og ferðin út í tað ókenda kundi byrja. Ein ferð, sum vit ikki vistu skuldi fara at ganga. Tað er kanska júst tað, ið ger at man fer á eina slíka ferð. Tað, at royna seg sjálvan uttan fyri tað mark, sum man áður hevur verið og vitjað. Menn kliktu seg fastar í pedalir­ nar. Hálað bleiv í róðrið, og tað umsetti orkuna til framdrift. Allir vildu teir fram, allir vildu í gongd og allir vóru spentir. Eg skrivi allir, tí ongin kvinna byrjaði í bólkinum hjá okkum. Á ferðini úr Tróndheimi eru møgu­leikar at steðga á níggju depotum. Har er møguleiki at fylla sær búkin og fylla vesku í dunkarnar. Tað er upp til ein sjálvan, um man steðgar og hvussu leingi. Tíðin steðgar ikki fyrr enn kom­ið er um málstrikuna í Oslo. Ferðin úr Tróndheimi byrjaði sum vera man eitt sindur óróliga. Menn vóru spentir, orkan var nógv og menn kendu ikki hvønn annan. Tað vóru smáir bólkar í bólkinum, og teir hildu sum vera man saman eins og Tonny og Kjartan hildu saman. Ferðin út úr Tróndheimi gekk fínt. Stillisliga og róliga fekk ein bólk­ur sítt skap og hvør maður tók sína føring uppá skift. Bólkar, sum vóru byrjaðir fyrr enn vit, blivu heint­aðir, og fram til fyrsta depot hendi ikki tað stóra annað enn at yvirskot var at njóta tað sera vakra lands­lagið. Vakurt er tað er í Noregi, og lítið vistu vit, at rutan, ríkisvegur E6, skuldi fylla okkum við vøkrum myndum av Noregi í fagrasta veðri, eisini hóast møðin til tíðir royndi at stjala uppmerksemið. Fyrsta depotið lá umleið 62 kilo­ metrar frá Tróndheimi. Hetta var áðrenn ferðin niðan brekkurnar so smátt skuldi byrja. Steðgurin bleiv stuttur - eitt sindur av mati og fylla dunkarnar. Lagið var gott og orkan var nógv. Prátað bleiv eitt sindur um hvussu koyrt var í bólkinum og hvussu vit kunnu gera tað lættari fyri okkum sjálvar við at sita rætt. At sita rætt er at sita soleiðis í bólki­num, at ferðin er jøvn og ikki órógvast av at skula bremsa, tí tann framman­fyri bremsar og fyri síðani at súkkla gloppið innaftur, sum kem­ur av at bremsað verður. Onkur kallar tað elastikkoyring. Teinurin millum depot eitt og tvey bleiv eisini súkklaður við eitt sindur av mótbrekku - tó so, mót­brekkurnar á teinunum eru javnar og lættar at súkkla. Súkklað verður niðan gjøgnum vakran dal við nógvum skógarvøkstri og við stórari á rennandi ímóti okkum á høgru síðu. Í okkara fyrireikingunum heim­ a­ní­frá vóru vit spentir uppá hvussu brekkan millum depot tvey og trý fór at roynast. Okkara fyrireikingar til túrin hevur verið merkt av vit í Føroyum hava fáa strekkir við longum sløttum vegum, so venj­ ingin hevur verið merkt av teim­ um møguleikum vit hava her heima, tvs. nógvar brekkur, um ikki langar, so hava tær eitt hall, ið gevur mótstøðu og styrkir ein sum súkklara. Brekkan kendist væl. Vit høvdu nú lagt teir fyrstu 100 kilo­metrar­ nar aftur um okkum. Hallið var eini 2%. Tað kendist væl, og ferðin var høg - einar 25 km/t. Vit vistu, at tað vóru um 100 kilometrar ímillum depot tvey og trý. Hesir 100 kilometrarnir vóru fyri tað mesta mótbrekka og á sløttum. So hvørt súkklað bleiv niðan brekku­ na byrjaði tað spakuliga at tynnast í skógarvøkstrinum. Áin bleiv spakuliga minni og minni. Merkis­ vert at súkkla fram við eini á so leingi, í einar 70 kilometrar. Komnir upp í hæddirnar vóru vit somuleiðis upp um træmarkið. Áin var blivin til eina lítla á og til endans var hon burtur. At hon hvarv var ein eygleiðing av teimum góðu. Hetta merkti somuleiðis, at vit vóru komnir upp í hæddina. Brekkan stóra var løgd aftur um og súkklast skuldi nú á meira sløttum vegi í meira kargari náttúru. Eingi trø, lágur vøkstur og vítt til veggja. Vakurt og stórsligið. Tá súkklað verður so langar teinar er ikki altíð lætt at stýra nær kroppurin hevur tørv á at skaffa sær av við tað hann nú hev­ur tørv á. Tá er einki annað enn at klemma reyvarbøllarnar saman og súkkla teir 75 kilometrarnar til næsta depot. Har er onki val. Undan­ brekkan oman ímóti triðja depoti kom tí væl við eins teir møguleikar fjórða depotið bjóðaði. Merktir Steðgurin í depot trý var kanska fyrsti steðgur, har vit kendu okkum merktar av at hava lagt 200 kilo­ metrar afturum. Beinini, reyvin, nakkin og armarnir lótu frætta frá sær. Strekt bleiv út og matur og drekkað bleiv fylt á kropp og dunkar. Semja okkara millum var at fylgjast allan vegin til Oslo. Hetta merkir eisini, at vit bíða og hjálpa hvørjum øðrum tá ið á stendur. Tað hevur stóran týdning at hava slíkar avtalur tá tú ongantíð veitst nær tað er tín túrur at enda í einari kreppu og hevur tørv á at verða stuðlaður til at halda áfram sjálvt um alt í tær vil fáa teg at steðga. Ríkisvegur E6 er longsti vega­ tein­urin í Noregi. Longdin er 2628 kilo­metrar og strekkir seg heilt norðuri úr Kirkenes suður til Svine­sund. Den Store Styrkeprøve verður súkklaður, meir og minni, 543 kilometrar á E6. Aftaná depot trý gekk leiðin suður gjøgnum Gullbrandsdalin. Ein túrur, ið vit ikki vistu heilt hvat vit skuldu vænta okkum av annað enn at vit høvdu súkklað 200 kilometrar og enn vóru 343 kilo­metrar eftir á mál. Eitt mál tá man súkklar langteinar er at petta teinin upp í minni teinar. Sum Tonny sigur: ”At eta ein elefant kann einans lata seg gera við at eta hann í smáum bitum.” Tó so, fram ímóti fjórða depoti komu vit at súkkla saman við einum bólki av donskum monnum. Hetta sam­ starvið gekk væl, og fullu vit væl inn í samstarvið og góvu okkara íkast til at menna ein góðan bólk, ið kanska kundi halda allan vegin til Oslo. Tað skuldi tíðin so vísa. Fram ímóti fjórða depoti vóru vit somuleiðis við at súkkla okkum fram móti hálvum teini, og tað er altíð ein markarsteinur fyri eitt ítróttar­fólk. Tað, at náa hálvan teinin, styrkir somuleiðis um fatan­ ina av at nú fara kilometrarnir at ganga undan og málið at nærkast. Gullbrandsdalurin er ein sonn sansilig uppliving at súkkla í gjøgnum. Ferðin á súkkluni er til­ pass til at kunna sansa tað vakra lands­lagið, tað vøkru tillagingina av veg­um og húsum og bóndagørðum upp eftir líðunum, merkja moyggja­ bitar­nar og flugurnar raka anlitið - og um munnurin er opin: at spýta tær út, sum eru endaðar í munninum - alt meðan áin gerst størri og størri longri oman gjøgn­ um dalin vit ferðast. Samstarvið við danskararnar bleiv styrkt við at vit tosaðu saman og báðir partar sóu styrkina í at vera ein bólkur. Vit vóru umleið átta persónar. Vit løgdu út frá depoti fýra og fylgdust allar teir í­rest­andi kilometrarnar til Oslo. Millum depotini fýra og sjey, eitt strekki uppá umleið 171 kilometrar, varð súkklað víðari suður gjøgnum Gull­brandsdalin. Meira av tí sama, SÚKKLING Ferðafrásøgn: TAÐ VAR EIN KENSLULIG LØTA