hósdagur 13. september 2018síða 13

FRÍGGJADAGUR 14. SEPTEMEBER 2018 SOSIALURIN 106 13 - Tað hendir lutfalsliga ofta, at fólk bara koma og banka uppá hurð­ina uttan at ringja fyrst. Tað er annars tað, sum føroyingar flenna nokkso nógv eftir við døn­um… hetta her við at teir eru so punkt­ ligir við kalendara og ikki mugu koma ov seint, flennir Louise, meðan hon enn bíðar eftir dóttrini, sum vil hoppa band liðugt. Ein av siðvenjunum í Dyssekilde er, at tá ein kvinna føðir eitt barn í bygdini, koma grannarnir við mati til kvinnuna í 14 dagar eftir føði­dagin. - Akkurát tað er so fitt, vakurt og genialt, heldur Louise Lindenskov, sum er úr Havn. - Eg vil liva uppá hendan mátan Louise hevur búð skiftivís í Før­oy­ um og Danmark og hevur annars verið víða runt í heiminum og upp­livað alternativar mátar at liva uppá. Fyri nøkrum árum síðani seldi og gav hon øll síni ting burtur og fór út í heimin, har hon endaði við at seta ein vistfrøðiligan garð við permakultur á stovn í India. - Eg gav øll tingini hjá mær burt­ ur, og so fór eg út í heimin og vitjaði ymsar vistbýir í Suðurevropa og India. Eg búði so í einum felags­ skapi í Suðurindia í trý ár, har eg setti ein vistfrøðiligan garð á stovn. Sjálv livir hon so vistfrøðiligt sum gjørligt. - Eg haldi, eg keypi 97% vistfrøði. So næstan alt í húsarhaldinum hjá mær er vistfrøðiligt, og tað hevur tað verið í nokkso nógv ár, sigur hon. Eftir at hava búð uppá hendan mátan í fleiri ár, er hon sannførd um, at hetta er mátin, hon vil liva upp­á. Hon vil gera sítt til at varpa ljós á, at vit menniskju eiga at legg­ ja meira í Móður jørð. - Eg eri heilt sannførd um, at eg vil búgva uppá hendan mátan. Eg vil gjarna búgva eitt stað, har f e l a g s ­ skapurin er stórur, og fólk hava tey somu virðini. At liva uppá ein máta, sum leggur minni eftir seg og ikki dálkar so illa, hevur nógv at siga fyri meg, sigur Louise Linden­skov, sum nú fer heim at gera seg klára til at fara oman at grilla um eina løtu. Grilla og eingin hevur skund Klokkan nærkast 17, og parkerings­ pláss­ini við inngongdina til Dysse­ kilde fyllast so við og við. Dysse­ kilde er nevniliga eitt bilfrítt øki, so tá mann kemur millum húsini, eru eingir stórir vegir, men heldur smalar grúsrásir við súreplatrøum og stuttligum s k e l t u m á síðuni. Grill­veitslan verður klokkan 17 niðri við “Pilen”, sum liggur eitt sind­ur avsíðis, og tað er har, øll hesi fólkini fara til gongu ímóti nú. Sjálvur gangi eg líka nakr­ar rundir í serstaka bygda­sam­felag­ num, sum var hetta ein onnur rann­sakarferð. Kagi inn í endur­ nýtslu­skúrin, har dys­keldu­ búgv­arnir kunnu leggja ting og klæði, teim­um ikki tørvar ella skoyta í longur, sum so heldur kunnu gagna øðrum íbúgvum ókeypis. Við síðuna av er ruskskiljingin við strang­um leiðbeiningum um, hvat rusk skal hvar, og við feitari skrift stendur, at mann endiliga ikki skal koyra pizza- og mjólkapakkar í vanligu pappskiljingina. Víðari á rannsóknarferðini verði eg boðin inn á gólvið hjá einum manni, sum hevur okkurt slag HVUSSU HEVÐI EITT SLÍKT VISTSAMFELAG RIGGAÐ Í FØROYUM? DAGMAR: Hetta kann lata seg gera allastaðni. Tað er kanska meira ein spurningur um hugburðin hjá fólki til at fara í holt við tað. Tað snýr seg bara um at trúgva uppá, at tað kann lata seg gera, og at fleiri arbeiða uppá tað í felag. LOUISE: Eitt føroyskt vistsamfelag hevði riggað ordiliga gott. Mann skal bara finna nøkur fólk, sum tíma tað. Mann kann altíð byrja við einum húsi, og so mennir tað seg so við og við. Tá eg var heima í Føroyum, umhugsaði eg nevniliga at starta eitt kollektiv í Føroyum og byrjaði at tosa við fólk um tað. Hevði eg verið verandi í Føroyum, so hevði tað kanska verið veruleiki í dag. KÁRI: Mann hevði saktans kunnað gjørt tað í Føroyum. Tað snýr seg í roynd og veru bara um at fara í gongd, tí tað ber væl til. Í Troms í Norðurnoregi verður t.d. ein verkætlan gjørd í sambandi við ferðavinnuna í løtuni, har fleiri Easy Domes hús skulu byggjast sum ein lítil bygd. Vistsamfelag í Føroyum?