hósdagur 20. september 2018síða 10

FRÍGGJADAGUR 21. SEPTEMBER 2018 SOSIALURIN 109 10 TAÐ YVIRNÁTÚRLIGA Føldi altíð ólukkur Mykinesvanlukkan var bara ein av fleiri vanlukkum, Súsanna Vígdá spáddi um. Sum barn og tann­ áringur føldi hon ofta á sær, tá t.d. ferðsluvanlukkur fóru at koma. - Eg føldi altíð, um okkurt ræðu­ ligt fór at henda, minnist Súsanna, sum er uppvaksin í Fuglafirði. Men sum tannáringur var hon ikki eins tilvitað um síni evni, sum hon er í dag. - Eg visti enn ikki, hvat fór at henda, men eg visti bara, at okkurt fór at henda, fortelur hon. Hesar sjónirnar og kenslurnar vórðu í so nógv fyri Súsonnu, so hon royndi at steðga sær sjálvari við at brúka sínar serligu gávur. - Tað varð ov hart í longdini. Eg lat aftur fyri tí. Men tað var ógjørligt at lata heilt aftur, tí eg føldi altíð okkurt. Misti nógv av sínum kæru upp á hálvtannað ár - Tá mann fær sovorðni boð, so eksploderar alt inni í tær, sigur Súsanna, sum misti tríggir av sínum nærmastu familjulimum, harímillum beiggi sín, sum varð myrður. PÆTUR HJALMAR EVENSSON PATURE@SOSIALURIN.FO G ávan at kunna spáa, síggja, føla og brúka sín sætta sans hevur eftir øll­um at døma gingið í arv í familjuni Vígdá. Súsanna for­telur, at fleiri í familju hennara hava havt sjónir og somu eginleikar sum hon. Serliga frá síðuni hjá páp­ an­um, hava sjónir verið partur av til­veruni. Evnini koma heldur ikki av ong­ um. Súsanna veit at siga, at hon er í familju við tiltikna gandakallin, Guttorm í Múla, frá báðum síðum frá tíggjunda ættarliði. Í familjulívinum hjá Súsonnu er nógv dramatiskt hent, og spá­ evnini hjá familjulimunum hava eisini óbevíst gjørt um seg upp til skakandi hendingar og deyða, sum hava broytt familjuna fyri altíð. 1992 var byrjanin til eitt sál­ ar­liga strævið og sorgarbundið tíðarskeið, sum hevur fest seg hart í Súsonnu Vígdá. Mamman droymdi um blóð Mamma hennara liggur til at doyggja, og ta einu náttina vaknar hon upp við kaldan dreym. Hon hevur havt ein ræðuligan dreym um sonin, beiggja Súsonnu, sum býr í Windhoek í afrikanska land­ in­um Namibia. - Í dreyminum fær hon at vita, at vit skulu ansa eftir beiggja. Hon hevði droymt um beiggja mín og ein svartan mann við einum knívi í nógvum blóði, fortelur Súsanna avgjørd á málinum. Dagin fyri hendan dreymin hevði tað verið grindadráp í Fuglafirði. Mann gongur tí út frá, at dreymurin kom frá hesum, og at mamma Súsonnu blandar alt saman so illa fyri, sum hon er. Dreymurin snúði seg um dráp Beiggi Súsonnu ferðast so heim til Føroya at vitja mammuna, sum liggur til sítt síðsta. Tá hann fer aftur til Afrika, møtist hann við einari aðrari systur í Danmark, sum síðani kemur at siga honum farvæl á flogvøllinum. Tá hálsfevnir hon hann og hyggur uppá hann við álvarsligum eygum. - Nú síggi eg teg ongantíð aftur, sigur hon. - So leingi pápi livur, so komi eg heim, uggar beiggin hana. So kemur dagurin, tá mamma 90’ini vóru ræðulig