mánadagur 24. september 2018síða 4

Mánadagur 24. september 2018 · Nr. 110 4 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 GRANNAKRÍGGJ Systkinabørn stríðast um p-pláss Dómarin bað partarnar royna einaferð enn at finna eina loysn sjálvir, tí um hann skal døma, kann annar parturin standa eftir við ongum. Danjal av Rana Eitt familjustríð um ein atkomuveg og eitt parkeringspláss endaði í rættinum í síðstu viku. Tað eru tvey systkinabørn, sum nú eru grannar, sum í tvey ár hava ligið í stríð um rættin til eitt parkeringsøki. Húsini hjá teimum báðum liggja á grundstykkinum, sum abbi teirra í sínari tíð átti. Síðani bleiv stykkið sundurlisið í tríggjar part­ar, ein til abban, ein til sonin og ein til dóttrina. Sonurin bygdi hús á sín­ um øki í sjeytiárunum, meðan dótt­ irin ongantíð bygdi á sínum øki. Atkoman til húsini hevur altíð verið heldur knortlut. Upprunaliga gekk ein vegur gjøgnum stykkið hjá dótrini, sum bæði abbin og son­ ur hansara brúktu og síðani park­ er­aðu hvør í sínum lagi við hús síni. Í áttatiárunum fer kommunan undir at breiðka høvuðsvegin fram við húsunum og avger tá at leggja ein nýggjan veg niðan til hús­ini gjøgnum eina grannaogn, sum kommunan átti. Nú gongur atkomuvegurin til húsini altso nið­ an framvið sunnan fyri húsini hjá son­inum, síðani inn á grundøkið hjá abbanum og yvir til húsini bæði. Parkeringsøkið hjá soninum ligg­ur norðan fyri húsini. Enn sum áð­ur hava abbin og sonur hansara báð­ir koyrt niðan eftir vegnum, inn gjøgn­um ognina hjá abbanum og síð­ani sett bilin fram við húsunum. Lat okkum so spola fram til okk­ara tíð. Nú hevur abbasonurin keypt húsini hjá abbanum og óbygda grundstykkið hjá mammu síni. Fyri trimum árum síðani keyp­ ir so abbadóttirin húsini hjá pápa sín­um. Garðurin stjól p-plássið Og so er tað, at stríðið byrjar. - Mitt á nátt setti hann brádliga ein garð upp, sum forðar okkum at nýta okkara parkeringsøkið, sigur abba­dóttirin um systkinabarnið. Hon vil tí hava dómaran at døma systk­inabarnið at taka garðin niður aft­ur og viðurkenna, at tey hava rætt at koyra inn eftir hansara ogn yvir á sítt parkeringsøkið, eins og pápi hennara gjørdi, tá hann átti húsini. Abbasonurin vísir á sínari síðu til, at vegurin liggur inni á sínari ogn og at partur av parkeringsøkinum hjá systkinabarninum eisini ligg­ur inni á sínari ogn. Tá nú systk­ina­ barnið, síðani hon keypti húsini frá pápa sínum, hevur grivið út aft­an fyri húsini til fleiri nýggj park­eringspláss, helt hann tað mundi vera í lagi, at hann setti ein garð upp millum ognirnar, fram við markinum. - Og hann bleiv bygdur á al­ljós­ um degi, ikki á miðjari nátt, segði mað­urin. Hava ríkiligt av parkeringsmøguleikum Hann vísir á, at hóast tey ikki long­ur kunnu koyra sama veg inn á gamla parkeringsplássið, so er fram­vegis atgongd inn á nýggja park­eringsplássið og haðani inn á gamla parkeringsplássið – og nú uttan at systkinabarnið mugu koyra inn á hansara ogn. Sakførarin vísti á, at sambært skjøl­um hjá kommununi var at­ komu­vegurin niðan til húsini hjá abb­anum, meðan sonur hansara skuldi gera sær eitt parkeringsøki nærri høvuðsvegnum. Hann vísti eisini á, at kvinnan hevði góð­ar møguleikar at gera onnur park­er­ ings­øki, umframt tey nýggju, sum longu eru gjørd, og bilhúsið, sum hon ætlar at byggja. Hesum uppskotum havnaði kvinn­an tó, tí at so bleiv ov langt at ganga yvir til høvuðsdyrnar. Gamla park­eringsplássið lá nærmast dyrn­um, og soleiðis ynskti hon tað. Hon vísir eisini á, at tað er ikki bara bara, at koyra inn á nýggja p-økið, tí har er stórur hæddarmunur, nú grivið er út fyri einum ætlaðum bilhúsi mill­um atkomuvegin og húsini. Ógvusligt stríð Stríðið hevur eftir øllum at døma verið sera hart til tíðir. Sosialurin veit, at báðir partar í fleiri umførum hava vent sær til kommununa og klagað hvønn annan, vakmyndatól eru sett upp at halda eyga við hvør øðrum, umframt at maðurin eitt skifti var skuldsettur fyri at hava hótt kvinnuna, men bleiv fríkendur í tí málinum. Stríðið snýr seg altso um at­ komu­vegin, sum Tórshavnar komm­ una gjørdi í áttatiárunum. Sak­før­ arin hjá kvinnuni vil vera við, at hon hevur hevdvunnan rætt at ferð­ast eftir atkomuvegnum, inn á ogn­ina hjá grannanum, systk­ina­ barn­inum, tí tað gjørdi pápi henn­ ara øll árini, hann búði í hús­un­um. Sakførarin hjá manninum vil vera við, at abbin og pápi kvinnuna høvdu eina avtalu um, at so skuldi vera. Hann hevur onga slíka avtalu við kvinnuna, sum nú eisini hevur fingið onnur p-øki at seta bil sín á. Tí er ikki neyðugt hjá henni longur, at koma inn á hansara grundøki. Roynið enn eina ferð Fyri betri at kunna gera sær eina mynd av støðuni, valdi dómarin at flyta rættarfundin út til húsini, áðr­enn hann skuldi gera eina nið­ ur­støðu. Eftir at hava sæð umstøðurnar heitti hann inniliga á partarnar um at finna eina semju sjálvir. - Um eg skal gera ein úrskurð, so stendur møguliga annar part­ur­ in eftir við ongum. Í øllum før­um annar parturin fer at vera skuff­ aður av mínari avgerð, segði dóm­ ar­in. Hann kom sjálvur við ein­ um uppskotið um eina loysn, at maðurin tók niður tann part­in av garðinum, sum forð­aði inn­ koyringini til gamla park­erings­ plássið, men at hann afturfyri fekk aft­ur fullan ræðisrætt av ognini hjá mammuni, har partur av gamla park­eringsplássinum hjá kvinnuni áður lá. Dómarin og sakførararnir samd­ ust tí um at fáa partarnar at seta seg við samráðingarborðið aftur í eini roynd at finna eina semju. Dóm­arin gav teimum tvær vikur freist, áðrenn hann sjálvur fór at taka málið upp til endaliga dóms­ við­gerð.