týsdagur 9. oktober 2018síða 15

15 Mikudagur 22. oktober 2014 · Nr. 120 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Mikudagur 10. oktober 2018 · Nr. 117 Áðrenn eg sum 15 ára gam­ al, saman við foreldrum og systkj­um, flutti av Eiði til Havn­ar, í august mánaði 1955, var eg longu limur í losj­uni »Statt fast« har norð­uri. Eg gekk eisini á møti í sam­komu­hús­inum Mizpa á Eiði, sam­an við for­ eldrum mín­um. Tí var tað natúrligt, tá ið eg kom til havnar, at eg leit­aði upp bæði Ebenezer og losj­una í Havn. Millum losju­fólkið í Havn fekk eg vin­ir, sum eisini vóru skyld­menn mínir: Johs. C. Mich­elsen »Lill«, brøðurnir Dia, Hann­is og Reg­in Jac­ ob­sen, tí langabbi mín, Poul Mich­el­sen, var ættaður úr Stóru­stovu í Havn. Umframt vóru har í losj­uni menn sum Tór­bjørn Mikkelsen, sum eg seinni eisini kom at kenna frá fótbólti í B36, Hansemann Tórgarð, Ják­up Lindenskov, Almu Brend og Harry Johansen, sum eg eina­ferð minnist hava vitj­að í losjuni á Eiði, sam­an við øðrum losjufólki úr Havn. Vinskapurin millum losju­fólkið hevur verið varð­veitt­ur fram gjøgnum ár­ini, við heilsan tá ið vit hava hitst á havnargøtum og ikki so sjáldan við práti. Jákup Lindenskov var ein av teimum sum eg varð­ veitti vinskapin við alla tíð­ina. Minnist sera væl, tá ið hann varð valdur í løg­ting­ ið og í landsstýrið. Hugsaði hvussu hesin stillføri mað­ur­in fór at trívast í tí um­hvørv­i­num. Men Jákup varð­veitti sítt stillføri, sína siði­ligu atferð í orði og talu og sínar sannføringar. Sann­før­ingar hansara vóru at stuðla teim minni mentu og veiku í samfelag okk­ara og at varðveita eitt so rús­frítt samfelag sum gjør­ligt. Hjálparstaðið Heil­brigdið á Velbastað fyri rús­rakt, sum hann stovn­aði, saman við øðrum, prógv­ar fráhaldsannføring hans­ara í verki. Hóast farin úr losj­ uni, varðveitti eg frá­halds­ hugs­jónina eins og Ják­up – og í hesi hugsjón fylgd­ust vit báðir – til hann nú fór av foldum. Fyrst í nítiárunum, tá ið løgtingið við­gjørdi broytingar í rús­drekk­a­ lóg­ini, funnu Jákup og eg sam­an aftur í stríðnum móti rúsdrekka og ætlaðu broyt­ing­u­num, sum vit vóru sann­førdir um, fóru at verða til tað verra fyri un­gdóm ­og landsmenn okkara. Tá stóðu vit báðir aft­ur lið við lið saman við øðrum fráhaldsfólki, at skriva til Føroya Løg­ting við inniligari á­hei­tan um ikki at broyta rús­drekk­a­lóg­ ina. Tíverri vann á­heit­an­in hjá Jákupi, mær og hin­um ikki frama á tingi. Eg vil fegin – nú hann er farin – geva Jákupi tað um­mælið, at hann var hjart­a­góður mað­ur. Hetta merkti eg meiri enn eina ferð. Eg minn­ist, at eg skriv­aði til hans­ara, tá ið hann var lands­stýr­is­mað­ ur, um hann kundi hjálpa einum brekaðum vini mín­um fíggjarliga í ein­um serstøkum føri. Eg fekk sera vakurt sva­r­skriv frá Jákupi, ið ikki ein­ans var eitt vanligt skriv, men eitt hjartaligt skriv, ið prógvaði hansara inni­ligu samkenslu við vini mínum, sum Jákup eis­ini kendi. Seinastu árini havi eg saknað hugfarligu minn­is­lýs­ingar hansara av havn­ar­fólkum, sum fóru und­an handan sýnina, sum hann plagdi at umrøða so væl í stuttu, men sera við­kom­andi minnisorðum sínum. Nú Jákup Lindenskov sjálv­ur er farin kann eg siga, at Jákup var hin sami Jákup, sum eg kom at kenna í losjuni í Havn fyri meiri enn seksti árum síð­ani, hann var hin sami á tingi og landsstýri. Jákup var eisini hin sami, eftir at hann var farin úr politikki. Mær untist at vitja hann tá ið hann var likamliga vikn­ aður – tó bar hann fram­veg­ is sama eyðkenda bro­s­ið. Eg fari kanska ikki at minn­ast hann so nógv sum pol­i­t­ik­aran, Jákup Lind­en­ skov, men eg fari at minn­ ast hann sum hin vinsama og hóv­sama havnarmannin og stríðs­mann­in, Jákup Lind­en­skov. Í eini umskiftandi og far­andi tilveru her á fold er gott at eiga vissuna um hina ævigu lívsvónina, sum fólk­a­kæra skald okkara, Mikkj­al á Ryggi, gevur ljóð fyri í hesum sangi: Jákupi Lindenskov til minnis Jesus besta navnið er tungur kunnu nevna. Tann, sum sorg i barmi ber kann til Jesus stevna. Gerst á foldum trong mín leið Jesus veit eg svíkur ei, hann vil síni fevna. Renna burt tey røsku ár; mangt vit mundu tráa; heysta væl tey hvítu hár, tá ið væl var sáað; hvør, sum Jesus fevndi her, sælur til Gud faðir fer, har skal frið hann fáa. Svenning av Lofti ára gamal. Her kann verða lagt aft­urat, at Sjúrður var fjøl­gáv­aður ítr­ótt­ar­maður. Hann spældi flog­bolt við Fleyr, og vóru teir før­oy­a­ meis­t­ar­ar fleiri ferðir. Sjúrður hevði ymisk størv, áðrenn hann fór und­i­r at lesa til sos­i­al­ráð­ geva­, sum gjørdist hansara lívs­starv. Hann starvast sum sosial­ráð­gevi í 29 ár. Fyrst á Al­mann­a­stovuni. Síðan hjá Tórs­havnar Kommunu í barn­a­verndartænastuni í 11 ár. Hann var fyri­byrg­ing­ar­ leið­ari á Bláa Krossi. Leiðari fyri tveim­um bústovnum fyri ung sálarsjúk og ar­ beiddi síðan hjá Rík­is­um­ boð­num, millum ann­að sum serkønur í hjún­a­skiln­ aðarmálum og arbeiddi við ætt­leið­ingarmálum­. Seinastu árini starvaðist hann á Barnaheiminum, har hans­ara starvsøkið var at vera leiðari fyri børn og ung. Sjúrður var eis­ini formaður í Sos­i­al­ráð­gev­ar­a­ fel­ag Føroya í nøkur ár. Sjúrður var umhugsin, dugn­a­ligur og nærlagdur per­sónur, sum vildi fremja tað góða í sínum starvi. Hann arbeiddi við nógvum sera truplum málum innan sítt yrki, har serliga børn og ung vóru komin í eina ringa støðu, og hjálpti Sjúrður teim­um alt tað, hann var ment­ur. Hann kundi fingið sær okk­urt fittligt starv, men valdi at hjálpa teimum veik­astu í verki. Sjúrður var ein rúmligur, tol­e­rantur, stuttligur og vin­ar­ligur persónur. Hann vildi fólki væl og var ein fitt­ur fýrur. Jóna og Sjúrður fingu nógv ár saman. Sjúrður elsk­aði Jónu, teirra børn og ommu- og abbabørn, og rey- paði ikki sørt av síni flottu fam­ilju. Hann hevði størstu um­sorg­an fyri teimum og var sera góður við síni foreldur og systkin. Jú Jóna og Sjurður vóru rík, signaði við eini góðari fam­ilju, sum helt saman og dugdi at hugna sær. Tey ferð­að­ust ofta og upplivdu nógv. Nú Sjúrður gjørdist sjúk­ur, gjørdi Jóna alt, fyri at hann skuldi hava tað so gott sum gjørligt. Sakn­urin er stórur, nú Jóna hev­ur mist sín elskaða mann. Børn og ommu- og abba­ børn hava mist ein góðan pápa og abba. Pauli og Anna hava mist sín lítlabeiggja, og Ás­mund­ur og Elin hava mist sín yngsta son. Vit hugsa um tykkum øll. Vónandi kunnu tey góðu minn­ini verða ein troyst í hesu sváru tíð. Má Harrin vera við tykkum og styrkja tykk­um øll. Friður veri við minn­i­ num um álitismannin, Sjúrð Vágs­heyg Johannesen. Havnar Fimleikafelag Johannesen