hósdagur 8. november 2018síða 8

FRÍGGJADAGUR 9. NOVEMBER 2018 SOSIALURIN 130 8 upp­livað hett á ein so ógvusligan hátt fyrr. Hetta var ein broyting, sum mær slett ikki dámdi. Eg flippaði út. Helt eina stutta sinnis­rørda røðu, sum millum annað innihelt niðursetandi út­ sangir um tær við hitt borðið, og segði, at tær vóru við at upp­rætthalda eitt negativt sýn upp á kvinnur við at bólka seg soleiðis saman í móti heildin. Segði, at her speglaðu tær bara sam­felagið, har kvinnur vera settar uttanfyri. Nú vóru tað tær, sum settu seg fyri seg. Júst sum kvinnur eru vanar í før­ oyska samfelagnum. Eg fór alt ov langt. Eg pískaði meg sjálvan upp og bleiv rættiliga illur. Eg sá at onkrar høvdu tár í eygunum. Eg endaði við at siga, at nú fór eg niðan á kamarið og kom ikki aftur í kvøld«. Dagin eftir gongur aftur galið. Nøkur starvsfólk drekka um kvøldið, koma ov seint til fund­in um morgunin og tykjast illa uppløgd – hundasjúk. Høgni biður um umbering fyri kvøldið fyri, men støðan endar við nýggjum samanbresti, og so er verk­stovan er oyðiløgd. Seinni skal bumban bresta. Útstoyttur Høgni Rasmussen hevur skrivað eina skaldsøgu, sum tykist vera rætti­liga persónlig, bersøgin og av­dúkandi. – Skaldsøgan tekur støði í út­ blak­ingini av mær, men eg havi ikki hug at koma nærri inn á, hvussu bókin er skrivað. Fólk mugu sjálvi lesa hana, sum tey eina­ferð vilja, sigur Høgni Ras­ mussen. Í nøkrum førum brúkar hann røttu nøvnini á veruligum per­ són­um –  eitt nú nærmastu familju­ni – í øðrum førum hevur broytt nøvn á fólki – til dømis fyrr­verandi starvsfeløgunum. – Einhvør bók tekur út­gangs­ støði í tí persóni, sum skrivar hana. Søgurnar taka støði í mær, og eg havi valt at skriva bók­ina sum eina skald­søgu. Tað er eingin ivi um, at dagbókin er ávirk­að av tí sinnisstøðu, sum eg var í um tað mundið. Tað var ein trupul tíð fyri meg, og tað ber dagbókin eisini boð um. Eg havi valt ikki at broyta huglagið í dag­ bókini, hóast eg í dag ikki hevði orðað meg í slíkari vreiði. Men eg var illur og sárur, og tað sæst eisini í dagbókini, sigur Høgni Ras­mussen. Í bókini endar uppgerðin millum eigararnar við, at Høgni verður keyptur út úr fyritøkuni. »Tey høvdu tosað við grann­ skoðaran, og virðini vóru gjørd upp. Høvdið var kvett av mær. Kvettið var framt. Restin vóru formalitetir« »Aftaná vóru skrivað nøkur upp­skot til tíðindaskriv. Tað var Egin, sum sat og skrivaði hasi djúpt manipulerandi upp­ skot­ini. Ella Egin og Esther? Tey fingu veruliga øði í meg. Tað eina upp­skotið hevði yvirskriftina ”Ættar­liðsskifti á virkinum”. Ættar­liðsskifti? Har var næstan eingin munur á aldrinum, og vit høvdu stovnað fyritøkuna saman. Kanska var tað, sum Henry segði har upp í Roncesvalles. Hann segði, at hava ein sjálv­ søknan mann í starvi, var sum at hava ein tikara sum kelidjór. Fert tú ímóti, er stórur kjansur fyri, at tú verður etin. Tá eg var móður og ørkymklaður av longd­um yvirlivilsisbardaga, var eg eitt lætt offur. Sjálvsøkin fólk kunnu vera sera dugnalig, men tey gera alt fyri seg sjálv.« Høgni Rasmussen skrivar í bók­ini um, hvussu hann fleiri ferð­ir gjøgnum lívið hevur verið út­stoyttur – bæði sum barn og ungur, og her at enda útstoyttur frá sínum virki av sínum egnu. – Eg síggi tað aftaná, at eg havi verið útstoyttur fleiri ferðir. Júst tá tað er hent, havi eg ikki havt ta kensluna, og eg havi altíð reist meg og eri farin víðari. Hetta er ikki nakað, sum er sermerkt fyri meg. Øll menniskju uppliva at verða útstoytt onkuntíð, og eg havi eisini verið við til at út­stoyta fólk. Eg eri ikki betur enn onnur, og eg havi ikki upp­ livað nakað, sum onnur ikki upp­liva. Tað er ódámligt at vera útstoyttur, men tað er ein lívs­ treyt hjá flestu menniskjum, sigur Høgni Rasmussen. Er komin fyri seg Høgni Rasmussen fjalir ikki út yvir, at uppgerðin í hansara fyri­tøku rakti hann meint, og hann kom í eina lívskreppu. Pílagríms­ferðin í Spania hjálpti honum at koma fyri seg aftur, og í dag kennir Høgni seg at vera væl fyri. – Í dag havi eg tað gott, og eg eri langt frá tí støðu, sum eg var í fyri trimum árum síðani. Tá ið eg hyggi eftir tí, sum eg skrivaði tá, og síggi myndirnar, sum eg tók, virkar tað næstan, sum at tað var ein annar persónur enn eg. Eg føli veruliga, at hatta var ikki eg, tí tann persónurin var so nógv øðrvísi, enn eg vanliga síggi meg, sigur Høgni Rasmussen. Pílagrímsferðin var gevandi og kveikjandi fyri hann, og eftir at hann sína fyrstu ferð í 2015, hevur hann gingið leiðina eina ferð afturat – seinnu ferð saman við konuni Elin. – Eg havi fingið nógv burtur úr hesum báðum ferðum. Tær vóru spennandi á hvør sín hátt. Caminoin virkar dragandi. Tað er nakað serligt við at ganga, og at verða partur av einum felags­ skapi. Eg kenni tað sum nakað gott og gevandi, og eg ætli mær avstað aftur, sigur Høgni Ras­ mus­sen. »Tað skal vera gott at enda hesa dagbókina, so til ber aftur at síggja annað enn mína egnu pínu og meg sjálvan. Tað skal vera gott at síggja onnur. Tað skal vera gott at hyggja upp«. Nýggja bókin hevur fingið heitið skaldsøga og er góðar 130 síður til longdar Hetta er leiðin, sum Høgni Rasmussen gekk á pílagrímsferðini