mánadagur 12. november 2018síða 19

19 Mánadagur 6. januar 2014 · Nr. 2 Sosialurin Mánadagur 12. november 2018 · Nr. 131 Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 h e v ð i eg, um eg skal siga tað sjálv­ ur, nokk eitt tað harðasta slag­ ið í bestu deildini. Mær dám­di væl bara at knalla til bólt­ar­nar, og tað var veldugt at vin­na upp á tann mátan. Tey sein­nu árini hevur slagið ikki havt somu megina, og havi eg nøkur ár skift ímillum libero og kant. Tað tendrar meg ikki upp á saman mátan, um eg ikki sleppi fram til netið at sláa bólt­in, sigur Jens Heri. Byrjunarplássið á liðnum er eisini rokið seinnu árini, men hann gevur ikki skarvin yvir. Hann heldur seg í góðari venj­ ing og er klárur, tá ið venjarin heitir á hann. - Eg sigli úti, so umborð venji eg bara kropsliga venjing. Tað er einar 3-5 ferðir um vikuna, sigur Jens Heri. - Í Fleyr venja vit fýra ferð­ ir um v i k u n a , og so er tað upp til tann einstaka at venja í venj­ing­ar­miðstøð. Mín leik­lutur á lið­num er ikki tann sami, sum hann hevur verið. Eg byrji ikki inni, og eri nokk triðja val á kantinum. Har eru nakrir raskir ungir menn frammanfyri meg, men eg venji og eri klárur um eg fái møguleikan, sigur Jens Heri. - Annars royni eg at skapa ein góðan stemning á liðnum og hjálpa teimum ungu monn­ un­um. Mær dámar eisini væl at vit hava intensar venjingar, so eg rópi nógv og hoyrist, har eg eri, leggur hann afturat. Eitt serligt minni Tað er ilt hjá Jens Hera at taka eitt serligt minni úr rúgvuni, men tá ið hann verður biðin um at velja eitt, so rennur ein ser­lig­ur dagur fram fyri hon­ um. - Eg kundi tosað í tímavís um minnir, men skal eg siga frá einum, sum er rættiliga per­són­ ligt og stuttligt, sigur Jens Heri. - Hetta var tann 9. mars 2002, byrjar hann. - Eg stóð uttanfyri Havnar Kirkju og bíðaði eftir komandi konuni hjá mær. Samstundis sum eg geri hetta, so spæla mín­ ir liðfelagar avgerandi dystin um FM-heitið hetta árið. Eg hevði spurt venjaran, Romica Øster, um vit ikki kundu spæla fyrr á degnum, men hann vildi ikki flyta dystin. Kanska var hann bangin fyri, at eg skuldi bróta beinið, flennur Jens Heri. - Eg standi so uttanfyri kirkju­na og royki og royni at fáa onkran á liðnum at svara tele­fon­ini og siga mær, um vit vóru meistarar, men eingin svar­ar. Eg verði so giftur og komi úr kirkjuni, men eg veit fram­vegis einki. Eg og konan skulu niðan til Per á Hædd at taka brúðarmyndir, og tá hetta er gjørt, sníki eg meg út at roykja og ringja til onkran. Nú fái eg fatur á einum av teim­um á liðnum, og eg hoyri bein­an­ vegin, at kenningin er har og lagið er gott. Nú visti eg, at vit høvdu vunnið, sigur Jens Heri og heldur fram: - Tað stuttliga við øllum er, at tey hjá Fleyr hava gjørt klárt í Gundadalshøllini, tí tey eru vís í at gerast føroya­ meist­ar­ar. Mjølnir tekur tó øll á bóli við at vinna fyrstu ferð í fýra mánaðir. Vit gerast tí­skil føroya­meistarar og fáa hand­að heiðurs­merki og steyp á palli­ num hjá Fleyr í Gunda­dals­høll­ ini. Tað hevur ikki verið stutt­ ligt hjá teimum at síggja allar Fram-leikararnar á teirra palli, heldur Jens Heri fyri. Framtíðin Hóast Jens Heri hevur spælt flogbólt í so nógv ár, so er hug­ ur­in ikki fánaður, og tað er or­ søkin til, at hann aftur og aftur møtir til venjing og dyst. - Tað stutta svarið er, at eg elski flogbólt, og tað havi eg gjørt síðani tann dagin Mann­ bjørn gav mær ein bólt í hond­ ina. Eg havi so ómetaliga ringt við at ímynda mær ikki at slep­ pa á vøllin aftur, sigur Jens Heri. - Ein onnur orsøk er sjálvandi tann, at eg eri sera kapp­ingarsinnaður, og at eg fram­vegis líka gjarna vil vinna, sum eg altíð havi viljað, sigur hann. Hann viðgongur tó, at tað ikki altíð hevur verið ein dans­ ur á rósum, og at tað hava verið løtur, har hann hevur um­hugs­ að at gevast. - Tað hava mangan verið tí­líkar løtur, serliga aftaná onkran taptan dyst, sum skuldi verið vunnin. Tá havi eg kolað alt niður og ikki tímað meira, men tað hevur næstan altíð bara verið ein løta, og so havi eg glett meg til at spæla aftur, sigur Jens Heri. - Tað hava eisini verið onk­ ur fríggjakvøld, har eg havi hugsað, at hetta tími eg ikki longur og havi roynt at funn­ið onkra umbering uppi í høvdi­ num, men tá so eingin er komin, so havi eg pakkað taskuna og eri farin avstað, sigur Jens Heri, sum við sínum royndum hevur nógv at læra frá sær. - Tey seinni árini havi eg hugsað, at tað er gott hjá teim­ um ungu monnunum at hava onkr­an við, sum kann stuðla teim­um tá ið tað ikki altíð gong­ur so væl, sigur hann. - Fyri meg er tað eisini um­ ráðandi at hava sosialar rela­ tiónir. Eg havi siglt alt mítt lív, so tað er deiligt at hava eitt frí­tíðar­ítriv at koma heim til, leggur hann afturat. Eitt, sum hevur verið av­ger­ andi fyri at Jens Heri hevur verið førur fyri at spælt so leingi, er, at hann er sloppin lut­ fals­liga snikkaleysur frá skað­ um. Hann varð skurð­við­gjørd­ ur fyri meniskin í 2007, men annars hevur hann verið væl fyri, og tað hevur eisini hjálpt upp á kroppin, at hann í fjør legði av at roykja eftir at hava roykt í 29 ár. - Eg veit ikki hvussu leingi eg haldi áfram at spæla, men eg rokni við at hetta verður tað sein­asta árið, sigur Jens Heri, sum tó ikki er heilt vísur í tí. - Marjun Kalsø spældi til hon var 50 ella eldri, so eingin veit, sigur hann. albinus@sosialurin.fo FLOGBÓLTUR