hósdagur 13. desember 2018síða 6

FRÍGGJADAGUR 14. DESEMBER 2018 SOSIALURIN 145 6 HAPPING – Eg gjørdist »Beinta Slev« sum átta ára gomul, tí at ein vaksin kona ikki hugsaði seg um, áðrenn hon talaði SÓLVÁ LINDENSKOV RÓADÓTTIR – Vit gingu í 2 flokki, og eg minnist ikki reiðiliga, hvat og hvussu, men eg sat still, og lær­ar­ in stóð uppi við talvuna og skriv­ aði. So vendi hon sær á og segði: – Ikki sleva so illa Beinta! So vendi hon sær aftur løtu seinni og segði flennandi: – Ikki sleva, Beinta Slev. Tað byrjaði ikki júst tá, altso happingin. Men stutt eftir, so børnini høvdu fangað tað, sum hon hevði sagt við meg. Soleiðis greiðir kvinnan frá, sum síðani hon gekk í øðrum flokki hevur verið illa happað av eyknevninum, sum lærarin setti á hana. – Átta ára gomul børn halda jú, at tað er í lagi at arga eitt annað barn við einum eyknevni, um ein vaksin ger tað, so hon stað­festir, at soleiðis gjørdist hon »Beinta Slev«. Hon greiðir víð­ari frá, at tað var ikki so ógvus­ligt í teimum yngru flokk­ un­um, men trupulleikin vaks, sum frá leið. – Eg hevði vinkonur mínar hjá mær, men eg var sárbar akkurát tá. Foreldrini vóru farin frá hvørj­um øðrum, og besta vin­ kona mín var flutt av landinum, so eg hevði ongan, sum eg ordi­ liga kundi vera trygg sman við. Eisini tí eg var flutt, orsakað av foreldrini vóru skild, so búðu vinkonurnar ikki í granna­lagn­ um, har eg búði. So eg gjørdist al­ samt meira einsamøll á tann hátt. Eingin kom í føðingardag So gingu árini. Tað byrjaði í smá­ um, eitt nú um vit skuldu skriva navnorð á talvuna, og eg skrivaði »ketta«, so vildu hini børnini ikki skriva tað orðið, tí eg hevði sagt tað. Og tá vit høvdu heystfrí søgdu tey við meg, at tey gleddu seg at hava eina viku, har tey sluppu undan at síggja Beintu Slev. Enn tann dag í dag hugsi eg, hvørjaferð heystið nærkast, at heystfrítíðin er í eina viku, tí tá sleppa øll undan at síggja meg. Tað hongur við í mínari fatan av heystfrítíðini, greiðir hon frá. Føðingardagarnir gjørdust eis­ini ein marra. Í fyrstuni komu øll í føðingardagar. – Men tað eina árið høvdu vit gjørt nógv burturúr, men brád­ liga skuldu øll børnini í flokk­in­ um at venja fótbólt. Mamma helt tað sjálvandi verða í lagi. Hon helt tað vera óheppið, at vit ikki høvdu hugsað um, at fótbóltur var tann dagin. Men eg visti sum var, at tað vóru bert tríggir dreing­ir í flokkinum, sum gingu til fót­bólt. Eg var sjálvandi kedd, men soleiðis var tað bara. Eisini tá vit spældu spøl, har man skuldi velja lið. Tá var eg altíð tann, sum var síðst vald, tí eingin vildi hava meg við á teirra lið. Eg dugdi ikki væl at spæla hesi spøl, men tá eg hugsi um tað í dag, so haldi eg, at um eg hevði sloppið at roynt meg, so kundi eg kanska havt dugað okkurt ella lært okkurt. So fluttu vit skúla. Har sum vit høvdu gingið var bara upp til 7. flokk. Eg havi fortrongt ræðu­ liga nógv, minnist ikki nógv til, at tað var serliga nógv happing, tá eg kom í framhaldsdeildina. Tað var í øllum førum ikki uppá sama máta, sum eg hevði upplivað, og sum eg fór at uppliva. Drakk meg fulla fyri at gloyma Tá eg bleiv liðug har og fór í studentaskúlan, tá kann man so siga, at happingin av álvara tók LÆRARIN KA MEG »BEINTA »Eg vil, at Føroyar og føroyingar lata upp eyguni fyri veruleikanum, at happing er so álvarsamt, og at tað kann oyðileggja ein persón «