hósdagur 13. desember 2018síða 7

FRÍGGJADAGUR 14. DESEMBER 2018 SOSIALURIN 145 7 dik á seg. Eg varð kallað »Beinta Lús« í eitt tíðarskeið í staðin fyri »Beinta Slev«, men kortini, so hekk »Beinta Slev« við. – Fólk tveittu sigarettir í hárið hjá mær, bæði tendraðar sigarett­ stubb­ar og gamlar, so hárið brend­ist. Hvørjaferð eg var í býn­ um, bleiv eg næstan álopin. Fólk róptu eftir mær, blakaðu gløs eftir mær og øskubikør og hóttu við at sláa ella banka meg. Tað kom eisini fyri, at eg varð sligin, so fyri at klára at fara út, fór eg at drekka meira, enn eg nakrantíð skuldi havt gjørt. – Eg drakk meg fulla, soleiðis at eg ikki nýttist at minnast alt, sum hendi. Eg drakk fyri at gloyma allan mótgangin eina løtu, so eg kundi lata sum um, at eg hevði havt eitt gott kvøld sum øll hini. Soleiðis kundi eg eisini siga við meg sjálva, at tey bláu merkini og tað bláa eygað, eg hevði eftir ein býtúr var tí, at eg hevði verið for full. Ikki tí at nakar hevði viljað mær nakað ilt. Eg tók skuldina á meg sjálva, tí tað var lættari enn at hugsa, at tað vóru hini, sum vildu mær ilt. Og hon greiðir víðari frá, at tað kom ofta fyri, at hon fór heim til hús, áðrenn hon yvirhøvur kom oman í býin. Og dansistøðini hjálptu onk­ un­tíð og tveittu fólk út, um tey vórðu ov ógvuslig. Eg gjørdist rótin til alt ilt – Tað kom til eitt tíðarskeið, har eg fór at síggja, at vinkonurnar hjá mær eisini fingu ringt orð á seg, tí at tær vóru mínar vin­kon­ ur. Eg gjørdi tí av at halda meg burtur frá teimum, fyri at tær ikki skuldu fáa tað líka sum eg hevði tað og soleiðis, at tær kundu hava tað gott saman við hin­um fólkunum. – Eisini royndi eg at halda meg burtur frá systkinum mínum, so­ leiðis at eingin visti, at tey vóru í fam­ilju við meg, ella høvdu nakað við meg at gera. Eg royndi at verja tey rundan um meg, so­ leiðis at eg ikki skuldi oyðileggja nakað fyri tey, tí onkursvegna var tað eg, sum var trupulleikin og rótin til alt ilt, helt eg sjálv. So minnist hon einaferð, at hon kom heim úr skúlanum við ein­um bláum eyga og mamman spurdi, hví hon hevði fingið blátt eyga. – Eg tordi ikki at siga sann­ leikan. Eg greiddi henni frá, hvussu ein drongur royndi at sláa ein annan drong, men kom til at sláa meg, so tað var av óvart, at eg hevði fingið blátt eyga, tí eg stóð fyri. Sjálvt um tað í veru­leik­ an­um var drongurin, sum hevði sligið meg við vilja. – Eg vildi bara ikki hava, at mamma ella nakar skuldi stúra fyri mær, so eg fortaldi teimum lítið og einki. Enn í dag vita tey ikki alt, sum er hent mær. Eg klári illa at greiða teimum frá øll­ um. Tað er hart fyri meg, tí eg veit, at tað særir tey. Tey eru so góð við meg, og eg vil bara verja teirra kenslur, sigur hon. Happingin steðgaði, tá hon var 28 ár, tí tá flutti úr Havnini. – Men tað var forferdeligt, tey árini tað var. Tað vóru eisini hat­ ur­síður um meg á netinum. Eg minn­ist ikki, um tað var ein heima­síða ella bólkar á ymisku sosialu síðunum sum vóru tá. Eg havi fortrongt nógvar av mínum upplivingum. Ofta, tá eg síggi fólk og kenni tey aftur, so ivist eg ofta, um tað er av góðum ella ring­um minnum, at eg minnist persónin. Hevur tú gjørt mær nakað ella ikki? Tað er keðiligt, tí tað er so ofta. Føroyar eru eitt so lítið land, at tað kann ikki um­ gang­ast. Óttin fyri at missa sonin – Í dag livi eg eitt lív við kron­isk­ um tunglyndi og ótta, ótta sum eg eri væl greið yvir, er heilt ALLAÐI A SLEV« »Eg stúri hvønn dag fyri at missa sonin, bara tí at eg eri eg« »Fólk tveittu sigarettir í hárið hjá mær, bæði tendraðar sigarettstubbar og gamlar, so hárið brendist«