hósdagur 27. desember 2018síða 22

Fríggjadagur 28. desember 2018 12 Sosialurin Brot og bitar úr árinum, ið fór Havið gevur mær íblástur - Eg havi altíð verið bergtikin av náttúruni. Eg eri eisini bangin fyri henni. Serliga havið gevur mær íblástur, bæði tá eg máli og yrki. Náttúran er bara so vill og óstýrilig og hevur sítt egna lív. Tað er hugtakandi og ræðandi í senn. Tað sigur 23 ára gamla Anna Malan Jógvansdóttir, sum gongur á Rithøvundaskúla í Keypmannahavn og sum hevur givið út yrkingasavn. Rændur á motorvegi í Spania - Høvdu teir havt frið og náðir, vóru teir allarhelst farnir við øllum, kanska bilinum eisini, óttast M.C. Restorff. M.C. Restorff og konan Mariann vóru fyri einari heldur óhugnaligari hending, tá tey herfyri vóru á ferð í Spania, har tey vóru rænd fyri mappu og tasku. Mai: Høvdu hugnaløtu hvønn fríggjadag Í nógv ár møttust eg og konan hvønn fríggjadag seinnapart í svimjihylinum. Vit svumu, fóru í hitapott og í hitarúmið. So fóru vit heim, har vit lótu okkum í fín klæði, gjørdu okkum góðan døgurða við víni afturvið, og so dansaðu vit alt kvøldið til dansitónleikin, sum var í útvarpinum, sigur Pál Weihe, sum umframt at vera granskari, ið ávarar móti at eta grind og spik, eisini er vertskapsmaður burtur av og er góður í ráðum, tá um ræður at halda lív í parlagnum. Hóast Pál Weihe hevur arbeitt all­ an sólarringin, líka síðani hann varð liðugur sum lækni, hava hann og konan altíð tikið sær stundir til hvønn annan. - Forelskilsi er sum ein planta. At byrja við er hvørki neyðugt við vatni ella Substrali, sigur Pál, sum saman við konuni altíð hevur vitað, at tað er neyðugt at taka sær løtur, har alt snýr seg um teg og meg sum hjún. - Tað er alt ov nógv, sum ikki dyrka hvønn annan. Hendan løt­an í svimjihylinum og dansandi tón­leik­ in í útvarpinum snúði seg um okk­ um. Tá vóru vit bæði verðin. Tað ræð­ur um at skapa sær sína egnu til­veru og skapa tær støðurnar, sum ein vil hava, heldur enn bara at droyma um tað og hyggja eftir, hvussu gott tey kongaligu ella tey í Holly­wood hava tað. Tað er nakað tvætl. Vit kunnu øll skapa okkara egnu hátíðir. Tað snýr seg bara um at taka seg saman og gera tað, sigur Pál Weihe. - Vit hava altíð dugað væl at sett tíð av til at vera saman. Onk­un­tíð lótu vit okkum eisini fínt í, settu okkum á baksetrið í Berl­ingo­bil­in­ um við hvør sínum sjampanju­glasi, og so vórðu vit koyrd runt í býnum, har vit heilsaðu upp á fólk, greiðir hann frá. Hesar løturnar, sum hava havt so ómetaliga stóran týdning fyri tey bæði, eru ikki til longur. Fyri 10 árum síðani byrjaði kona Pál at gerast minnisveik, og hetta seinasta árið hevur hon búð á heim­inum við Vallalíð, har hon trív­ist sera væl og hevur tað gott. Brendi ikki fyri læknafrøði Tá Pál Weihe fór av landinum at lesa læknavísund síðst í seksti­ár­ un­um, var tað ikki tí, at hann var so øgiliga eldhugaður fyri at gerast lækni. Hann valdi læknafrøði, tí hann var fullkomiliga ráðaleysur og vildi so nógv. Hann hevði hug at lesa bæði alisfrøði, bókmentir, sálar­frøði og heimspeki. - Hvat ger ein so, tá ynskini eru so ymisk. Jú, so velur ein eitt fak, har avgerðin verður útsett í nøkur ár. Læknalesturin er fullkomin til tað. Avgerðin kann útsetast, til lækna­prógvið er logið, tí við lækna­ út­búgv­ingini kanst tú fara nógvar ymisk­ar leiðir. - Eg valdi ein pakka, har eg útsetti avgerðina um, hvat eg vildi takast við her í lívinum. Men tá eg kom á tær ymsu sjúkrahúsdeildirnar at arbeiða, uppdagaði eg, at mær dámdi sera væl at tosa við sjúkl­ing­ ar og at royna at finna útav, hvat teimum bagdi, og hvussu eg kundi hjálpa teimum. Tað er ein fant­ast­ iskur framíhjárættur at hava, held­ ur hann og sigur, at hesi 30 ár­ini, síðani Deildin fyri Ar­beiðs- og Al­ manna­heilsu varð stovnað, hava nógv fólk sitið inni á skriv­stov­uni hjá honum við ymisk­um trupul­ leik­um. Hug til gransking Pál Weihe hevði arbeitt sum lækni í tvey ár í Danmark, tá hann sá eitt uppslag í tíðarritinum “Ugeskrift for Læger”, har lidnir læknar fingu í boði eitt ársskeið í grundleggjandi lækna­vísindaligu lærugreinunum við serligum atliti til medisinska gransk­ing. - Eg søkti, tí eg hevði altíð havt hug til gransking, og her var so ein kjansur. 10 umsøkjarar vórðu Nekara­ kyss, Astrid Lindgren og politisk korrekt­heit - Hetta málið snýr seg als ikki um eitt makstríð millum kynini frá okkara síðu. Hetta er bara enn eitt dømi um politiska korrektheit, sum gjøgnumseyrar samfelagið. Í hesum førinum var javnstøða yvirhøvur ikki viðkomandi. Veruleikin er, at starvið á goymsluni krevur ein krútsterkan mann, sum eisini hevur kunnleika til timbur- og monteringsarbeiðið, og sjálvandi átti privata fyritøkan hjá okkum at havt loyvi til at søkt eftir honum og ikki einum “goymslufólki”. Tað sigur Gunnar Breckmann, sum fekk bót fyri brot á javnstøðulógina, tí fyritøkan hann arbeiðir hjá, søkti eftir goymslumanni. Krevur flugu­ pláguna basta - Sjálvandi skal IRF fáa stundir at seta tiltøk í verk fyri at basa flugupláguni, sum bygdin hevur verið fongd við seinastu vikurnar, men freistin er ikki nógvar dagar. Tað sigur Jóhan Christiansen, borgarstjóri í Eystur Kommunu, nú serliga Leirvík hesar seinastu vikurnar hevur verið plágað av túsundtals flugum. Flugurnar koma úr grótbrotinum á Hagaleiri, har IRF goymir millum 6000 og 7000 tons av burturkasti. Burturkastið er ballað í 9000 ballur, sum viga 750 kilo hvør. Fyrr­verandi løg­maður 85 ár 25. mai fylti Jógvan Sundstein, fyrrverandi løgmaður, 85 ár. Hann og konan, Lydia, búgva nú í Holbæk. Tey eiga trý børn, Hans Paula, Rutt og Eivind, sum øll búgva niðri. MAI 2018 - Vit hava øgiliga væl útbúgvin fólk í Før­ oyum. Tey hava útbúgvingar frá læru­stovn­um í Norðanlondum og kanska serliga í Dan­mark. Tey brúka danskar leiðreglur og sjúkra­húsini eru undir eftirliti av teimum donsku heilsumyndugleikunum. Haraftrat eru vit eisini akkrediterað av dønum. So tað er alt, sum sigur, at vit hava eitt sjúkrahúsverk á einum høgum støði. Jóanis Erik Køtlum, forstjóri í føroyska sjúkrahúsverkinum - Um vit veruliga skulu megna at minka um ruskið, mugu vit finna aðra loysnir. Eg haldi, at tað besta vit kunnu gera, er at seta okkum fyri at keypa minni, at brúka minni og tí eisini at tveita minni burtur. Nógva ruskið, sum vit síggja í dag, er eitt beinleiðis úrslit av nógva forbrúkinum. Sirið Stenberg, landsstýriskvinna í umhvørvismálum