hósdagur 7. februar 2019síða 6

FRÍGGJADAGUR 8. FEBRUAR 2019 SOSIALURIN 16 6 ÓLUVA NATTESTAD Í januar mánaði tók 27 ára gamla Heiðrun Petersen av ein­u­m møguleika, sum bert er fá­um tónleikarum unt á teirra yrki­s­leið. Ungi violinleikarin hev­ur nevniliga fingið fast pláss sum 1. violinistur í sym­ foni­orkestrinum Copenhagen Phil, sum um summarið gong­ur undir navninum Tivolis Sym­ foni­orkester. – Tílíkir møguleikar stinga seg sjáldan upp. Tað er langt ímillum, at nakað pláss verður leyst í teimum góðu orkestrunum, tí tey flestu fara ikki frá aftur fyrr­ enn á pensjónsaldri. Umframt at tú verður partur av einum stórum felagsskapi og sleppur at vera við til at menna tónleikin í orkestrinum, so liggur eisini ein trygg­leiki í at hava fast starv, ser­ liga sum tónleikari. Hetta starv­ ið merkir sostatt sera nógv fyri meg, sigur Heiðrun Petersen. Kappingin er hørð Hon hevur sjálv arbeitt sum frí­lansi øll tey árini, hon hevur verið virkin sum tónleikari. Tað er strævið til tíðir ikki at vita, hvussu nógv arbeiði er at fáa, ella hvussu nógvar pengar koma inn á lønarkontuna komandi mánað. Tí er tað at fáa eitt fast pláss í einum orkestri tað, sum nógv­ir klassiskir tónleikarar stremba eftir, og kappingin er sera hørð. Tí er kanska ikki so løgið, at talan ikki er um vanliga starvs­ sam­røðu, tá søkjast skal um pláss í einum symfoniorkestri. Starv­ið verður sligið upp sum ein kapp­ing, sum í roynd og veru er ein drúgv upptøkuroynd, ið kann standa á ein heilan dag. Saman við einum 30 øðrum vón­ríkum luttakarum skuldi Heiðrun sostatt kappast um eitt av teimum bert fýra opnu pláss­unum sum violinleikari í orkestrinum. – Eg kom víðari til annað um­ far og síðani til finaluna, har vit vóru fimm eftir. Vit byrjaðu klokkan átta um morgunin og fingu endaliga svarið klokk­an níggju um kvøldið. Ein langur dagur, men eisini rætti­liga hugnaligur dagur, tí eg kendi meira enn helvtina av lut­takar­ un­um, sum eg havi lisið og spælt saman við. Tað var ein góður dag­ur, men við sera blandaðum kenslum. Eitt øðrvísi symfoniorkestur Sjálvt um Copenhagen Phil er eitt symfoniorkestur, eru tað ikki bara Mozart, Bach og onnur av foldum farin tónaskøld, sum eru á konsertskránni. Tað ber væl til at blanda syntisaisarar og popp­tónleik við klassiskum tón­leiki og fáa tað at ganga upp í eina hægri eind, greiðir Heiðrun frá. – Copenhagen Phil er eitt heldur óvanligt symfoni­orkest­ ur, sum millum annað sameinir tað rytmiska og tað klassiska, og í heila tikið ger nógv ting øðrvísi. Síðsta mánað var ein framførsla við elektropopp-bólkinum When Saints Go Machine, og tey hava eisini sokallaðar Open Orchestra konsertir, har tú sleppur at ganga millum orkestur­leikarnar, meðan teir spæla, sigur hon og heldur á. – Eg haldi tað er ótrúliga um­ ráðandi, at man roynir at gera tað meira áhugavert at fara til tílíkar konsertir. Tá hugsi eg ser­liga um fólk, sum vanliga ikki hoyra klassiskar konsertir. Tað kann vera ein byrjan hjá teim­um at koma inn til Open Orchestra ella ein av 60 minutes ko­nsertunum, har møguleiki er fyri at hoyra rytmiskar bólk­ ar framføra saman við sym­ foniorkestri. Musikkskúlin í Havn er á høgum støði Heiðrun byrjaði sum sjey ára gomul at ganga í tónleik­spæli­ stovu hjá Sharon Weiss og Annette Nielsen. Tað var har, at hon fekk fekk blóð upp á tonna at spæla violin. Hereftir kom hon skjótt í kønu tónlistarligu hend­urnar hjá Sámal Petersen, sum hevur verið virkin í musikk­ skúla­num í nógv ár, og hevur hann verið sum ein mentorur hjá Heiðrun. – Sámal dugdi væl at fáa for­ eldrini uppí, og hann lærdi pápa mín at spæla violin, so hann kundi venja við mær hvønn dag. Tað var uttan iva hansara ágrýt­ni og stuðulin frá mínum for­eldrum, sum hevði avgerandi týdn­ing fyri, at eg fekk vant og ment meg sum eg skuldi. Eg haldi ikki líka nógv foreldur fáa tikið sær tíð til at gera tað, sum skal til. Tað er heilt vist at Musikkskúlin í Havn eigur nógv í mær. Um man spyr Heiðrun, so lá tað tó ikki í kortunum, at hon skuldi liva av at spæla violin, og ambitiónirnar vóru nakrar heilt aðrar at byrja við. – Eg fór á musikk­konserva­ tori­ið, og so ímyndaði eg mær, at eg slapp framat at undirvísa í musikk­skúlanum í Havn aftaná. Hetta var tað, eg kendi til. Tað var ikki fyrrenn eg seinni byrjaði at vinna kappingar í Danmark, at eg fann útav, at tað fór kanska at bera til at liva av at spæla, greið­ir hon frá. Í 10 ár gekk Heiðrun til undirvísing hjá Sámali Peter­sen, áðrenn hon sum 17 ára gomul fór niður á kongaliga musikk­ kon­servatoriið, har hon bleiv endi­liga liðug í fjør. Hóast hon hevur verið niðri leingi og sæð eitt sindur av hvørjum, so heldur hon, at Føroyar eru meir enn væl við, tá tað kemur til góðsku í tón­ leika­undirvísing. – Vit eiga ein musikkskúla, sum er á sera, sera høgum støði. Eg havi vitjað á nógvum musikk­skúlum niðri og havi verið ovfarin av støðinum nógva staðni samanborið við tað, eg kenni heimanífrá. Umframt sjálv­andi teir dugnaligu undir­ vísar­ar­nir, so haldi eg, at vit hava eitt serligt umhvørvi í Føroyum, har vit duga at stuðla uppundir hvønn annan. Hetta skulu vit halda á fram við, og tí fegnist eg ser­liga um nýggja musikkskúlan sum skjótt letur upp. Heiðrun Petersen: Violinleikarin Heiðrun Petersen er millum fremstu føroysku tónleikarum vit eiga. Í komandi viku byrjar hon sum fastur 1. violinistur í viðurkenda danska symfoniorkestrinum Copenhagen Phil. Orkesturplássini eru so væl umtókt, at tey flestu sum fáa møguleikan eru við fyri lívið PERSÓNSSØGA: Heiðrun Petersen EITT STARV FYRI LÍVIÐ Heiðrun stendur uttast til vinstru