hósdagur 14. februar 2019síða 22

FRÍGGJADAGUR 15. FERBRUAR 2019 SOSIALURIN 19 22 KOMMUAN Í HAVN BRENNIR SPILLOLJU YVIRI VIÐ STROND Sosialurin skrivar hendan dagin fyri 40 árum síðani um havnarborgarar, sum klaga um royk yvir við Strond í Havn. Orsøkin er, at Tórhavnar Býráð brennir spillolju á ruskplássinum. Av býráðnum fær blaðið at vita, at tey eru varug við, at havnarborgarar ikki eru fegnir, at kommunan brennir rusk og oljuá Bukkvald yvir við Strond, sum tá framvegis verður brúkt sum ruskpláss. Býarverkfrøðingurin sigur, at líka mikið hvar tey so brenna, so verður tað onkur, sum er misnøgdur. Hann sigur, at um eini tvey ár vænta tey tó at hava funnið eina aðra loysn. Sigast má, at veðurlagið ikki var eins høgt í metum tá, sum tað í dag er – í øllum førum hjá summum... Nøkur orð í sam­bandi við 70 ára brúd­leyps­ dag­in hjá for­ eldr­um okkara, As­laug og Danjal av Rana Mamma kom, sum aðrar ungar gent­ur úr Hvalba, blaðung upp á Tvør­oyri at arbeiða í handli. Har møtti hon ungl­inginum, sum vann henn­ara hjartað. Tey gift­ust 19. febr­uar í 1949, og hava sostatt ver­ið gift í sjeyti ár kom­andi týsdag h. 19. februar. Mammma varð fødd og vaks upp í Garðsenni í Hvalba, dótt­ir Magd­a­lenu og Jenis. Um páp­an, Jen­is hjá Drikku, lesa okur í sigl­ing­arsøguni, hvussu hann, tá tað breyt í bæði borð millum da­nir og føroyingar, hvass­oygd­ur vísti hástórum donsk­um officerum, sum vóru próv­dómarar á skipara­skúl­a­ num, rætta pláss teirra. Pabba sleit barnaskógvar sín­ar uppi á Rananum í Trong­is­vági, var sonur Petru og Pet­ur Karl. Petur Karl, sum starv­aðist sum smiður, m.a. í kola­v­innuni í Rangabotni, tók tungu tøkini saman við teim­um, sum stillaðu seg undir lið teirra minni mentu. Sum íðin javn­að­armaður var hann við til at lyfta samfelagið á eitt trygt og virðiligt støði, bæði sos­i­alt og vinnuliga. Heima stríddust mamm­ur­ nar báðar, Magdalena í Hvalba og Petra í Trongisvági, trú­fast­ ar og fullar av kærleika. Tær aldu upp stóru barna­flokk­ar­ nar, 7 í Hvalba og 10 á Rana­ num. Barnaheimið inni á Heiðum Vit vóru fýra systkin, sum fingu tann forrætt at vaksa upp inni á Heiðum í Trong­is­ vági í heimsins vakrasta um­hvørvi og tryggasta heimi. Fimta systkin okra, ein væl­ skapt­ur beiggi, varð tíverri skadd­ur undir føðing og livdi bert fáar løtur. Minnini frá barnaárunum boða frá umsorgan, tryggleika og kæ­rleika. Mamma varð akk­erið heima, grundfest, ar­beiðs­som, umhugsin og trú­føst. Hann stríddist, frá morgni árla og mangan til langt út á nætur, fyri at tryggja henni og okum tað úrkomu, sum var neyðug fyri at megna krøv lívsins. Og tey krøvini vóru mangan størri, enn okur megna at ímynda okum í dag. Lat okum dvølja við ein van­ligan dag mitt í seksti- og sjeyt­i­árunum. Bæði tíðliga á fót­um, klokkan neyvan farin nógv av seks. Upp at ambæta neyt­um og seyði, síðani mjólka, tí part­ar av mjólkini skuldi hann hava við sær, antin í Rang­a­botn, har hann og felagar hans­ara tókust við at høgga svarta gullið úr fjøllunum, ella til teir, sum fyrst í seksti áru­num bygdu bergholið til Hval­bi­ar, har hann koyrdi grav­kúgv. Heima aftur kl. fimm, har mamma trúføst borð­reiddi døgurðan og hevði klæði klár, tí kl. gott sjey, alla vetr­ar­hálv­una, kom hýru­vogn­ ur eftir honum, at koyra hann út á Tvøroyri, har hann, saman við mæt­um monnum sum Otto Gram, Poul Øster o.ø, álíknaði skatt. Men áðrenn tað høvdu bæði neyt og seyður fingið ta røkt, teimum tørvaði. Tá hann, móður og troyttur, kom at húsum út móti kl. 11 á kvøldi, fann hann, meira van­ligt enn ikki, onkran okra sita bíðandi eftir hjálp við ein­um stíli ella kanska einum rokn­i­stykki, sum okur ikki sjálvi megnaðu. Og ongantíð fóru okur vónbrotin til songar. Leggjast skal afturat, at hetta var áðrenn leygardagurin gjørd­ist frídagur. Trúgvin á Frelsaran Longu sum smádrongur gjørd­ust Jesus og pápi vinir. Svensk­ir trúboðarar vóru komn­ir á Tvøroyri at boða gleð­i­boð­ini, teir búðu í "Sval­ bardi", ið er býlingur beint nið­an­ fyri Ranan. Hagar gekk pabba sum smádrongur, lærdi søg­ur og sangir um Frelsaran og opn­aði hjartað sítt fyri Hon­um. Hetta, saman við at hann blaðungur varð álvarsliga smitt­að­ur við tuberklum, á veg suð­ur við Smyrli, úr Traðardali á Sandi, har hann gekk á land­bún­að­arskúla, gjørdi, at trúgv­in á Jesus gjørdist horn­a­stei­nur í lívi hansara- og broytti barnaheimið á Ran­a­ num. Trúgv foreldranna eyðkendi dag okra. Himmalski Faðirin var álitið, og tey lærdu okum at elska hann. Sunnudagarnir, frá morgni til myrkurs, vóru vígdir tí and­a­liga og samkomuni. Fyrst á morgunmøti, síðani í sunn­u­dagsskúla, á kvøldmøti og ofta vóru samkomur í heim­u­num seinni sunnukvøld, um­framt onnur møtir mitt í viku­ni. Ei undur í at vit komu at elska Frelsaran frá barni av, og at lívið saman við Honum Tey lærdu okkum at elska Frelsaran