hósdagur 14. februar 2019síða 23

FRÍGGJADAGUR 15. FERBRUAR 2019 SOSIALURIN 19 23 gjørd­ist besta ogn okkara. Mamma í sunnudagsskúla og á vitjan í Hollandi Mamma var í mong ár virkin í sunnu­dagskúlanum. Øll barna­ár­ini tók hon okum við, sang fyri og segði børnunum frá um Frelsaran. Saman við samstarvsfeløgum sínum, Teddy Michelsen, Magnus De­bes, Nancy Werning, Óla Mid­jord o.ø., skapti hon eina frí­løtu sunnudagar, hagar børn úr øll­um umhvørvum á Tvør­oyri leitaðu- og við gleði minn­ast aftur á, enn í dag. Ein søga er um umsorgan henn­ara fyri øðrum, sum førdi hana á vitjan úr Trongisvági heilt til Holland. Ein dagin, tað regnaði av grimd, kom ein so­kall­að "krabbagogga" spák­ andi vestur eftir vegnum, á veg móti Hvalba. Okur brøðir, ið vóru staddir í fjósinum, tóku synd í honum, og bjóðaðu honum inn. Seinni kom hann heim við okum, har mamma bjóð­aði honum innivist. ­Úrs­lit­ið gjørdist, at há­lend­ing­ ur­in Jos Kox gjørdist vinur okra. Hann kom heimaftur til Før­oyar at vera eina tíð, og gott seksti ára gomul fóru hon og vin­konur til Hollands at vitja Jos. Ein minniligur túrur, sum eis­ini hevði annað sera gott við sær, sum tó ikki verður nærri út­grein­að í hesum sambandi. Kærleiki og hjartalag teirra vísti seg eisini meira enn eina­ferð, tá tey tóku børn, hvørs foreldur vóru rakt av sjúku, heim til okum at búgva. Árið í Vági og bergtakandi náttúran Í sambandi við arbeiðið hjá pabba við gravkúnni fluttu ok­ur, í eitt ár, til Vágs. Tað tíð­ar­skeiðið arbeiddi pabba nógv sunnanfyri, m.a. í sam­ bandi við at elverkið í Botni varð bygt út, og tunnlar vórðu gjørd­ir úr Hovsvøtnum til tur­bin­u­r­nar í Botni. Okur triv­ust væl í Vági, hava nógv góð minnir frá skúla og sam­komu­ni har- og búðu sum greiv­ar heima hjá Hannu Horn. Men okur fluttu aftur til Trongisvágs, fjøllini, fenaðurin og barna­heimið inni á Heiðum drógu. Júst fjøllini, líðirnar, skorðar og gil fyltu dag okra, serliga brøð­r­anna. Túrarnir á fjall, at leita eftir burtfarnum seyðum, at hegna v.m., vaktu als okra til berg­tak­andi náttúruna. Teir gjørdu, at Galvurin í Suðri, Trong­is­vágsbotnur við sínum vøkru, grønu rókum, Skorð­ar­ nar í norði (sum pabba seinastu ferð vitjaði 90 ára gamal) og røk­ur­nar undir Soyði, gjørdust ok­um kær. Hesi sjáldsama vøkru, men fyri flestu ó­kunn­ ugu pláss, gjørdust støð, sum enn í dag fáa kenslur frá tryggu barn­a­ár­u­num at vakna í okum. Politiska sáðið Politiska sáðið, ið sátt var í barna­ár­unum, setti sín dám á pabba og harvið barnaheim og barn­a­ár okra. Hann var sum nevnt virkin í líkn­ing­ar­nevnd­ ini í mong ár, og var virkin í- og for­mað­ur fyri mætu felags­ skap­u­num Fylking og Froðbiar Sókn­ar Javnaðarfelag í mong ár. Hann varð í 1976 fyrstu ferð vald­u­r í býráðið, í 1984 varð hann vald­ur til borgarstjóra, eitt starv hann røkti í 8 ár. By­ráðs­sessin røkti hann til hann var 75 ár, í 2000. Spyr tú um politisku hug­sjón hansara, so kann hon sig­ast við einum orði: sosialur. Áv­irk­anin frá pápanum, vina­lag­ið við mætu javnað­ar­ høvd­ing­ar­nar (Petur Mohr Dam var ikki sjáldsamur gestur á Ran­a­num og í barnaheimi okk­ara), alt hetta setti síni spor og mynd­aðu eina hugsjón, har við­ur­skifti teirra "á niðastu rók­ um" altíð vóru og eru honum fremst í huga. Takksemi fyri alt, tey góvu okum Í dag er mamma níti, pabba ní­ti­trý. Árini hava sett síni nátt­úr­ligu merki, men tey eru frammi hvønn dag. Hon á ell­is­heim­i­num, har hon koyrir runt i koyr­i­stóli sínum, meðan hann sein­asta árið hevur skift ím­ill­um at vera heima, á sjúkra­ hús­inum­, á ellisheiminum og so aft­ur heima. Okur hava stóra forrættin at hava tey okra millum enn. Nær, og um tey flyta heim í ævigu bú­st­að­ir okra og teirra áðrenn ok­ur, veit jú eingin. Men okur 16 eft­ir­kom­a­rar teirra eru takk­som fyri, at okum untist at fáa tey sum foreldur! Stórst er tó takk­semi fyri forrættin Harr­in gav okum, at fáa for­eld­ur, sum lærdu okum at elska Frelsaran. Varna, Bjørg, Jenis og Petur Karl v. familjum PAULI ELLEFSAN HÓLVAÐI ALLAR HINAR FLOKKARNAR AV Fólkatingsval 1977: Fólkatingsval er í Danmark hendan dagin í 1977. Javnaðarflokkurin hjá Anker Jørgensen og Centrums­demo­krat­ar­ nir hjá Erhard Jacobsen eru stóru vinnararnir, og harvið kann stjórnin hjá Anker Jørgensen halda fram. Í Før­oy­um varð fólkatingsvalið hildið tvær vik­ur seinni, hin 1. mars. Her var Sam­bands­f­lokk­urin við Paula Ellefsen stóri sig­ur­sharr­in. Flokkurin gekk fram við 1.954 atkvøðum og fekk 5.173 at­kvøður. Javnaðarflokkurin endurvann sessin hó­ast stóra afturogngd, og Johan Nielsen, prestur, kundi halda fram sum fólka­ tings­mað­ur. Pauli Ellefsen vann hin sessin, sum Erlendur Patursson hevði havt síðan 1973. Innanhýsisósemja var í TJóðveldisflokkinum, og Zak­arias Wang stillaði upp saman við Fólkaflokkinum. Tað gjørdi, at Tjóveldisflokkurin gjørdist minni enn Javnaðarflokkurin. Góði Jógvan Hetta má sigast at verða to­talt úti, at eg siti og skrivi eitt minn­ing­a­rorð um teg mín góði lítli Jógvan, mítt syskna­barn, mín vinur, mín lítli beiggi. Tað var skelkandi og ó­skilj­andi at fáa eina up­p­ring­ing frá mammu tínari, at tú vart farin. Bert 36 tímar áðrenn boð­ini, sótu vit heima hjá okk­um, áðr­enn tú fórt avstað aft­ur til Lon­d­on. Vit tosaðu, skemtaðu og løgdu ætl­anir um títt kom­andi six­pack. Sum tú sjálvur nevndi í út­varps­send­ing­ini hjá Jákup Magn­us­s­en, so var kosturin ikki tann mest sunni í Lond­on, og ofta var lættasta loysn­in at keypa sær onkran “fast food” ella okkurt til mikr­o­ov­nin. Men nú skuldi tað verða, tú ætl­aði tær í gongd, eta sunn­ari og í gongd við at venja saman við vin­monn­u­num í Lond­on, og í summ­ar, tá tú hevði ætlan um at koma heim aftur, skuldi tað verða við sixpack. Tú vart so spentur at koma yv­ir aftur til London, í London vart tú komin at kenna teg “heima”. Tú hevði eina fína íbúð, fing­ið vinfólk og tað gekk tær væl í skúl­a­num. Tað gekk ikki bara væl, tað gekk super, tú vart ein tann besti næm­ing­ur­ in, ið hevur gingið á skúlanum. Ikki nokk við tað, so vart tú so væl dámdur av næmingum og lær­arum, og mangan bóðu næm­ingarnir hjálp frá “Joe” (enska umsetingin av Jógvan), sum frá lærarunum, tí tú dugdi títt kramm. At tekna hevur altíð ligið tær lætt, heilt frá heilt lítlum smádreingi sat tú og teknaði, og her eru fyrstu minnini hjá mær frá. Vit plagdu at sita upp­i hjá Oluffu ommu á Vágs­heyg­num og tekna dag út og dag inn, og longu tá sóu vit, at tú hevði heilt ótrúligar gáv­ur at tekna og verða kre­a­tiv­ur­. Tað at vit bæði vóru so javn­gomul, gjørdi at vit mang­an spældu saman, og sum árini gingu og vit blivu eldri, bleiv okkara vinarlag sterk­ari og tættari. Tú vart sum ein lítil beiggi og vit bæði kundu tosa um alt. Vit sóðust ikki so ofta sum vit altíð tos­aðu um at vit ynsktu, men ofta ringdu vit saman og “tjatt­aðu” á facebook. Tú hevði al­tíð so nógv hugskot og tók meg gjarna uppá ráð. Summi hug­skot vóru minni borðbar enn onnur, men tú tordi altíð at blaka teg út í okkurt nýtt. Hóast tú ert farin alt alt ov tíð­liga frá okkum, so gleðist eg um, at tú endaði á toppinum, at tú endiliga tók teg saman og fylgdi tínum barndómsdreymi, nem­liga at tekna. Eitt annað ella ein annar sum hevði stóran týdning fyri teg var Eyðfinn. Alt var Eyð­finn og tú vart so góður og stolt­ur av honum. Og hjá Eyð­finn var tú hetjan og fyr­i­mynd­in, og Jógvan góði, vit skula gera alt fyri at halda minn­ini um teg á lívi, og for­telja honum um allar tær stutt­ligu og festligu løturnar vit hava haft saman. Tú vart ein, ið hugsaði um øll rund­anum um teg. Familjan stóð tær nær, og eg vóni at eg fekk takka tær fyri allar tele­fon­sam­røðu­rn­ar og troyst­andi orðini meðan mamma lá á Ríkis­ sjúkra­hús­i­num, og takk fyri allar tær vitj­an­ar­nar tú vart forbí hjá mammu á Lands­sjúkra­hús­i­num í jólafrítíðini. Tú komst við smákøkum og bomm­um úr Onglandi, tú pynt­aði henni vindeyguni á stov­uni við jólaprýði, tú for­taldi henni skemtisøgur og á sein­astu vitjanina sang tú “Gleð­ilig jól” fyri henni. Tú rúmaði nógvum fólkum Jógv­an, ungum sum gomlum, sterk­um sum veikum, og sjálvt á teknisíðini valdi tú at tekna hav­hestin, tann minni vakra fugl­in framum tjaldri og lund­an. Tú helt fyri, at havhesturin eis­ini hevði brúk fyri einum kjansi. Ongin sorg uttan at hava elsk­að, og eg haldi at løtan í Christ­i­an­s­kirkjuni vísti hvussu nógv fólk hava elskað teg. Ein stúgv­andi full kirkja fylgdi tær til tín seinasta hvíldarstað. Ein so rør­andi men vøkur jarð­ar­ferð har orðini frá Marjun í kap­el­l­i­num og Hanus presti í kirkj­uni vóru so troystarrík. Tónarnir frá Kim Hansen, “I did it my way”, var sum skriv­að­ur til tín, og fer hendan løt­an í kirkjuni at verða fest í minnið: I’ve loved, I’ve laughed and cried I’ve had my fill, my share of losing And now, as tears subside, I find it all so amusing To think I did all that And may I say, not in a shy way Oh, no, oh, no, not me, I did it my way Takk fyri eg slapp at fylgja tær til tín seinasta hvíldarstað, takk fyri tíðina og minnini - goymd og aldrin gloymd. Góði Eyðfinn, Leila, Ann­bjørg, gumma, gubbi, Petur Hans, Sigrid, Oluffa og Símun við fam­ilju, má Harrin verða hjá okk­um øllum, ið hava mist lítla Jógv­a­n og geva okkum styrki í hesi sváru tíð. Himmalin er vorðin eina stjørnu ríkari. Hvíl í friði, Maria Minningarorð um Jógvan á Høvdanum, yngra