hósdagur 28. februar 2019síða 6

FRÍGGJADAGUR 1. MARS 2019 SOSIALURIN 25 6 PERSÓNSØGA - Tá eg kom út í hurðina, kastaðu tey kavabløk við steinum í eftir okkum, og eg minnist, at eg bleiv rakt beint í høvdið, fortelur Sólfríð Poulsen, sum bleiv happað so illa, at hon í dag ikki hættar sær aftur til bygdina, hon vaks upp í PÆTUR HJALMAR EVENSSON PATURE@SOSIALURIN.FO 2 7 ára gamla Sólfríð Poul­ sen er fødd og upp­vaks­in í Føroyum, men býr í dag í Danmark. Í barn­dóms­ árunum bleiv hon happað so mikið illa, at har var eingin ann­ ar útvegur enn at flyta úr Før­ oyum fyri at sleppa undan øll­ um áganginum, sum javnaldrar hennara útsettu hana fyri. Hon lýsir sín barndóm sum ræðuligan, og í dag vísa árinini av happingini seg í vaksna lívi hennara. - Eg minnist bara happingina Tá Sólfríð Poulsen var eitt hálvt ára gomul, doyði pápi hennara í einari arbeiðsvanlukku. Hálvt ár seinni valdi mamma hennara at flyta úr Havn og til Vestmannar fyri onkursvegna at byrja til­ veruna á nýggjum. Hon vildi geva Sólfríð og systir hennara best møguligu byrjanina uppá lívið uttan ein pápa. Sólfríð vaks upp og hevði nógv­ ar vinir í nærumhvørvinum í Vestmanna. Men stokkut var gleð­ in, tí tá hon sum seks ára gomul skuldi byrja í skúla, broytt­ist alt. Í skúlanum varð hon frá næstan fyrsta degi av útsett fyri happing av grovasta slag. Hon minnist ikki heilt, hvussu alt byrjaði, tí ein stórur partur av barndómsminnum hennara eru í dag svunnin burtur. - Tá eg hugsi um míni barna­ár, minnist eg næstan bara happ­ing­ ina. Eg havi sjálvandi nøkur góð minni, men eg fái illa hugsað um mín barndóm uttan at blíva mint á tað ringa, sigur Sólfríð Poulsen. Teknistiftir og kavabløk við steinum í Í skúlanum bleiv hon av hinum børn­unum hvønn einasta dag um­talað sum “ljót”, “vemmilig” og “tjúkk”. Orðini vóru eitt, men gerð­irnar vóru nakað heilt annað. Børnini vóru eisini harðlig við hana og funnu uppá alt møguligt fyri at plága hana. - Tey kundu finna uppá alt. Tey løgdu millum annað teknistiftir á stólin, sum eg sat á, við vón um at eg skuldi seta meg á tær. Happingin fór ikki bara fram í skúlanum, men eisini uttan fyri skúlatíð. Hon minnist serliga tað eina vetrarkvøldið, tá kavin lá tjúkkur um alla bygdina. - Knappliga hoyrdu vit nógv fólk á vegnum uttanfyri. Tey róptu eftir mær. Mamma fór út og lat úthurðina upp, og eg fór aftaná. Tá eg so kom út í hurðina, kastaðu tey kavabløk við steinum í eftir okkum, og eg minnist, at eg bleiv rakt í høvdið og fór at gráta, fortelur Sólfríð Poulsen. Lærarin legði einki í Mamma hennara royndi at gera alt, sum var í hennara makt, fyri at Sólfríð skuldi hava tað gott, men tað var ringt, tí happingin fylti meira. Hon setti seg eitt nú í samband við flokslæraran hjá Sólfríð við vón um, at skúlin fór at taka ábyrgd, men har var eingin hjálp at heinta. - Mamma bleiv nærmast vend í hurðini og fekk bara at vita frá lærarinnuni, at eg manglaði eina ommu. Tað var tað einasta, sum var galið, eftir hennara tykki. Omma mín búði í Havn, so eg veit ikki, hvat lærarinnan meinti við, ella hvat tað yvirhøvur hevði við mín trupulleika at gera – men eg fekk í øllum førum onga hjálp. Sólfríð Poulsen heldur tað hava alstóran týdning, at lærarar taka happing fyri fult, og tí heitir hon eisini á øll børn, sum eru fyri happing, um at boða frá. - Lærarar skulu altíð lurta eftir, tá foreldur og børn venda sær til teir í sambandi við happing, sigur hon. MÁTTI FLYTA LANDINUM UN HAPPINGINI Sólfríð Poulsen sum seks ára gomul Happing: