hósdagur 14. mars 2019síða 15

FRÍGGJADAGUR 15. MARS 2019 SOSIALURIN 31 15 3 avbjóðingar: At skapa møguleika fyri heilsársbúseting. Tað at ungdómur og onnur fáa møguleikan at búseta seg. At føroyska samfelagið sær útoyggjarnar sum ein javnbjóðis partar av føroyska samfelagnum. Í føroyska samfelagnum ger man nógv fyri, at tað skal vera lætt og skjótt at ferðast. Tað skal tað eisini vera til útoyggjarnar. Ein raðfesting av samferðsluni, títtleika og góðsku. At skapa umstøður og møguleikar fyri, at tey sum búgva og búseta seg á útoyggjunum, hava best møguligar treytir fyri at menna verandi vinnu og nýggjar vinnur. Fyri at kunna gera tað er neyðugt, at nakrir karmar verða betri enn teir eru í dag. Harímillum eru betri fíggingarmøguleikar og betri atgongd til ráðgeving. 3 sólskinssøgur: Tað er hend ein stór broyting í hugburðinum hjá fólkum á útoyggj. Frá at fólk høvdu lítla vón fyri framtíðini, til at fólk nú síggja møguleikarnar á hesum støðum. Tey síggja nú, at tey búgva á einum stað, ið er vert at stríðast fyri. Tað eru øgiligar nógvir spírar, ið spíra á útoyggjunum. Tað eru øgiliga nógv ung fólk, ið eru spent og áhuga í at fara í gongd við nýskapandi tiltøk. Serliga eru tað ungdómar, ið vilja menna jarðarbrúkið og ferðavinnuna. Kanska síggja vit ikki so nóg tilboð nú, men tað er á veg. Framtíðin er bjørt. Tað eru eisini avbygdarfólk, ið eru áhugað í at brúka útoyggjarnar og verða ein partur av útoyggjatilveruni. Í besta føri kann tað enda við, at tey búseta seg har, men í hvørt fall skapar tað lív ein part av árinum. Hetta er tó eisini ein avbjóðing, tí tey sum koma út á útoyggj á slíkan hátt mugu virða teir íbúgvar, ið eru har alt árið. Tey sum eru har um veturin, tá tað er buldrasligt. Tað er týdningarmikið, at tey verða vird fyri tað tey gera og stuðla, heldur enn at arbeitt verður ímóti teimum. Tí tað er ein hárfín linja millum stríð og samstarv. NAR NAÐAR - Útoyggjarnar eru modern­að­ ar. Tey sum búgva har eru mod­ ernað menniskjur, ið liva í nútíð­ ar­sam­felagnum. Tey eru vitandi, altjóða­gjørd, keypa á netinum og fylgja við tí, ið gongur fyri seg úti í heimi. Tey eru modernað menn­ iskj­ur, ið hava valt at seta búgv á einum stað, har tey føla tey hava sínar røtur. Har teirra søga er rund­anum tey og har teirra sam­ leiki er, sigur hon. Men tað eru eisini ymiskar avbjóðingar við at búgva á útoyggj. Men restin av samfelagnum eigur at vera takksamt fyri, at tey eru nøk­ur, ið ynskja at taka hetta stríð, met­ir samskiparin. - At búgva á útoyggj í dag er av­ bjóðandi. Hesi fólk hava tikið við avbjóðingini at búgva á einum stað, har næstan ongar tænastur eru. Allíkavæl hava tey valt at búgva har, tí tey trívast har. Tað er eitt stórt virði fyri føroyska sam­ felagið, at tað eru nøkur, ið vilja bera hesi øki, so vit onnur kunnu vitja um summarið og senda ferða­fólk út har, sigur hon. Bústaðarskylda Tá fólkatalið á útoyggjunum er nakað tað lægsta, ið tað nakrantíð hevur verið, skuldi man trúð, at tað var lagamanni at finna ein bú­stað ella grundstykki, ið er til sølu. Men soleiðis er ikki. - Í løtuni ber slett ikki til at seta búgv á útoyggj og soleiðis hev­ur tað verið leingi. Ungdómar mugu búgva inni hjá foreldrunum ella øðrum. Tað hevur eydnast onkrum, at fingið hendur á okkurt hendingar grundstykki ella hús, men sum heild er tað ikki gjørligt. Fólk vilja helst ikki av við sínar ognir, og tá okkurt er til sølu, er tað dýrt, tí man er í kapping við útlendingar, sigur Olga Biskopstø. Hon vísir á, at um man ynskir vøkst­ur í fólkatalinum, so er fyrsta fortreytin, at tey ungu, ið hava hug til tað, sleppa at seta búgv á útoyggj. Tá so veruleikin er ein annar, metir hon, at politiski myndug­leikin má handla. - Tað er uppgávan hjá komm­ un­un­um at tryggja, at tað er møgu­ligt at útstykkja, keypa bílig grundstykkir ella leiga eina leiguíbúð á slíkum støðum. Komm­unurnar kunnu eisini fara í sam­starv við Bústaðir, um áhugi er fyri at menna útoyggjarnar. Og um tað frá landspolitiskari síðu er ynski um, at menna út­ oyggj­arnar, ber til at áleggja komm­ununum at tryggja, at fólk hava møguleikin at ogna sær ein bústað, sigur samskiparin hjá Útoyggja­felagnum, ið eisini vísir á, at man í felagnum ynskir eitt slag av bústaðarskyldu. - Hon kann vera treytað av hvat slag av húsi tað er. Tað hevur man aðrastaðni, so hví kunnu føroy­ing­ ar ikki gera tað sama? Tað snýr seg um at tryggja, at húsini eru búsett ein stóran part av árinum, sigur hon. Samstundis er hon væl greið yvir, at tað hevur eitt ávíst virði fyri smáu plássini, at nógv lív er í teim­um um summarið. - Tað er tørvur á tí, tí tað er týdn­ingarmikið, at fólk halda ættar­bond og slíkt við líka. So á eini síðuni er tað gott, at fólk kunnu vitja, men á hini síðuni forðar tað fólkum, at búseta seg á útoyggj. So kann man spyrja um hvat er meira týdningarmikið. At fólk búseta seg á útoyggj ella ferð­ ast á útoyggj? Tá er mín hugs­an, at búseting er nummar eitt, sigur Olga Biskopstø. 1 2 3 1 2 3 - Í løtuni ber slett ikki til at seta búgv á útoyggj og soleiðis hevur tað verið leingi. Ungdómar mugu búgva inni hjá foreldr­unum ella øðrum. Tað hevur eydnast onkrum, at fingið hendur á okkurt hendingar grundstykki ella hús, men sum heild er tað ikki gjørligt