hósdagur 21. mars 2019síða 7

FRÍGGJADAGUR 22. MARS 2019 SOSIALURIN 34 7 definerað hugburðin hjá ung­ dóminum um føroyskar klass­ ik­arar varð allarhelst av álvara stað­fest í summar, tá hann varð bið­in um at spæla á G! festivalinum. Bjørn minnist við einum smíli aft­ ur á festivaldebutina í Gøtu, sum var merkt av iva og illveðri. Men júst hesi bæði tingini vístu seg at ganga upp í eina hægri eind hetta kvøldið. - Eg hugsaði, at tað kundi ikki bera til at spæla teir somu gomlu sangirnar, sum eg spældi í send­ ingini, mitt um náttina á G! festi­ val­inum. Har fóru jú bara at vera ung fólk, tí tey eldru fólkini fóru óivað ikki at vera uppi so leingi. Tí royndi eg at tríva í Elvis og okkurt boogie-woogie fyrst fyri at leggja stemningin, sigur Bjørn, sum var í sínum rætta elementi, tá hann diskaði fyri vátum festival­kropp­ um, ið leitaðu sær lívd í glopr­a­ regn­inum. - Tað var sum sild í tunnu! At so nógv fólk komu at kroka gjørdi tað bara upp aftur betri og fest­ ligari. Tað eydnaðist bara øgi­liga væl, sigur hann. Munur á Elvis og Hvalbiarbrøðrunum Tá mann tosar við Bjørn um før­ oyskan tónleik frá 50’unum, fær mann eina kenslu av, at hann tosar frá minnum, sum var hann har sjálvur. Hann kenn­ir Gud og hvønn mann, sum hevði nakað við gamla føroyska tón­ leika­pallin at gera, og kann bæði ramsa sangheiti, nøvn, árstøl og stað­setingar upp, sum kom tað úr hans­ara egna buksulumma. Tað hevur stóran týdning, at vit í Føroyum eru tilvitað um tón­ leika­søguna, meinar Bjørn. - Tú mást kenna fortíðina fyri at skilja nútíðina. Tað er umráðandi, at vit føroyingar eru varugir við okk­ara tónleikasøgu, tí vit hava eina serstakliga ríka tónleikasøgu; tað er heilt sikkurt. Tað eru nógvar áhuga­verdar hendingar, sum eru im­pon­erandi í mun til hvussu um­ støð­urnar vóru at gera tónleik í Føroyum fyrr, sigur Bjørn Hentze Bech, sum heldur tað vera spell, at so lítil partur av hesum er festur á blað. - Samanborið við onnur lond er millum lítið og einki skrivað um føroyska tónleikasøgu. Tað er lætt at granska um Elvis, Frank Sinatra ella the Beatles, tí har er nokk av tilfari um skrivað um teirra søgu. Men um mann skal kunna seg um Hvalbiarbrøðurnar ella onkrar aðr­ar slóðarar, so finnur mann næstan einki. Skjalfestir við at tosa við keldurnar Við hesari avbjóðingini í huga valdi Bjørn sum 18 ára gamal at taka sakina í egnar hendur. - Hvørja ferð, eg hoyrdi onkran gaml­an sang í útvarpinum, sum eg ikki hevði hoyrt fyrr, fór eg inn á skránna og hugdi, hvat hetta var fyri sangur. Eg hevði sett meg í samband Hans Egholm, sum hevur havt fleiri sendingar um gaml­an føroyskan tónleik, og hann fortaldi mær fegin alt, hann visti, um hesar ymsu sangirnar. Hans Egholm plagdi at hava upp­lýsingarnar, men tað var ikki altíð, at hann mintist alt aftur um júst tað, sum Bjørn vildi vita. Fyri at fáa greiðu á restini setti Bjørn seg sjálvur í beinleiðis samband við høvuðspersónarnar. - Eg havi ringt til Levi Niclasen frá Hvalbiarbrøðrunum, Nicolinu og Eyðbjørn av Kamarinum, Simma og Konni, Elin Mouritsen, Robert McBirnie og so framvegis. Uppá hendan mátan havi eg fingið alt møguligt at vita um hesar ymsu pláturnar. Skal mann finna út av nøkrum, so má mann spyrja seg fram, sigur Bjørn, sum so hvørt hevur skrivað upplýsingarnar frá sínum keldum niður. A Bjørn Hentze Bech býr í dag í Havn, men hann vaks upp í Porkeri Her diskar Bjørn á G! festivalinum við gomlum slagarum