týsdagur 14. mai 2019síða 15

15 Mikudagur 22. oktober 2014 · Nr. 120 Sosialurin Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 Mikudagur 15. mai 2019 · Nr. 55 NØVN Mindeord om Thora Kúrberg Vi har kendt vores kusine Thora fra vi var børn og unge. Hun har besøgt os i Danmark med jævne mellemrum genn­em årene. Vi har altid glæd­et os til at få be­ søg af Thora og Jør­leif, hend­ es søstre og mostre. Rejse­ hold­et kaldte vi dem. Vi har også be­søgt Thora og Jørleif mange gange og har altid følt os meget vel­ komne. Deres gæst­ fri­hed var legend­ar­isk. Thoras mad og hjælp­ som­hed og Jør­leifs glæde ved at fortælle og vise Fær­øerne frem, har vi sat over­ord­ent­lig stor pris på. Søster Randi og Torleif nåede at be­søge hende et par gange, inden hun sov stille ind den 3. april i år. Vores tanker går til hendes nærm­este fam­ ilie, som har gået en svær tid igenn­em. Æret være hend­es minde. Solveig Knudsen Halgerd Jørgensen Torleif Knudsen Nancy Knudsen Randi Knudsen og ven af huset Kaj Moestrup Minningarorð um Jóhan F. Magnussen, Miðvági Føddur 12. juni 1931 – deyður 4. mai 2019 Ein bygdarmynd er horvin í Miðvági. Jóhan var altíð at hitta bæði til fót­ bóltsdystir og í kirkjuni. Har var hann ein dyggur stuð­ ul. Hann hevði stóran áhuga fyri ítrótti, og í kirkjuni var hann so at siga hvønn sunnudag. Hann sat í kirkju­ráðn­ um í Miðvági í fleiri setur og var eisini for­ maður í nøkur ár. Hann var til dømis for­ mað­ur, tá ið kirkj­an varð málað innan, og tá ið nýggja alt­ ar­talvan kom í 2002. Tórbjørn Ol­ sen, listamaður, mál­ aði altartalvuna, og er hon eitt satt prýði fyri kirkj­una, sum mongum ferða­ fólki dámar at síggja. Jóhan var ein góður kirkjuráðsformaður, og var hann trúgvur í tænastuni. Hansara partur lá ikki eftir. Annars fór Jóhan til skips sum ungur. Hann var ein góður smiður, og sigldi hann sum motorpassari við Lækkakletti í mong ár. Teir fiskaðu undir Íslandi um várarnar og róðu út um vetrarnar undir Føroyum. Eisini her var Jóhan álitismaður, og var hann nógv avhildin.  Í mong ár arbeiddi Jóhan sum maskinsmiður hjá J. K. Joensen og soni í Miðvági. Eisini her var hann álitismaður og nógv avhildin. Hann var køn­ur í øllum mask­in­ar­beiði, og dugdi hann at loysa tær upp­gávur, ið litn­ar vórðu honum upp í hendur. Alt gekk væl í hond.  Kona Jó­han, Maria, doyði fyri árum síð­ ani, og vórðu tey bæði signað við einum stór­um barnaflokki. Sum sagt hevði átrún­aðurin alt at siga í heimi teirra. Tey vóru góð við kirkj­una, og alt angaði av kær­leika til Guds hús. Nú er Jóhan farin. Men vit minnast hann fyri alt tað, hann var fyri familjuna, ítróttin og kirkjuna. Har var hann ein góður stuðul, og verður hann seint gloymd­ur fyri alt tað, hann var fyri bygd okkara og kirkjuna annars.   Ærað veri minnið um Jóhan F. Magnussen!   Finnbjørn Njál Sigurjónsson 75 ár í dag Eftir Jústinus Leivsson Eidesgaard Tey fólk, sum eru vinarlig móti tær, eru tey, sum sita fastast í minninum. Á ein hátt eldast tey slett ikki, tí tey hava evnini at vísa sítt innasta, sum hjá øllum fólkum er heitt og gott. Hjá øðrum fólkum er tað innasta fjalt av nógvum løgum, av tí lívið hevur bjóðað, og tað er verri at fáa eygað á fittheitina. Vit eru øll manna­børn, uttan undantak gud­ omm­ilig, hóast tað kann vera ógvu­ liga torført at fáa eyga á viðhvørt. Og Njál Sigurjónsson er ein av teim­um heilt fittu og soleiðis hevur hann verið, síðan eg fyrstu ferð sá fitta og blíða og runda snýðið, fyri væl yvir 30 árum síðani og eg giti, at snýðið er ljóslivandi í dag, nú hann fyllir 75 í Reykjavík, meðan fjallið Esja er kavaklætt og kaldir vinar koma innan úr landinum. Hann og kon­an Asta búgva í hennara barn­ dóms­heimi, sum tey hava sett í standi, og heimið liggur í eini oasu mitt inni í býnum og er ógvuliga hugna­ligt siga tey, sum hava vitjað. Njál er ein risi sinnisliga. Onnur eru risar á øðrum økjum, men tað er næst­an einki, sum kann vika hans­ ara róliga og fevnandi sinni. Tað var líkamikið, um tú møtti honum ein mánamorgun, har eitt heilt viku­ skiftið av tónleiki sitraði í hansara fingr­um, ella tú møtti honum ein fríggja­dag seinnapart, tá íð øll gleddu seg til at fáa frí, Njál var tann sami, smílandi, róligur og semju­søkj­ andi. Og vit møttust í arbeiðshøpi á Sosial­inum í september 1990. Hann var í bestu árum og lívið var ikki verri við hann, enn so nógv onnur. Har sat hann so fittur í grafikkara­ kittl­inum mitt í umbrót­ingar­rúm­in­ um á Sosialinum og hevði ábyrgd av, at fáa Sosialin uppsettan, og hetta gjørdi hann, kvikhentur, saman við tí skemtiliga Tummas Paula og fleiri øðrum góðum fólkum. Kittilin var skræddaraseymaður og sat sum stoypt­ur. Tók hann nøkur gramm uppá, gjørdist skjúrtan sjónlig mill­ um knapparnar, í snøggum ovalum opum, og misti hann nøkur gramm, so hekk hann. Hann hevði lært til graf­ikara á danska dagblaðnum Polit­iken í sínum ungu døgum, tað var hann errin av. Hann er tað ein í dag kallar fyri ein samríkjamann, kenn­ir seg heima í Íslandi, kennir seg heima í Føroyum og kennir seg eis­ini heima í Danmark. Njál syrgdi ikki bara fyri at gera Sosialin snotiligan, hann stóð eisini fyri einum fittum parti av føroyska undirhaldstónleikinum í mong ár. Hann spældi til dans kring alt landið, saman við Bergmonnum ella sam­an við sumbinginum Georg eyst­an Á, sum hann konsekvent nevndi “Ge- org” og yndisligu røddina átti Sølvá Skov Magnussen saman við Ronnie Nielsen. Arbeiðsevnini hjá Njál vóru stór. Umframt at bróta um á Sosialinum fimm dagar um vikuna, at fáa fimm bløð frá hondini hvørja viku, spældi hann saman við vinfólkunum fríggjakvøld og leyg­ arkvøld umframt til veislur og hann var aftur við umbrótingarborðið ella í myrkarúminum mánamorgun, har hann suffaði millum súrar fram­kall­ ingarveskur og sterkt ljós í bøla myrkri. Og Njál var eitt kent tón­ leika­navn, áðrenn hann kom til Før­ oyar. Hann hevði spælt bass í mong ár saman við ymiskum íslendskum tónleikabólkum, hóast hann í Før­ oyum er mest kendur á ljóm­borð­in­ um. Og Njál var sum starvsfelagið so deiliga óinnpakkaður. Einaferð var ein skiftisnæmingur komin í prakt­ ikk á Sosialinum. Hetta var fyrst í nítiárunum, tá íð alt samfelagið lá í sorli. Næmingurin var ein høg og før­lig genta av afrikanskum upp­ runa og kom úr Karibia. Fyri­taks­ stjór­in, Kristjan Dahl, sáli, vísti henni runt í húsinum og fór yvir at ljós­borðinum hjá Njál, meðan hann, hyggj­andi niður, er langt burtur í um­brótingini ella uppset­ing­arbeið­ in­um. “Ja, Njál, hetta er so Prudence,” sigur Kristjan og Njál hyggur upp og sær beint upp í barmin á hesi stóru og myrku kvinni. Hann gerst kløkk­ ur, hopar eftir hali á hjólstólinum og sig­ur frá hjartanum: “Djøvul!” Fyri 30 árum síðani var tað rár hending at síggja litt fólk í Føroyum og Njál var als ikki fyrireikaður. Njál er øgiliga stoltur av konuni Astu, sum hann altíð nevnir: “Asta min.” Og hann hevði nakað at vera feg­in um, tí betri kokk skal tú leita leingi eftir. Hann lýsti av errinskapi, tá íð Asta stóð fyri matgerðini og lekk­urt og vælsmakkandi var tað hon fekk frá hondini, tá íð hon skip­ aði fyri Torrablót, ein íslendskur sið­ ur, sum fleiriferðir hevur verið hild­ in í Føroyum. Og Asta dugir annað enn at gera mat, hon hóskar væl til Njál. Njál er av og á at síggja í Føroyum. Sonurin Skarpheðin Njálsson ella Skalli sum hann verður nevndur, býr í Føroyum og er giftur við Hannu Lindenskov og tey eiga børn og Njál er abbi í Føroyum. Ein dámligur maður fyllir 75 ár í dag og høvdu øll havi lyndi Njáls, hevði heimurin verið eitt betri stað. Tú hevur ikki livað forgevis. Tillukku við degnum, vinurin og vit síggjast.