hósdagur 20. juni 2019síða 7

FRÍGGJADAGUR 21. JUNI 2019 SOSIALURIN 70 7 Í ferðaliðinum til Danmark var øll familjan uttan døturnar, ið blivu verandi í Klaksvík. Í sam­ráð við leiðsluna í skúlanum bleiv avgjørt, at døturnar skuldu halda fram við skúlagongdini og í dag er Frida serstakliga glað fyri ta hjálp, ið leiðslan var. - Tær vóru sum nakrar eyka mammur fyri mínar døtur í hesi tungu tíðini, tí tær lótu tær verða verandi og tóku hædd fyri teim­um, sigur Frida. 4x5 Tað er ein talsamanseting, ið Frida Solbjerg Augustinussen altíð fer at minnast. 4X5 senti­ metr­ar. Tað er støddin á svulli­ num, ið læknarnir funnu í heila­ num á lítla soninum. Hann var staddur í lítlaheila og trýsti á ymiskt har, ið gjørdi at hann spýði og ikki fekk hildið høvdi­ num beint. Á Ríkissjúkrahúsinum varð familjan í tríggjar vikur, har teir fyrstu dagarnir fóru til kann­ ing­ar, læknasamrøður og fyri­ reik­ingar til tað, ið koma skuldi. Familjan kom á Ríkissjúkrahúsið hós­dagin og týsdagin bleiv Jon­ hard lagdur undir skurð. Skurðviðgerðin eydnaðist væl og góðar tvær vikur seinni varð farið í holt við fyrstu kemo­ við­gerðina. Tá tey vóru komu mið­skeiðis gjøgnum hana fingu tey boð um, at helst var neyðugt við aðraði viðgerð. - Vit fingu at vita, at hann fór at fáa stráling móti svullinum. Eftir at hava kannað øll viður­ skift­ini mettu læknarnir, at besta viðgerðin var protostrálur, ið fara skynsamari við fríska vevnaðinum runt svullin enn tær radioaktivar strálur gera. Men so var neyðugt at fara uttan­lands, sigur Frida og leggur afturat. - Tá hildu vit, at hann meinti við Týskland, so tá hann nevndi, at viðgerðin var í Houston í USA fingu vit ein lítlan kløkk. Eitt var at fara úr Vági til Danmarkar, men at fara til USA var nakað heilt annað. Tey vissaðu tó okk­ um um, at viðgerðin var góð og nógvir danir vóru har í somu ørindum, ið bara høvdu gott at bera starvsfólkunum og við­gerð­ ini har. Texas Starvsfólkini á Ríkis­sjúkra­ húsi­num hjálptu familjuni við øllum teimum praktisku viðurskiftunum og pappírunum, ið vóru neyðug í samband við ferð­ina, so at tey sluppu undan at hugsa um slíkt. Sostatt var ferðin til amerikanska statin Texas eins løtt og ferðin úr Vági til Keypmannahavnar. - Vit vóru har í 9 vikur. Fyrstu 12 dagarnir blivu brúktir til ymiskar kanningar og gera Jonhard kláran. Síðstu 7 vikur­ nar í USA fekk hann so 33 strálu­ við­gerðir móti svullinum, sigur Frida. Viðgerðin í USA gekk betri enn væntað. Jonhard fekk ong­ ar stórvegis trupulleikar av við­gerð­ini og kundi eftir ætlan venda heim aftur til Evropa. Heimbygdin Fyri familjuna var endin á viðgerðini í USA eisini heilt serlig, tí tað merkti, at næsti liður í viðgerðini var kemo­við­ gerð­in. Og tá neyðugt var við eini fýra vikur steðgi millum strálu­viðgerðina og kemo­við­ gerðina merkti tað, at familjan fyri fyrstu ferð í fleiri mánaðir slapp heim aftur til Vágs. - Tað var ordiliga løgið at koma heim aftur. Vit fóru frá heitum kaffi á borðinum í september og komu aftur til eini tóm hús í februar. Jonhard skuldi verjast móti allari sjúku og skuldi tí helst ikki ferðast í almenna rúminum, tí immunverjan var so veik av strálu- og kemoviðgerðini. Um hann fór út, so skuldi hann hava masku á. Eg hevði eisini ringt at fara heimanífrá fyrstu tíðina, men tað bilti einki, tí fólk komu heim til okkara í staðin. Men eftir einari viku segði maðurin, at nú skuldi eg út, áðrenn tað gjørd­ist til ein trupulleika, minn­ist Frida aftur á. Í einum lítlu lokalsamfelagið sum Vágs bygd har tey flestu ken­na hvønn annan, rakar slíka lagnur harðari enn í størri støð­ um. Og tað merkti familjan eisini - Øll bygdin var merkt av hesum. Tá tað er eitt so lítið pláss og ein heil familja hvørvum frá ein­um tíma til annan, so merkist tað. Fólk vóru forvitin, men á tann góða mátan. Tað vísti, at tey hugsaðu um ein. So eg bað nærm­astu familjuna endiliga for­telja tað, ið tey fingu at vita, víðari, so at fólk fólk vistu hvussu støðan var, sigur Frida Sol­bjerg Augustinussen. Óveruligu boðini Hóast sjúkraboðini vóru ein stórur skelkur fyri familjuna, so hevði øll viðgerðin gingið rætti­ liga væl. Í mars fór familjan til Dan­mark til fyrsta umfari av kemo­við­gerð aftaná at hava verið í USA, og longu tveir dag­ ar seinni kundi læknin geva teimum gleðiboðini. - Á altjóða kvinnudegnum kom læknin inn og fortaldi, at har var einki at síggja. Hann skuldi kortini halda fram við kemo­við­gerðini fyri at binda um heilan fingur, men nú varð stað­fest, at hann var frískur, sigur Frida. Tað var tó trupult at skilja boðini frá læknanum, tí sambært Fridu hevði hon gjøgnum alla viðgerðina havt ringt við at trúð, at sonurin yvirhøvur var sjúkur. - Tá vit fingu at vita, at hann var sjúkur, gekk tað ikki ordiliga upp fyri okkum. Tí vit sóu hann slett ikki sum sjúkan. Men líka óveruligt var tað, at fáa at vita, at hann var frískur, tí vit sóu hann aldrin sum sjúkan. Men vit vóru glað og lættað. Tað var kortini ikki liðugt, tí átta kemoviðgerðir manglaðu. So tað var gott at vita, at einki krabbamein var í lika­ mi­num, men vit høvdu nakað eftir á mál, sigur Frida Solbjerg Augustinussen. Gamalt mál Tá Frida Solbjerg Augustinussen í næstu viku setur seg á súkklu­ na við kós móti Paris er tað nú við vitanini, at sonurin vann stríðið móti krabbamein. Øll kemo­viðgerð er liðug og einki tekin er um, at sjúkan vendir aftur. Sonurin gongur tó enn til TÁ EG SÚKKLI Frida og bróðurkonan Jóhanna við Streym eru báðar við á liðnum í ár Jonhard er í dag fimm ára gamal og staðfestur frískur