hósdagur 25. juli 2019síða 7

FRÍGGJADAGUR 26. JULI 2019 SOSIALURIN 85 7 eitt serligt samband við Ísland og íslendska fólkið. Tá ið Elis kom heim aftur, rann tað saman við Jonnu Krog av Sandi. Tey giftust og bú­ settust á Kjálkanum á Sandi. Tey fingu tvey børn. Elis starvaðist sum gartnari, og eitt skifti hevði hann sítt egna drívhús á Sandi, men hann fekst eisini við tónleik, sjónleik, film og mentan. Hann var eitt nú við í sendirøðini um Dólgarnar í 1980’unum, hann spældi sjónleik á Sandi, hann gav tónleik út, og hann var bæði áhugaður í og part­ur av mentatiltøkum. Eingin ivi er um, hvat før­oy­ ingar kenna Elis best fyri. Tað var sum tann jaligi útvarpsmaðurin, sum í 30 ár gjørdi sendingar til fólkið og saman við fólkinum. Elis kom fyrstu ferð í Útvarpið at gera sendingar á heysti í 1989. Hann framleiddi sendingina »Á tóna­tingi«, har har tosaði við tón­leikarar, sum eisini høvdu fram­førslur í sendingini. Sendingin var serstøk á tann hátt, at Elis brúkti ljóðeffektir, so lurtararnir fingu kensluna av, at nógv fólk vóru til staðar og lurtaðu, og tey klappaðu óført, tá ið tónleikararnir høvdu spælt ein sang. Veruleikin var, at send­ ingin var upptikin í lítlum út­ varps­studio. Tað sigst, at einaferð kom ein kendur føroyskur sangari í stívasta puss í Útvarpið. Hann skuldi spæla á tónatingi. Sang­ arin hampaði sær slipsið og spurdi spentur, hvussu nógv fólk vóru møtt hetta kvøldið. Nak­að vónbrotin var hann, tá ið hann skilti, at tað vóru bara Elis og tøkningurin, sum vóru til staðar. Lívligu níti árini Í 1991 fór Elis at arbeiða meira reglu­liga í Útvarpinum, hóast talan í fyrsta umfari ikki var um fast starv – tað gjørdist tað nøk­ur ár seinni. Níti árini vóru sera lívlig hjá Elis, tí hesi ár komu lurtara­ send­ing­arnar hjá Útvarpinum í hædd­ina. Lurtararnir kundu skriva og ringja til Útvarpið at ynskja sær sangir, og hetta gjørdist so væl umtókt, at tað var vónleyst hjá Elis og starvsfeløgunum at spæla undan. Kári Olsen starvaðist saman við Elis frá fyrsta degi, og teir arbeiddu nógv saman um lurtara­sendingar sum »Lurt­ar­ arnir og vit« og »Mál­tráð­urin«. –  Elis hevði nógv hugskot, hann var impulsivur, og hann lá ikki á boðunum. Hann gjøgnum­ førdi nógv hugskot við stórari orku og kreativiteti, og tað var ikki minst hetta, sum gjørdi hann so fólkakæran. Hann dugdi væl við lurtarunum, var positivur og fyrikomandi, og tað hoyrdist á honum, at hann stór­treivst í leiklutinum – meira hendi, betur hevði hann tað, sigur Kári Olsen. – Vit høvdu tætt og gott sam­ starv. Elis var ein litríkur starvs­ felagi, og eg minnist hann bara fyri tað góða, sigur hann. Í samrøðu við Sosialin í 2011 greiddi Elis sjálvur frá um níti árini, sum vóru so hendingarík í Útvarpinum, men sum eisini vóru búskaparlig krepputíð fyri sam­felagið. – Øll tíðindi vóru negativ, tí tað gekk so illa í Føroyum. Fyri­tøkur fóru á heysin, fólk mistu arbeiði, og nógv høvdu tað ógvuliga strævið fíggjarliga og menniskjaliga. Tá royndi eg veruliga at geva fólki ein góðan og positivan tíma gerandis­ morgnar. Eg royndi at lúka tað negativa burtur og fokusera uppá tað positiva. Hetta var ein sera strævin tíð, men eg fekk at vita, at fólk vóru glað fyri at hava eina positiva løtu í Útvarpinum. Elis var kendur fyri at vera lættur á lyndi og jaligur í sínum sendingum og samskifti við lurtarar og onnur. Onkur helt, at hann var í so jaligur, men fyri hann kendist tað natúrligt: – Tað liggur eitt sindur til familjuna at verða í góðum lag. Mamma mín var altíð positiv, og eg kenni ikki sjálvur til at hava morgungron. Eg eri glaður fyri hvønn dag, eg vakni, og hóast veðr­ið ikki altíð er tað besta, so takki eg Gudi fyri hvønn dag, eg fái, segði Elis Poulsen í samrøðuni við Sosialin í 2011. Elis Poulsen gjørdi nógvar ymisk­ar útvarpssendingar og eisini onkrar sjónvarps­send­ing­ ar ígjøgnum tey næstan 30 árini í Út­varpinum – seinni saman­ lagda Kringvarpinum. Send­ ingar sum »Frívaktin«, »Millum fjals og fjøru«, »Hvat nú?« og ikki minst »Upp á tá«, sum gjørdist hansara seinasta fasta sending. Sendingar fyri lurtaran Seinastu árini hevur Elis hugsavnað seg um at gera send­ingina »Upp á tá«, sum hevur verið væl umtókt millum dansi­fólk. Elis spældi í hesum send­ingum fyrst og fremst norður­lendskan dansitónleik, og hann gjørdi mangt prátið við føroyskar og útlendskar tónleikarar. Elis var víðagitin sum út­ varps­maður, og hann hevði gott samstarv við tón­leikar­ar og miðlafólk í hinum norður­lond­ um, og tað tóktist, sum øll fólk í hesum tónleikaheimi kendu Elis. »Upp á tá« skapti gleði hjá nógvum fólkum, men tað vóru sjálvsagt eisini tey, sum ikki dámdu sendingarnar við dansi­ bandstónleiki. Í samrøðuni við Sosialin í 2013 setti Elis tvær strik­ur undir tað, sum hann helt, at útvarpsarbeiðið snýr seg um: – Tað avgerandi er ikki, hvat innan fyri múrarnar halda er gott útvarp. Tað avgerandi er, hvat lurtarin heldur. Vit eru til fyri teirra skyld, segði hann. Tosaði um sjúkuna Í 2013 fekk Elis Poulsen staðfest Parkinson, og í mars mánaði 2014 gjørdi hann samrøðu við Sosialin um sjúkuna. Elis var broyttur í sinn og skinn, og í sam­røðuni kundi hann greiða før­oyingum frá, hví so var. – Eg var ikki væl fyri. Eitt nú legði eg merki til, at eg hevði trupul­leikar við rørslunum í tveimum fingrum á aðru hond­ini, og eisini var tað blivið strævn­ari hjá mær at syngja, tá eg var í kirkju. Tað var soleiðis, eg bleiv varugur við, at alt ikki ruggaði rætt, segði Elis Poulsen í sam­røðuni. – Tað bæði sæst og hoyrist á mær, at eg eri sjúkur. Eitt nú hava fólk hildið meg verið súran, tí eg ikki síggja eins glaður út í andlitinum, og eg plagi. Eisini hevur onkur hildið meg verið fullan, tá eg havi tosað í út­varpi­ num, men tað er sjúkan, sum ger, at vøddarnir í hálsinum gerast meira slappir, og tí havi eg ikki so gott tamarhald á røddini, segði Elis Poulsen. Tá ið Elis í samrøðuni frá 2014 hugdi fram í tíðina og eina óvissa fram­tíð saman við sjúkuni, segði hann soleiðis: – Eg vóni bara tað besta, og at eg kann halda fram við mínum starvi eitt sindur enn. Sjálvandi eri eg til tíðir eitt sindur bangin um, hvussu alt hetta nú fer at laga seg, tí eg elski mítt starv og føli, at eg havi eina rúgvu, sum eg vil náa at gera sum út­varps­ maður. Eg má bara taka tað, sum tað kemur og royna at síggja tað góða og positiva í lívinum og takka fyri, at eg yvirhøvur havi fingið ta gávuna at vera her á fold­um. Takksamur og jaligur fór Elis undir seinasta skeiðið í lívi sínum, og hann náddi eina rúgvu afturat. Líka til tað seinasta stríddist hann við at gera útvarpssendingina »Upp á tá«, sum hann var so góð­ur við. Mánadagin slóknaði Elis. Hann hevði eitt gott og hend­ ingar­ríkt lív, og hann var ein týð­andi partur av tilvitskuni hjá før­oyingum. Nú er seinasta út­varps­sendingin send – nú er sein­asti andadráttur drigin. Takk fyri alt, Elis! Elis Poulsen var væl umtókti útvarpsmaðurin, sum við sínum eyðkenda sandoyarmáli og jaliga lyndi fangaði stóru lurtarafjøldina MYND: ÁLVUR HARALDSEN Fyri nøkrum vikum síðani vitjaðu nakrir av starvsfeløgunum Elis í heiminum á Sandi. Her eru Tórður Mikkelsen, Hans Petur Hansen og Kári Olsen saman við Elis PRIVATMYND