hósdagur 25. juli 2019síða 9

FRÍGGJADAGUR 26. JULI 2019 SOSIALURIN 85 9 EYÐUN KLAKSTEIN E in av teimum, sum hev­ ur havt nógv at gera við Elis gjøgnum tónleikin, er countrysangarin Hallur Joensen. Sambandið teirra millum kom í lag, tá ið Hallur gav fyrstu fløguna út í 2008. Tá ringdi Elis til hansara fyri at gera samrøðu, og eftir tað høvdu teir eitt sera gott sam­band og samstarv. – Elis dámdi væl mín tónleik, og hann spældi sera nógv sang­ ir hjá mær. Vit fingu eitt tætt samband, og tað varð soleiðis, at tá ið eg gav nýggja fløgu út, fekk Elis hana fyrst av øllum. So­leiðis var tað bara! – Eg hevði langt frá verið spæld­ur so víða, sum eg havi verið, um tað ikki var fyri Elis. Eitt var, at Elis spældi mínar sang­ir í útvarpi, men hann hevði eisini fløgur hjá mær og øðr­um tónleikarum við sær, tá ið hann fór á ferð – til dømis til Seljord og aðrastaðni. Hann hevur slóðað fyri nógvum sam­bondum hjá mær úti í heimi. Øll kendu Elis, og hann vildi fegin umboðað føroyskar tón­leikarar, har hann fór. Tað verður stórur saknur í Elis eisini á tí økinum. Elis var javnan partur av dansi­til­tøkum, har Hallur Joen­ sen spældi. Elis vendi plátum í steðginum, og tað dugdi hann sær væl. – Tað var hugaligt at hava Elis við út til dansitiltøk, báta­ stevn­ur og annað. Hann dugdi so væl at koma út millum fólk, og hann hevði serlig evni at velja sangir til dansandi fólkið. Hann dugdi eisini sera væl at dansa, og hann tímdi væl at práta við fólk. Hann var sera væl móttikin allastaðni, sigur Hallur Joensen. – Konan Jonna var álitið hjá hon­um, og eftir at Elis varð sjúk­ur, hjálpti hon honum meira og meira. Hon var klett­ ur­in í hansara lívi, og hann segði mær eisini, hvussu nógv hon hevði at týða fyri hann. Ótrúliga undirtøku »Upp á tá« var ein vanlig út­ varps­sending við tónleiki, men hon skapti undirtøku, sum send­ingar vanliga ikki gera. – Hvar aðrastaðni í verðini kanst tú fáa fólk út at dansa til eina útvarpssending? Eg veit ikki um, at tað ber til nakra aðra­staðni í heiminum. Elis hevði eina ótrúliga undirtøku og eitt óvanliga gott samband við fólk, og hann var við til at fáa dansibandstónleik og eisini country­tónleik út millum fólk, sigur Hallur Joensen. – Elis varðveitti jaliga sinn­ið, og hann vildi so fegin kempa í móti sjúkuni, men tað var eitt vónleyst stríð, tí sjúkan fór meira og meira við hon­um. Nú kann eg bara við takk­semi minnast allar tær góðu løt­ur­ nar, eg hevði saman við Elis, sig­ur Hallur Joensen. EYÐUN KLAKSTEIN F innur Sólbjørnssonur Olsen hevur kent Elis Poul­sen, síðani hann var smádrongur, og hann var tann, sum arbeiddi tætt­ast saman við Elis seinastu tíð­ina. Eftir at Elis ikki longur fekk tosað í sínum sendingum, varð Finnur røddin hjá Elis. –  Eg kom at kenna Elis, tá ið eg sum 14 ára gamal fór í praktikk í drívhúsinum á Royndar­støðini í Hoyvík, har Elis var gartnari. Eftir tað høvdu vit eisini nógv við hvønn annan at gera. Vit spældu sjónleik sam­ an á Sandi, vit vóru saman í fleiri jólasendingum, og vit vóru starvs­felagar í Kringvarpinum í næstan 20 ár. Men fram um alt var Elis ein av mínum allarbestu og trúgvastu vinum, sigur Finn­ ur. Elis Poulsen fekk staðfest Parkinson sjúkuna í 2013, og so líð­andi viknaði heilsan. Hetta hevði við sær, at Elis bað Finn hjálpa sær við sendingini. – Vit prátaðu javnan saman um sendingina, og eg var eisini onkun­tíð gestur í »Upp á tá« og skemt­aði eitt sindur ella valdi onkrar sangir. Elis spurdi meg, um eg vildi hjálpa honum við at gera »Upp á tá«, tá ið heilsan fór at bila, og tað vildi eg sjálvandi feg­in. Við tíðini megnaði hann ikki longur at sita við mikro­fon­ ina og tosa, og tá heitti hann á meg um at vera røddin hjá sær, sigur Finnur. – Síðani gjørdu vit send­ing­ ina saman, og Elis kom trú­ fastur norður til Havnar hvønn fríggjadag, tá ið gjørdu send­ ingina. Hann valdi sangir, skriv­ aði handrit, var við til upp­tøkur­ nar og vegleiddi meg. – Sum fráleið orkaði Elis ikki at koma norður so ofta, men til tað seinasta var hann við at gera send­ingina. Hann sat á Sandi og skrivaði handritið og valdi sang­ir, og hann mundi brúka tað mesta av einari viku at gera tað, men hann vildi so fegin gera »Upp á tá«, tí sendingin hevði so nógv at siga fyri hann, sigur hann. Út millum fólk Elis Poulsen treivst væl úti mill­ um fólk, og hann fór stund­um út á bygd at senda »Upp á tá«. – Elis visti innast inni, hvønn veg tað bar við røddini, og í 2015, meðan hann framvegis orkaði at tosa í útvarpi, gjørdu vit nógvar ferðir kring Føroyar og uttan­lands at senda. Vit sendu úr Esbjerg, Svendborg, Nuuk og nógva­staðni úr Føroyum. Seinastu tíðina orkaði Elis ikki so væl at ferðast, men eisini í ár kom hann út til sendingar í Vestmanna, á Tvøroyri, í Vági, og lagnan vildi tað so­leið­is, at seinasta beinleiðis send­ing­in av bygd var send úr Ung­manna­ felags­húsinum Virkinum á Sandi, har Elis búði. – Elis var eitt ríkt menniskja. Hann var glaður og spontanur, og einki var óført hjá honum. Hann sá ikki forðingarnar, hann sá møguleikarnar, og setti hann sær nakað fyri, gjøgnumførdi hann tað eisini. Og tað var til stóra gleði fyri nógvar før­oy­ ingar, sigur Finnur. –  Elis skuldi vera gartnari, men lívsverkið hjá honum fór í knús í ódnini í 1988. Tá broyttist lívs­leiðin hjá honum, men eg vil siga, at tað var ikki til tað verra. Hann elskaði arbeiðið sum útvarps­maður, sigur Finnur Sól­ bjørns­sonur Olsen. Finnur S. Olsen: Eg eri takksamur fyri góðu løturnar – Elis var sera væl móttikin allastaðni, og hann dugdi sera væl at tosa við fólk, sigur countrysangarin Hallur Joensen, sum luttók á nógvum dansitiltøkum saman við Elis – Eg minnast við takksemi allar tær góðu løturnar, eg hevði saman við Elis, sigur Hallur Joensen Finnur S. Olsen og Elis Poulsen gjørdu seinnu árini sendingina »Upp á tá« saman Hallur Joensen: Var røddin hjá Elis seinastu tíðina – Elis var glaður og spontanur, og einki var óført hjá honum, sigur Finnur Sólbjørnssonur Olsen, sum gjørdist røddin hjá Elis seinastu tíðina