fríggjadagur 16. august 2019síða 17

FRÍGGJADAGUR 16. AUGUST 2019 SOSIALURIN 93 17 fortaldi honum einaferð, hvussu teirra broyttu matvanar ávirkaðu lívið hjá familjuni. - Tey søgdu: “Vit hava lært at eta úr frystiboksini. Nú tvey ár aft­aná kunnu vit gjalda allar rokn­ ing­ar okkara, og vit hava bæði bjálvað og málað húsini.” - So nógv hjálpti tað teimum, og tey eru øgiliga takksom. Onnur eru minni takksom og spyrja, hví tey ikki fáa meir. Tá sigi eg, at tey fáa tað sama, sum øll hini fáa, sig­ ur Leif Erik Niclasen. - Eg var eitt upplagt happioffur Vit fara líka aftur í 50’ini til barn­ dómin hjá Leif Eriki Niclasen á Tvøroyri fyri at finna út av, hvat hevur myndað hann sum persón. Í durunum í ganginum stendur sjey ára gamli Leif Erik Niclasen. Hann er plússaður, og oyruni standa beint út í luftina. Lítli fitti drongurin er í knæbuksum, og sokk­arnir fara heilt upp til knøini. Hann er til reiðar at fara í skúla til sín fyrsta skúladag. - Mamma var so góð við meg, og hon helt, eg var so fittur, tá eg fór heimanífrá. Orðini hjá 70 ára gamla Leif Erik hanga eina løtu í luftini, með­an hann minnist aftur á síni barnaár. - Eg var eitt upplagt happioffur, tá eg kom í skúla. Hini børnini dugdu ikki at lata meg fáa frið, og soleiðis gekk alt skúlalívið hjá mær. Eg havi altíð verið einsa­mall­ ur og havi altíð gingið fyri meg sjálv­an, sigur hann. Í staðin fyri at fylgjast við javn­ aldr­unum var Leif Erik øgiliga ofta saman við eldri fólki. Har fekk hann frið, og tey dugdu at for­telja søgur. Frá teimum eldru hev­ur hann fingið nøkur virðir, sum hann hevur havt við sær gjøgn­um lívið. Góðtekur ikki happing Leif Erik minnist aftur á eina upp­ living, tá hann í sínum vaksna lívi kom framvið einari bensinstøð í Havn. - Ein eldri drongur var í ferð við at plága ein yngri drong. Eingin av teim­um vaksnu í bensinstøðini talaði at. Eg vendi mær við og sá, at eldri drongurin hevði tikið húgv­una hjá tí yngra og blakað hana upp á køliskápið, so eingin rakk eftir henni, fortelur hann. - Eg fór yvir og segði við tann eldra "fá hasa húgvuna niður um­gangandi!" Eg brúkti illbønir, sum ongantíð fyrr. Eg segði við happ­aran, at hann kundi lyfta hin yngra upp eftir húgvuni. Tað gjørdi hann so, og yngri drongurin fekk húgvuna aftur. Aftaná flenti hin eldri, men tann yngri takkaði mær. Leif Erik kundi ikki góðtaka hesa støðuna. - Eg hevði hug at sparka hurðina upp í skúlanum, har dreingirnir gingu, og givið lærarunum av grov­fílini. Teir hava skyldina í, at børn vera happað. Hatta hendir hvønn dag í føroysku skúlunum, og happing kann hava stórar av­ leið­ingar. Leif Erik, sum kennir alt til happ­ing, vil gera sítt fyri at steðga happing millum børn. - Um eg uppdagi sovorðið í dag, so loypi eg á beinanvegin. Eg eri bangin fyri nøkrum. Hetta er mítt møgu­leiki at siga "nú er nokk", sigur hann. Gekk sínar egnu leiðir Í 1971 fór Leif Erik Niclasen nið­ ur at nema sær útbúgving í Dan­ mark. Í 1987 flutti hann so til Havn­ar at búgva, har hann hevur havt gullsmiðjuna "Gullhornið" í nógv ár. Í Havn byrjaði hann skjótt at leggja merki til, at handlar oyðsl­ aðu við mati, tí hann sá fleiri ferðir, at matur fleyt á handilsgólvinum. - Eg var frá barnsbeini av vanur at ganga støð, har eingin annar av mínum javnaldrum gekk. Tí legði eg merki til, hvat gekk fyri seg ymsastaðni. Ein dagin sá eg, at starvsfólk í einum handilslagri blak­aðu mat burtur. Eg spurdi tey so “Kann eg ikki fáa hatta?”. Tey søgdu gaman í, fortelur hann. Við góðari hjálp og íblástri byrj­ aði hann at lata ókeypis mat til legu­húsið í Nesvík, har tey dugdu væl at gagnnýta allan matin, sum tey fingu. Hetta var umleið í 1990. Upp­gávurnar vundu uppá seg, og hann koyrdi nógv tons av mati til Frels­unarherðin, og so gav hann eisini nógvan mat til russisku skipini, sum ikki høvdu tey bestu fíggjarligu viðurskiftini. Eftir stutta tíð hevði Leif Erik fleiri enn 100 familjur, sum hann koyrdi mat út til regluliga við sínum vørubili um alt landið. Ikki bara tosa - praktisera Leif Erik Niclasen er trúgvandi mað­ur, og hetta er ein av stóru drív­megunum til hansara sjálv­ bodnu gerðir. - Tá tú hoyrir eina prædiku frá prædikustólinum um um­sorg­an, so skalt tú praktisera tað og ikki bara tosa um tað. Tá polit­ikk­ ararnir tosa um at gera alt møgu­ ligt, skulu teir eisini fremja tað í verki, sigur hann. Sjálvur vil Leif Erik ikki taka nakra æru fyri sítt sjálvbodna ar­ beiði. - Eg vil ikki siga, at eg eri stoltur av, at tað eri eg, sum havi koyrt mat út til familjur. Eg eri stoltur av, at samfelagið hevur havt ein per­són, sum hevur offrað seg fyri familjum og víst teimum tann møguleikan, at samfelagið kann vera við til at hjálpa. Tann, sum eigur æruna, er Jesus, tí hann hevur ført meg til ymiskar mamm­ur, sum hava biðið um mat, sig­ur hann. Hevur fingið nøgdsemi Hóast hann ikki hevur fingið eitt oyra fyri sítt arbeiði, kunnu hans­ara nógvu tímar í vøru­bil­in­ um ikki gerast upp í krónum og oyr­um. - Eg havi fingið nøgdsemi av, at maturin ikki er endaður í rusk­ spannini, sigur Leif Erik Niclasen. Men skuldi mann gjørt tað upp í krónur, kann mann royna at gera eitt lítið roknistykki við at falda eina vanliga mánaðarløn við øll árini, Leif Erik hevur koyrt mat út. - So hevði tað blivið til nógvar milliónir. Hesar pengarnar hevði mann heldur kunnað koyrt í ein grunn, sum mann hevði kunnað gjørt bygningar burturúr til ein­ ligar mammur, so tær fingu betri bústaðarviðurskifti. Um eg vann nakrar milliónir í eydnuspæli, so hevði eg bygt tað til tær, sigur Leif Erik Niclasen. Tá tú hoyrir eina prædiku um umsorgan, so skalt tú praktisera tað og ikki bara tosa um tað GUM AT RELL Leif Erik Niclasen hevur fyri kortum fingið sær ein nýggjan vørubil at koyra mat út við