hósdagur 3. oktober 2019síða 6

FRÍGGJADAGUR 4. OKTOBER 2019 SOSIALURIN 114 6 HALLUR AV RANA S onja Davidsen minn­ ist væl løtuna á Lands­ sjúkrah­úsinum, ið bleiv av­gerandi fyri hennara víðari lívsleið. Hetta var stutt eftir, at hon sum tey flestu av sín­um javnaldrum var byrjað á Studenta­skúlanum í Hoydølum, har nøkur stuttlig og lærurík ár vóru henni í væntu. Men júst sum hon var byrja at læra hennara nýggju floks­ felagar at kenna og koma inn í tað stuttliga studentalívið í Dali­ num Fagra, fekk nýggja til­veran ein bráðan enda. Einans 16 ára gomul fekk hon staðfest tarmsjúkuna Mor­ bus Crohn, so í staðin fyri at sita í einum av flokshølunum í Hoydølum og fordjúpa seg í tí vitan, ið dalurin var heim­stað til í hálva øld, endaði hon í einari sjúkrasong á Lands­sjúkra­ húsinum. Sjúkralegan merkti, at Sonja David­sen slepti lestrinum, men hóast tað kann vera ein tung av­ gerð hjá einari ungari kvinnu, gjørd­ist tað kortini byrjanin til ein nýggjan spennandi kapittul í hennara lívi. - Tá eg hevði verið inn­løgd í tveir mánaðir á Lands­sjúkra­ húsi­num, hugsaði eg við mær sjálv­ari: Nei, tá eg verði frísk aftur flyti eg av landinum. Eg vil sleppa at gera nakað við hesum lívi­num. Lívið er ov stutt at bara sita í Føroyum og gera alt tað sama, sum øll hini, sigur Sonja David­sen um løtuna, tá hon valdi at fylgja sínum dreymum. Kapping lat upp dyrnar Um sama mundi, ið hon fekk stað­fest Morbus Crohn hevði Sonja Davidsen luttikið í ein­ ari vakurleikakapping, ið bar navnið Miss Queen of Scandi­ navia. Gjøgnum luttøku í kapp­ ing­ini hevði hon fingið sam­band við ymisk fólk innan vakur­leika­ vinnuna í Danmark, og vóru tað hesi sambond, ið hon nú ynskti at troyta. So hóast for­eldrini vóru alt annað enn feg­in um, at lata ungu dóttr­ina fara av landi­num í strem­ban­ini eftir dreym­in­um at arbeiða sum modell, fekk hon sann­ført tey um, at hetta var tað rætta stigið hjá henni at taka. - Mamma og babba vildu ikki hoyra talan um, at eg flutti av landi­num. Tey hildu slett ikki, at tað var eitt gott hugskot. Men eg hevði tvær vinkonur, ið flutti til Keypmannahavnar um sama mundi, so eg fekk sannført for­ eldrini við, at eg flutti saman við teimum, hóast eg hevði egna íbúð, minnist hon aftur á. Steðgurin í Danmark bleiv kortini ikki langur. Sambondini hon hevði innan vinnuna vísti seg at halda, og skjótt fekk hon bjóða uppgávur sum modell úti í heimi. - Eg flutti fyrst til Keyp­ manna­havnar, men búði bara har í tríggjar vikur, áðrenn eg fór longur út í heim. Alt í alt hevði eg íbúðina í Keypmannahavn í tríggjar mánaðir, men var bara har í tríggjar vikur, áðrenn eg pakk­aði viðførið og flutti til Athen í Grikkalandi, sigur Sonja David­sen. Tað var byrjanin til eina til­ veru, har hon í heilum flutti bú­stað, so hvørt sum hon fekk bjóða ein nýggj­an sátt­mála onkra aðra­stað­ni. - Seinastu fimm árini havi eg búð í Keyp­manna­havn, USA, Tailandi, Grikkalandi, Italia, Týsklandi og ymsa aðrastaðni við. Í flestum støðum hevur steðgurin verið millum fýra mánaðir og upp í eitt ár, vísir hon á. Ein hørð vinna Sonja Davidsen er kortini í dag skjót á viðganga, at hon ikki reiði­liga visti hvat tað var, ið hon fór undir, tá hon flutti úr trygga umhvørvinum í Miðvági, har hon var vaksin upp, út í stóra heim, har hon gjørdist partur av eini beinharðari vinnu. - Tað var ein øgiliga spennandi tíð, men eg kastaði meg bara út í tað, uttan at vita hvat tað var. Tí tað var ein øgiliga hørð verð, og eg lærdi skjótt at vera takksom - Tá eg hevði verið innløgd í tveir mánaðir á Landssjúkrahúsinum, hugsaði eg við mær sjálvari: Nei, tá eg verði frísk aftur flyti eg av landinum. Eg vil sleppa at gera nakað við hesum lívinum. Lívið er ov stutt at bara sita í Føroyum og gera alt tað sama, sum øll hini. Tað sigur 23 ára gamla Sonja Davidsen, íverksetari, vinnulívskvinna og modell, um løtuna, tá hon valdi at fylgja sínum dreymum Sonja er í hesum døgum í Føroyum fyri at halda fyrilestur um sína yrkisleið Mamma og babba vildu ikki hoyra talan um, at eg flutti av landinum. Tey hildu slett ikki, at tað var eitt gott hugskot SJÚKRALEGA KVEIKTI LÍV Í DREYMIN