hósdagur 10. oktober 2019síða 7

FRÍGGJADAGUR 11. OKTOBER 2019 SOSIALURIN 117 7 Óivað var nógv annað eisini sagt, men tað havi eg gloymt, sigur Os­ vald Hansen. Vitanin um happing er størri í dag Hann vísir á, at hóast nógvar keði­ligar upplivingar á stovni og í skúla, so hevur hann eisini nógv góð minni har frá. Hann sigur seg hava fingið góð­ an stuðul heimanífrá, og hann heldur eisini, at lærarar og peda­ gog­ar í ein ávísan mun gjørdu nakað fyri at steðga happingini. – Vitanin um happing er ein onn­ur í dag í mun til tá. Eg rokni við, at pedagogar og lærarar royndu at gera tað besta, sum teir dugdu og vistu fyri at umgangast happ­ing og fyri at hjálpa mær. Vit vóru nokk ein eitt sindur óróligur flokkur. Tá ið lærarin var farin út, so gingu ofta ikki meir enn tveir minuttir til lutir flugu gjøgnum flokshølið, sigur Osvald Hansen. Hann veit eisini um, at skúlin tosaði við foreldrini hjá einum av teimum, ið happaði hann, men at tey ikki rættiliga vildu við­ur­ kenna, at teirra barn gjørdi nakað tílíkt. Best ikki at fáa børn Tann nógva happingin gjørdi, at Osvald ofta stóð einsamallur í skúla­garðinum, meðan onnur spældu. Hann hugsaði eisini djúpt. – Eg hugsaði, at eg ikki var norm­al. Eg hevði hoyrt tað so ofta, at eg trúði tí. Tað tyngdi meg eisini sum smádrongur, at eg hevði hoyrt, at læknin hevði sagt, at tað at verða føddur við klump­ fóti er arvaligt. Eg hugsaði, at so fóru míni egnu børn kanska eisini at fáa tað sum eg – altso at vera happað. So helt eg, at tað var best, um eg ikki fekk nøkur børn, sigur Os­vald Hansen. Happingin førdi eisini til sjáv­ morðstankar. – Eg hugsaði, at tað nokk var best, at eg ikki skuldi blíva serliga gamal. Eg hugsaði eisini um at gera sjálvmorð, sigur Osvald Hansen. Tankarnir blivu tó ikki til handl­ing. Valdi Tekniska Skúla Tá ið Osvald fór í 8. flokk, fór hann í Eysturskúlan. – Tá vóru flokkarnir býttir av nýggjum, og tað vóru ikki so nógv av teimum, ið eg hevði gingið í flokki saman við í Hoyvíkar skúla, sum komu í sama flokk. Tá mink­ aði happingin, sigur Osvald Han­ sen. Eftir 10. flokk valdu flestu av næm­ingunum at fara víðari í stud­ent. Men heilt tilvitað gjørdi Osvald eitt annað val. – Student segði mær ikki so nógv, men høvuðsorsøkin var, at eg vildi fara eitt annað stað enn tey, sum høvdu happað meg. Tí valdi eg at fara á Tekniska Skúla í Havn, sigur hann. Orðblindur Meðan hann gekk á Tekniska Skúla, fekk hann eisini hjálp fyri ein annan trupulleika, sum eisini hevði fylt nógv í lívinum hjá Os­ valdi. – Tað gekk ikki so væl hjá mær at lesa. Eg hevði fingið okkurt lesi­skeið í fólkaskúlanum, men tað hjálpti ikki so nógv. Men tá ið eg hevði gingið umleið hálvt ár á Tekniska skúla, segði Hjør­ leif Kúrberg, sum undirvísti í før­ oysk­um, ein dag við meg “Tað er okk­urt undarligt her. Tú ert ein av klók­astu næmingunum, ið eg havi havt, men tú dugir ikki at skriva”. So spurdi hann, um eg nakrantíð hevði tikið eina orðblindaroynd. Tað hevði eg ikki. Tað var skjótt orðnað, og tá varð staðfest, at eg var orðblindur. Hjørleif Kúrberg segði, at so skuldi eg fáa hjálp, og tað fekk eg, sigur Osvald Hansen. At tað gekk illa av lesa, birti eis­ini upp undir happingina skúla­ árini. TenSing – eitt stað uttan happing Eftir tvey ár á Tekniska Skúla, fór Osvald Hansen í starv í eitt ár í TenSing arbeiðinum í KFUM í Havn. – Eg var 14 ára gamal, tá ið eg byrjaði í TenSing. Hetta var tað fyrsta staðið, eg hevði upplivað, at eingin happing var. Har kundi eg vera júst tann, eg var, sigur Osvald Hansen. Hann var eitt ár í hesum ar­beið­ inum, og hann elskaði tað. – Hetta var eitt arbeiði fyri tey 13-19 ára gomlu. Tað var lág gátt. Vit plagdu at siga, at tað var eitt stað, fyri tey, ið ikki tímdu at fara í býin, og fyri tey, ið ikki tímdu í kirkju. Tað var einki trýst, og vit høvdu tað gott saman. Har byrjaði eg aftur at fáa sjálvsálit, sigur Osvald Hansen. Í TenSing arbeiðinum gav tað eisini meining fyri honum at møta øðrum, ið høvdu tað trupult á eina ella annan hátt. – Eg lurtaði nógv eftir, hvat onn­ur høvdu at bera uppá. Eg kendi til tørvin at hava ein at kunna tosa við og sleppa út við øll­um, ið ein lá innibrendur við. So eg gjørdist ein, ið nógv komu at tosa við um allar møguligar trupul­leikar, sigur hann. R ØÐRUM Tað er okkurt undarligt her. Tú ert ein av klókastu næmingunum, ið eg havi havt, men tú dugir ikki at skriva Osvald Hansen úr Hoyvík var illa happaður barnaárini á stovni og í skúla. Mynd: Álvur Haraldsen Framhald á síðu 8