hósdagur 24. oktober 2019síða 7

FRÍGGJADAGUR 25. OKTOBER 2019 SOSIALURIN 123 7 helt, at læknayrkið saktans eisini kundi verið ein góð barlast hjá mær sum trúgvandi, har hugurin eisini stóð til at hjálpa fólki. Pápin gjørdist skakkur Jenis av Rana sigur, at tankin at lesa til lækna streyfaði longu, með­an hann gekk á studentaskúla í Dan­mark. - Eg minnist, tá eg fortaldi pápa mín­um um mín læknadreym. Hetta var, meðan eg enn var lær­ ara­vikarur. Pápi stóð í kjallaranum og hevði júst avlívað eitt lamb. Hann spurdi, hvat eg hugsaði fyri mær – at fara og lesa í eini 10-15 ár og verða heilt uppi í 30-unum, tá eg einaferð varð liðugur. Bara tað, at eg varð vorðin studentur, var fyri foreldur míni púrasta fremm­ant. Men, tað vóru errin foreldur, Dánjal og Aslaug, tá sonur teirra hevði fingið sítt embætisprógv sum lækni. - Eg byrjaði mítt arbeiði sum lækni á Klaksvíkar Sjúkrahúsi, og tað var Eliesar Olsen, sum ringdi og segði, at hann hevði hoyrt, at eg var vorðin liðug­ur við mína útbúgving. Av Klaks­víkar Sjúkra­ húsi fór eg á Lands­sjúkra­húsið at arbeiða, og eftir tað var eg ymsa­ staðni kring landið og loysti av sum kommunulækni fyri at gerast komm­unulækni. Fyri at gera eina langa søgu stutta, sigur Jenis av Rana, at hon­ um dámdi ógvuliga væl at arbeiða sum lækni á sjúkra­hús­unum, og hann hevur eisini stór­triv­ist sum kommunulækni øll ár­ini, hann hevur starvast sum slík­ur. Fleiri sum spyrja - Nú eg eri vorðin landsstýrismaður og eri 66 ára gamal, eru tað fleiri, sum spyrja, um eg ætli mær at halda fram sum kommunulækni eftir hesi – vónandi – fýra árini í landsstýrinum. Havi eg lív og heilsu, fari eg at nærkast teimum sjeyti, tá tíðin í landsstýrinum í hesum umfarinum verður lokin. Nú eg eri landsstýrismaður, eri eg í farloyvi sum kommunulækni, men eg ætli mær at halda meg dag­førdan innan læknaliga økið – eisini, meðan eg eri lands­stýris­ mað­ur. Tískil fari eg eisini mið­ skeið­is í desember í ár á tveir daga skeið í Keypmannahavn. Jenis av Rana heldur, at enn er ov tíðliga at siga, hvussu verð­ur við læknayrkinum eftir lands­ stýristíðina, men hann heldur tað ikki vera óhugsandi, at hann kanska fer at taka eini tvey ár aftr­ at sum kommunulækni, tá tíðin í landsstýrinum er lokin. - Síðan 1998 havi eg verið í hálvtíðarstarvi sum kommunu­ lækni, og hetta hevur givið mær størri frælsi til aðrar uppgávur. Boðini hjá Heilsutrygd vóru, at eg í hálvtíðarstarvi skuldi steingja telefonina á middegi, men annars var tað upp til mín sjálvan, hvat eg brúki tíðina til. Jenis av Rana sigur, at tá talið av sjúklingum hjá honum sum kommunulækna var størst fram til 1998, nærkaðist talið 2000. - Síðan er talið minkað við náttúrligari frágongd niður í um­ leið 1500. Hann sigur, at sum komm­unu­ lækni hesi árini hevur hann kent seg at vera 100 prosent á rættari hill, sum hann tekur til. - Her skipi eg sjálvur mítt ar­ beiðs­pláss, og tað dámar mær ógvuliga væl. Eg treivst ógvuliga væl á Ladssjúkrahúsinum, har eg eisini gjørdist fyrsti hjálparlækni á medisinsku deild, men starvið sum kommunulækni hevur bar­ asta verið toppurin, sum hann tek­ur til. Eitt hart umhvørvi Jenis av Rana sigur seg onga løtu ivast í, at politikkurin í ávísan mun hevur havt sína ávirkan á hann sum persón, men politiska lívið hevur ongantíð og á ongan hátt skeiklað hansara Guds trúgv. - Politikkur er eitt ógvuliga hart umhvørvi, men okkara flokk­ur hevur síni greiðu mál. Eg minn­ist fyrstu ferð, eg endurgav úr Bíbli­ uni og varð so skeldaður út – ikki av løgtingsformanninum, men av øðr­um. Tá eg kenni á mær, at eg eigi at gera tað á tings­ins røð­ara­ palli, endurgevi eg fram­vegis úr Bíbli­uni, men í dag kann eg siga, at eing­in er, sum skeldar meg fyri tað. Í landsstýrinum umsitir Jenis av Rana uttanríkismál, skúlamál og mentamál, og hann heldur, at hetta er eitt fantastiskt høvi á álit at hava fingið. - Eg eri ógvuliga glaður fyri møgu­leikan at umsita skúla og ment­an, og eg eri ógvuliga glaður fyri at sleppa út um landoddarnar at bera ein annan boðskap enn tað, vit dagliga hoyra. Eins og flestu av okkum, eri eg errin av at vera føroyingur, og eg gleði meg til at fortelja øðrum um hetta fant­astiska landið, sum Før­oyar eru – og um tey virði, vit eiga. Eg haldi ikki, at vit eiga at leggja okkum skerfløt fyri øllum tí ráki, sum kemur uttaneftir, og eg haldi avgjørt, at vit í Føroyum eiga nøkur virði, sum okkara granna­ lond og aðrar tjóðir eiga at hoyra um. Á fundum í eitt nú Norð­ur­ landa­ráðnum havi eg ofta fingið posit­ivar viðmerkingar fyri mínar røð­ur. Tað eru fólk, sum spyrja, um eg orki at føra míni sjónarmið fram, tí tey sjálvi ikki orka meira, og tey rósa mær fyri hetta. Skipaður maður At enda í samrøðuni spyrja vit Jenis av Rana, hvussu hann árini sum kommunulækni, politikari og prædikumaður hevur fingið tíðina at røkka til, og hvussu hann vil lýsa seg sjálvan við fáum orðum. - Eg haldi meg vera rættiliga væl skipaðan og málrættaðan. Eg eri ein positivur og glaður persónur, og eg elski Jesus av øllum mínum hjarta. Lívið hevur verið gott fyri meg og míni, tó at vandar og sjúka hava verið á vegnum, men eg veit, at Harrin vil leiða alt til tað besta, sigur landsstýrismaðurin, sum Sosialurin hevur skift orð við. A OKKUM SKERFLØT EMUR UTTANEFTIR