hósdagur 5. desember 2019síða 19

FRÍGGJADAGUR 6. DESEMBER 2019 SOSIALURIN 141 19 lær­arin og barna­rit­høv­und­ur­in úr Klaks­vík. Í frágreiðingini um Pisa­kann­ ing­ina varð somuleiðis mælt til, at vit­anardepil fyri lesing verður settur á stovn, og at próvtøkutilfar skal vera á støði við hægstu stigini í PISA-kanningini. Harumframt varð mælt til, at føroyskt skal styrkj­ast sum amboðslærugrein í dag­stovna- og skúlaskipanini. Steintór Rasmussen heldur, at tað er torført at síggja neyva tørv­ in hjá børnunum og hvat skal ger­ ast fyri at betra um slík úrslit. - Børn fara til allar tíðir at vera ym­isk. Lærarin kann bara royna at gera sítt besta. Hyggjuráðini eru helst, at vit hava bæði høvdið og hjartað við okkum hvønn morg­un, tá vit fara til arbeiðis. Kanska kann nakað av grenjinum liggja eftir heima við hús. Vit mugu ongantíð flyta ábyrgdina hjá tí einstaka læraranum til eina fyrisiting ella rokna við, at ein ávís­ur pedagogikkur ella ein hækkað tímajáttan loysir allar trupul­leikar. Menniskjan er ein samansettur skapningur, og tað er týdn­ingarmikið, at vit skilja og rúma hvørjum øðrum. Eitt gott orð á vegnum kann gera undur­ verk. Og stimra skúlahugin. Ábyrgd skapar ábyrgd. Sjálvur trúgvi eg, at børn, sum verða hoyrd og sædd í skúlanum, verð­ ur tú sjáldan vónbrotin av. Skúlin skal vera eitt vakstrarhús, har sjálvt tær mest skroypiligu og sjáld­somu planturnar trívast og næla. Eitt lyklaorð er virðing. Eitt annað friður. Men tað er eftir mín­um tykki tann góða samveran í skúl­anum, sum letur upp hugans gylt­astu portur, staðfestir hann. - Tað er stórt spell, at slíkt ráða­ loysi skal valda innan skúlagátt. Tað átti ikki at verið so torført at verið saman við okkara egnu børn­um. Tað er framtíðin hjá kom­andi ættarliðum, sum alt snýr seg um. Sjálvur havi eg seinastu árini skrivað og givið út nakrar søg­ur, ístaðin fyri at hetta lá í einari skuffu heima. Søgunámið er úrslitið. Hóast vit liva í eini tal­gildari tíð, so haldi eg ikki, at vit skulu undirmeta bókina. Hon er sum lívið. Uttan aldursmark. Undirhaldandi og nemandi, sigur Stein­tór Rasmussen. - Og fyri at tað ikki skal vera lygn, so kallast ein av søgunum í savn­inum Klókasta barnið í Før­ oy­um. Men spurningurin vil jú altíð verða, hvat sannur kunnleiki, dugna­skapur og gløggskygni er, legg­ur hann umhugsin afturat. Fleiri útgávur seinastu tíðina Hóast kendur tónleikari og yrkjari og við nógvum barnasangum í skjáttuni, so hevur Steintór Ras­ mus­sen seinastu árini eisini givið út fleiri bøkur. Lívið er mítt lista­ verk (2015), Deyðin fer í bindi­klubb (2016), Hevndin úr havsins dýpi (2017), Sangskrínið (2017), Horvna Rósan (2018), Seytjandi Maðurin (2018), Ein er tíðin at liva (2019) og nú eisini Søgunámið (2019). - Mær hevur altíð dámað væl at sungið og fortalt søgur. Og hetta hava ikki bara verið góðar og hugnaligar søgur. Sum lærari havi eg eisini funnið upp á ymiskar krimigátur og kløkkað børnini við óhugnaligum spøkilissøgum, sigur Steintór við einum skálkabrosi og leggur afturat. - Um tað er góður pedagogikkur, mugu onnur døma um. Men um søgan fangar hugin hjá barninum, so er nógv vunnið. Vit mugu tora at seta orð á okkara innastu kenslur og á okkara bjartastu vónir. Og at skilja umheimin og okkara egnu tilveru. Skúlin er jú alt millum himm­al og jørð. Lívið er tín og mín søga. Øll hava vit okkara dreymar og ætlanir. Í søgunáminum royni eg at vera á barnahædd. At vera tann bæði friðaligi og avbjóðandi næm­ingurin. Vit kunnu hava so nógv­ar leiklutir og áhugamál, sig­ ur hann til endans. UM Steintór Rasmussen Steintór Rasmussen er føddur í Klaksvík í 1960 og útbúgvin lærari. Frá ungum árum hevur hann yrkt og skrivað tónleik og við íverksetarahugi sínum sett sjónligan dám á samfelagið. Steintór er ein av Føroya mest fjøltáttaðu listamonnum og hevur sum tónasmiður, sangskrivari, rithøvundur og fyriskipari laðað fleiri mentanarvarðar á leiðini. Hann er ein av upphavsmonunum til tónleikabólkin Frændur og hevur eisini í egnum navni, og til onnur at framføra, givið út ein hóp av sangum, sum eru vorðnir fólkaogn í Føroyum. (Sprotin.fo) Myndina hevur Allan Korsager Davidsen sniðgivið Tíverri undra vánaligu úrslitini í Pisakanningin meg ikki. Hóast undantøk eru, so havi eg leingi havt tann keðiliga varhuga, at føroysk skúlabørn vita og lesa í minna lagi