hósdagur 9. januar 2020síða 22

FRÍGGJADAGUR 10. JANUAR 2020 SOSIALURIN 4 Hugskot og viðmerkingar – send sms til 225000 22 Í dag, 10. januar, hava hjúnin Tór­harda og Sám­al Blá­ham­ ar gullbrúdleyp Tórharda er fødd í Klaksvík í 1948 og er yngst og eins­a­møll genta í einum systkinaflokki á fýra. Fýra tey fyrstu árini vaks hon upp í Froðba í Suðuroy saman við mammu, pápa og trim­um beiggj­um. Síðani fluttu tey norð­ ur­eftir at búgva, eitt stutt skifti í Klaks­vík, haðan omman var ætt­ að, og síðan til Tjarnastovu í Havn. Omman var einsamallur for­ syrgj­ari, men við góðari hjálp frá eldru synunum, fingu tey tað at bera til, og sjálvt um tað uttan iva onk­un­tíð var smáligt, so høvdu tey tað gott og manglaðu einki, tí eldru beiggarnir vóru góð­ir for­syrgjarar. Tórharda vaks sostatt upp í Tjarna­stovu í Havn og gekk í Nonn­u­skúla, og seinni var hon hús­hjálp hjá Jógvan Haraldsen, til hon møtti Sámali. Sámal er føddur í Vestmanna í 1948 og er eisini yngstur av fýra systkj­um. Hjá ommuni og abb­a­ num í Vestmanna manglaði einki. Har var rúmligt, og gesta­ blídni var sera stórt. Babba vaks upp á Nið­ar­a­vegi “á Mørk­ini”, og har var alt sum ein unglingi kundi hugsa sær – stutt til alt: m. a. sjógv og fjøll. Tað var nokk sjógv­urin og báturin, sum mynd­ aði ungdómin. Sámal var ikki serliga gamal, tá hann fyrst í 60'unum fór til Havnar at búgva og læra til bil­ smið, og tað gekk heldur ikki long tíð, til tey bæði møttust, og tað rann saman millum teirra. Tvey ár seinni kom fyrsta barnið – ein sonur. So gingu nøk­ ur ár, og so kom ein genta, og 13 mán­að­ir seinni kom triðja barnið – aft­ur ein sonur. Tá vóru tey bara 22 ár og sótu við trimum børn­um í egnum húsum í Vest­ manna. Tórharda og Sámal vóru væl dámd í bygdini. Tórharda var væl “int­egrerað” og segði “noy” sum hin­ar í bindiklubbanum. Tey búðu mitt í bygdini, og har fór ein rúgva av ferðslu framvið hús­u­num hvønn dag. Øll ferðsl­an, sum skuldi við SAM, koyrdi har, og tað var meira enn so, at fólk komu á gátt til eitt prát og ein drekkamunn, með­an bíða var eftir bátinum. Tórharda og Sámal vóru bæði radi­o­amatørar og tosaðu í send­ ara tíð­liga og seint, og hetta kom mang­an væl við, tí hetta var ein­ asti møg­u­leiki fyri samskifti, tá koyrt var í bili. Gjøgnum hetta fingu tey nógv vinfólk víða um í Før­oy­um og uttanlands við. Sámal hevði nógv jørn í eldi­ num. Tey høvdu pylsuvogn á kai­ini, automat í endanum á hús­u­num, og so arbeiddi hann sum bil­mek­an­ik­ari eisini. Tað bar bara til, tí Tórharda hjálpti til og ordn­aði alt heima. Hann ar­beiddi viðhvørt nærum í døgn­ drift. Men skjótt blivu pylsur og bomm­pakkar ikki nóg mikið. Hann vildi víðari, so neystaloftið varð ruddað, og maskinur til at skifta dekk við blivu settar inn, og ein lastbilur fullur við dekk­ um steðg­aði í túninum, og dekk­ ini løgd inn á loftið. Men skjótt varð, at neystaloft­ ið eis­ini bleiv ov lítið og illa ar­ beiðs­ligt, so størri og betur høli mátti finn­ast, og hetta bleiv so til, at virk­semið flutti til Havnar – fyrst út á Velbastaðvegin, síð­ an í Jek­ar­a­gøtu og til síðst niðan á Hoy­víks­veg­in, har fyritøkan er enn í dag. Fyrstu árini koyrdi Sámal mill­um Vestmanna og Havnina, men tað var ikki altíð so stuttligt, tí dag­ar­nir vóru ofta langir og strævn­ir, so tað var meira enn hepp­ið, at einki álvarsligt hendi, og Tór­hardu dámdi einki alla hesa koyr­ing­ina, so miðskeiðis í 70'u­num fluttu tey til Havnar – fyrst í Jek­ar­a­gøtu, har Super Dekk Service helt til, og so í Tjarn­ar­lág 41, har tey framvegis búgva. Har var og er vítt til veggja og høgt til loft­ið. Øll fingu hvør sítt stóra kam­a­r, mamma fekk sítt seym­i­kamar, sum tað eitur enn tann dag í dag, og babba fekk sítt “send­ar­a­rúm”. Nú vitja ommu og abbabørn regl­u­liga í Tjarnarlág og fáa gott at eta frá ommuni, og hoyra nógv­ar góðar søgur frá abbanum um góð­ar gamlar dagar. Og um høg­tíð­ir­nar – ja, so hittast øll fam­il­jian við børnum, ver­børn­ um og abba­b­ørn­um, sum nú man tátta í eini 30, tá tey eru fest. Einaferð vestmenningur – al­ tíð vestmenningur. Til­taks­hug­ að­ur sum Sámal altíð er, tók hann stig til at savna vest­menn­ ing­ar í Havn, og tey hittast regl­u­ liga í Norð­urlandahúsinum. Tað er so ómetaliga nógv, sum kann sigast um Tórhardu og Sám­al og teirra lív og virksemi, tí tey hava verið sera virkin á so mong­um økjum. Tey eru og hava ver­ið virknir íverksetarar og ikki ver­ið bang­in fyri at royna ymiskt nýtt. Í dag er Tóharda høv­uðs­ um­boð fyri ENJO rein­gerð­ar­ skip­an­ina í Føroyum, og Sámal hev­ur inntil fyri stuttum rikið ferða­fólk­a­virk­ið TORA TURIST, sum son­ur­in Regin nú hevur yv­ ir­tikið­, og tey hava sera gott sam­ band við ómetaliga nóg fólk um alla verðina. Tey eru fyri­mynd­ ar­lig og hava eitt opið heim og taka fólk til sín við opinleika, vin­semi, trúfesti og hjartalagi, og vit eru mong, ið hava ómetaliga nógv at takka teimum fyri. Vit ynskja teimum hjartaliga til­lukku við degnum og ynskja teim­um nógv góð ár saman og sam­an við okkum. Fríðrikur Ein heilsan til gullbrúðarparið Tórhardu og Sámal Bláhamar Brúdleypslýsingin úr Dagnblaðnum 10. januar í 1970 Sámal Bláhamar, eldri sonurin, Frí­ðrikur og konan Tórharda. Í dag hava hjúnini verið gift í hálva øld