hósdagur 12. mars 2020síða 6

FRÍGGJADAGUR 6. MARS 2020 SOSIALURIN 28 6 PERSÓNSØGA: Margreth Dalsenni ANNIKA KUNOY IM MYNDIR: ÁLVUR HARALDSEN F leiri nætur um vikuna situr 60 ára gamla Marg­ reth Dalsenni í garasjuni á Skáltavegi í Klaksvík og skilur sundur klæði. Ofta er útvarpið frá, og hon lurtar og arbeiðir hugalig. Onkuntíð í ein­semi og onkuntíð saman við mammu, systur ella dóttur síni. – Tað er hugnaligt at sita seint um kvøldið. Eg eri ein náttar­ ravnur. Eg hugsi altíð um klæð­ ini og um garasjuna. Tað fyllir alt hjá mær. Í 10 ár hevur hon verið um­gird av brúktum klæðum. Mongdin er vaksin við árunum. Fyrstu tíðina brúkti hon sosiala miðil­ in Facebook at lýsa við, síðani stovnaði hon fyrsta før­oyska sølutorgið Rótikassin á Face­ book og nú er Margreth Dalsenni onkursvegna vorðin ímyndin av endur­nýtslu í Føroyum. Alt fær tó ein enda. Og skjótt letur Margreth eisini dyrnar aftur á Klaksvíksvegi, snarar lykl­in fyri seinastu ferð og sigur far­væl við Dals Vøruhús. 21. januar skrivar hon so­ ljóð­andi á Facebook: “Eg fari at sleppa eini bumbu. Eg orki ikki meir. So 2. septembur verður hurð­in opin fyri seinastu ferð. Eg gevist at taka ímóti vøru 6. mai, sum eisini var dagurin eg byrjaði hetta virksemi. Tá eru eisini 10 ár síðani, eg samlaði nakrar damur heima hjá mær at býta um klæðir.” – Eg byrjaði handilin 6. mai 2010, og eg valdi sama dag tíggju ár seinni at steðga við at taka ímóti vøru. Eg vildi ikki steingja so knappliga, og tí valdi eg at hava opið til 2. september, tá eg havi føðingardag. So lukki eg við manér, og so kunnu fólk taka avskeð, sigur Margreth Dals­enni. Hon er tíðiliga rørd, tá hon tosar um avgerðina. Tí í veru­ leika­num sigur hon ikki bert farvæl við ein handil. Hon sigur farvæl við ein samleika og eitt kall. – Tað verður torført hjá mær, sigur hon rørd. – Eg tók avgerðina, og so skriv­aði eg tað á Facebook. Eg segði tað ikki fyri nøkrum. So ringdi dótturin og spurdi, hvat var hent, flennir hon. – Eg veit ikki, hví eg tók hesa av­gerðina, men í desember mánaði var lítið at gera í handli­ num, og eg valdi at lukka handil­ in hálvan desember. So fór eg í gara­sju­na at sortera og skifta vøru út. Eg var so óhugalig og orkaði simpulten ikki. Eg kendi meg troytta. So ein dagin visti eg, at eg vildi steðga, sigur hon av­gjørd. – Eg havi ikki somu orkuna, sum eg havi havt. Alt gongur seinni fyri seg, nú eg eri vorðin 60 ár. Eg fekk at vita frá fleiri, at eg møguliga havi vetrartunglyndi, og at eg fari at umbestemma meg. Men tað havi eg als ikki, og eg eri púra avgjørdi, sigur hon framhaldandi. Eg brenni fyri hesum Fyri tíggju árum síðani vóru tíðirnar ikki so góðar í Føroyum, sum tær eru í dag. Tað tyngdi Mar­greth, at hon dagliga hoyrdi um arbeiðsloysi og um familjur, sum høvdu tørv á mati og klæð­ um. Hon átti fitt av klæðum, sum hon ikki brúkti, og hon valdi tí at savna nakrar kvinnur saman til eitt hugnakvøld, har tær kundi taka klæðir við, sum tær ikki brúktu og so býta um við hvørja aðra. – Fleiri konur komu til tiltakið og høvdu klæðir við. Tær fingu okkurt og lótu tað vera eftir, sum tær komu við. Tað var ordiliga stutt­ligt, sigur hon um fyrsta kapitt­ul­in í tíggju ára langu søguni um Dals Vøruhús. Ein lítil­látin byrjan og ein lítillátin søgu­gongd. – Tað vant upp á seg. Eg brúkti Facebook at lýsa við, og eg segði frá har, at eg hevði klæð­ir, sum eg vildi lata. So komu fólk úr øllum landinum at hyggja at klæðum. Tað fyigekst alt í stovuni hjá mær. Tað var rokaligt. Tá eg so skuldi rudda stovuna, so fór alt inn á vesið og í baðikarið og so inn aftur í stovuna, tá vit skuldu brúka baði­karið, flennir hon, sum hon minnist aftur á fyrstu tíðina við endurnýtsluklæðum. – Fólk komu úr Vágunum og úr Suðuroy. Ja, tey komu alla staðni frá. Eg gjørdi teimum kaffi og tað var sera hugnaligt, sigur hon. Fimmkrónu handilin – Til endans hevði eg so nógv klæð­ir, at eg mátti koyra tey oman í kjallaran, sigur Margreth Dals­enni. Síðani varð eisini kjallarin ov lítil, og Margreth varð noydd til at flyta øll klæðini í stóru dubult-garasjuna á Skáltavegi. Hon greiðir frá at á summri hetta sama árið í 2010 royndi hon ein nýggja leist. – Eg veit ikki, hví eg tók hesa avgerðina, men eg var so óhugalig og orkaði simpulten ikki meir. Eg kendi meg troytta. So ein dagin visti eg, at eg vildi steðga, sigur Margreth Dalsenni, sum nú lukkar endurnýtsluhandil sín, Dals Vøruhús, í Klaksvík eftir at hava fingist við endurnýtslu í 10 ár HETTA VAR HETTA VAR EITT KALL EITT KALL