hósdagur 19. mars 2020síða 23

FRÍGGJADAGUR 20. MARS 2020 SOSIALURIN 34 23 vísa seg uttan fyri tað nýggja sjúkrahúsið – at síggja til hálvliðugt – og um 17-tíðina komu fólk í stórum tali at síggja og hoyra. Tveir pylsuvognar vóru har, ein park skal vera. Í løtuni ikki annað enn skervur og mold og runa. Klokkan 19 stundisliga fór klokkan í dómkirkjuni at ringja. So fór skrúðgongan – professararnir og lektararnir og annars øll, ið starv­ast á Setrinum: granskarar, lær­arar, húsavørðar, systkinabørn, kenn­ingar og annað gott fólk – til gongu. Eisini teir báðir, professarin og lektarin, við hvør sínum leypi á baki. Øll í føroyskum búna. Rektarin við stavnhettu. Tá ið professarin og lektarin høvdu sett leyparnar frá sær inni í móttøkuhøllini (veitsluhøllini), og skrúðgongan var komin til røðara­ pallin, fór tann fyribilssetti sjúkra­ hússtjórin upp á pallin í túninum og segði, at nú verður vígslan sett. Tórshavnar manskór fór so á pall­ in og sang eina kantatu, gjørd til vígsl­una. Hon varð væl fagnað av mann­ a­múgvuni. Dirigenturin, sera liv­ andi og sigandi og kensluborin, minti ikki sørt um Waagstein, tá ið hann dirigeraði sína nýggju kan­ tatu á Tinghúsvøllinum ta minn­ iligu ólavsøkuna 1930. Navnið á skald­i­num og komponistinum verð­ur kunngjørt og heiðrað av ein­um landstýrismanni, tá ið tey 800 innbodnu hava etið galla­døg­ urð­an. Fyribilssetti sjúkrahús­stjór­ in kunngjørdi eisini, at ein lands­ stýr­is­mað­ur fer, tá ið døgurðin er etin, at til­nevna tríggjar læknar og for­mannin í granskingarráðnum til pro­fessarar í medicini. Ein góð løta gekk so, áðrenn nakað hendi. Tað var farið at regna. Sum morg­un­ roðin hevði fráboðað, tá ið hann so vak­urt fór í havið við morgunsólini. Tey fáu frá einum ferða­manna­ skipi høvdu paraply. Loksins kom so fyrrverandi lands­stýr­ismaðurin á pallin. Hann var landsstýrismaður, tá ið hann fyri nøkrum árum síðani setti hak­an í bøkkin og tessvegna, sum longu sagt, nú heiðraður við einari standmynd. Eins og allir hinir lands­stýrislimirnir er hann í før­ oyskum búna við reyðari húgvu. Men hann hevur knív í træslíðra við vovnum bandi um miðjuna. Hann gevur sær góðar stundir. Skoðar yvir ta stóru manna­múgv­ una: ”Hetta er ein stórur dagur fyri allar rættar føroyingar,” segði hann við sigursrødd. Aftur ein steðg­ur. ”Fyri nøkrum árum síðani varð kunngjørt, at okkara nýggja universitetshospital skuldi handast Føroya fólki liðugt at taka í nýtslu 23. februar 2019. Hesa tíðarætlan – deadline – kann eg ikki siga nakað um, men hon skal haldast. Av á­trok­andi orsøkum er tað longu nú neyð­ugt – tað má eg tíverri sanna – at taka 2. hædd í nýtslu við trim­um seingjarplássum. Dag­ ur­in í dag er sostatt stórur fyri all­ar rættar føroyingar,” tók hann upp­aft­ur. Aftur ein steðgur. Hann tykt­ist at hava trupulleikar við at lesa tað, hann hevði í hondini.”Eg eri eingin stórur telvari, men so mikið veit eg um mannagongdina, at um eg megni at læsa inni alt fólkið á talvborðinum hjá mót­ støðu­mann­inum, so hann fær ikki flutt hvørki kong, drotning ella fólk, so er støðan patt. Í dag hava vit sett okkara mótstøðufólk patt.” Nógv ung fólk róptu hurrá og ”patt, patt, jú, tað er satt” upp í saman. So kunngjørdi røðarin ikki sørt breggjandi, at tríggir oljuknarkar (ætlaði óivað at siga oligarkar), vórðu sama morgun innlagdir til ym­iskar serviðgerðir á 2. hædd á okkara nýggja ríkishosp..(stuttur steðg­ur) tjóðhospitali. Eitt sindur av lógvabresti. Ein kona og ein maður teskaðu sínámillum. Konan: “Eg skilji ikki eitt orð av tí, hasin maðurin sigur.” Maðurin: “Júmen, hatta er ikki annað enn volapykk.” Konan: “Jens, her eru so nógv fín fólk.” Maðurin: “Eltibløðrur; og tig so.” Tá ið røðarin fór av palli­num, spurdu nøkur fólk frá ferða­mann­ a­skip­inum, hví hann hevði so stór­ an knív uppi á sær. Lands­stýr­is­ mað­urin dróg knívin úr slíðranum, vísti teim­um bandið og slíðran og knív­in hvørt sær. Sveiggjaði so alt yvir høvd og segði við stoltleika í rødd­ini: ”Made in Faroes.” Stuttur steðgur. Ein maður trok­ aði seg fram at mikrofonini: Tað er okkum kunnugt, at sjúkra­hús­verk­ ið skyldar nógvar milliónir í ó­goldn­ um lønum, og at vit ikki hava ráð at senda sjúklingar til ókeypis viðgerð á sjúkr­a­húsum í Danmark. Fara tit at steingja sjúklingahotellið Tórs­ havn í Keypmannahavn? Landsstýrismaðurin svaraði ikki, og tann forvitni maðurin hvarv í fólkarúgvuni. Sum rosinan í pylsuendanum kom ein vælupplagdur løgmaður upp á pallin og boðaði frá við o­dol­ smíli, at nú fóru tey til borðs. Hon­ um á baki leyp ein fróður og glaður borgmeistari fimur upp á pall­i­n og segði, at nú kunnu øll, ið vilja og tíma, sláa ring og fáa pyls­ur til midnátt, men tá skulu ser­viðg­erð­ ar­sjúkl­ing­arnir á 2. hædd helst hava frið. ...framhald á næstu síðu Standmyndin av Áarstovu­brøðr­u­ num, sum stendur á Áarstovugrund – har Áarstova stóð og Janus og Hans Andreas Djurhuus vuksu upp