mikudagur 20. mai 2020síða 5

FRÍGGJADAGUR 22. MAI 2020 SOSIALURIN 42 5 tí portørurin skuldi hugsavna seg um uppgávuna. Eg hyggi aftur­um til Hallgerð alla tíð­ina, skjýtur Ovi Brim aftrat sam­ røðuni. – Í hasi støðuni hugsi eg als ikki klárt. Eg minnist bara, at eg kenni tað behagiligt, tá sjúkra­bilurin koyrir, og eg fekk hug­savnað meg um verkirnir. Seinni havi eg sjálvsagt hugsað um, hvussu støðan hevði verið, um portørurin varð noyddur til at taka ímóti dóttur míni, sigur hon umhugsin. Sjúkrabilurin koyrir síðani við nógvari ferð til Havnar. Og úr Havn er ljósmóðurin á veg ímóti sjúkrabilinum. Tá sjúkra­ bilurin er komin inn í Norð­skála­ tunnilin, møta tey bilinum, sum ljós­móðurin er í. Sjúkrabilurin held­ur av, og øll ferðslan steðar upp inni í tunnilinum. Ljós­móð­ urin kemur so í sjúkrabilin til Ova og Hallgerð. – Tað løtina kendist tað, sum var eg í einum action-filmi, flenn­ir Ovi Brim. – Ljósmóðurin hevði jú ringt nakr­ar ferðir á fyri at vita, hvar vit eru. Tey høvdu møtt einum øðrum sjúkrabili á vegnum, men tað var ikki vit. So roknaði hon út, at vit fóru at møtast í Norð­ skálatunnlinum um mid­náttar­ leitið. Har var nakað av ferðslu, sum helt av bæði fyri okkum og fyri teimum, og bilarnir báðir parkeraðu lið um lið, dragihurðin fer upp, og hon loypur úr teirra bili og yvir í sjúkrabilin, sigur Ovi Brim skemtiliga. – Men at hugsa sær, at her er ein stórur sjúkrabilur við tveim­um portørum, ein lítil sjúkra­bilur við portøri og ljós­ móður og ein onnur ljós­móður á Lands­sjúkra­húsinum, sum ger klárt til, at vit skulu koma. Øll hesi fólkini fara til arbeiðis fyri at taka ímóti hesum lítla barninum. Tað er flott, sigur Ovi Brim umhugsin, meðan hann kagar yvir á lítlu dóttur sína, sum liggur og durvar í føvn­ inginum hjá mammuni. – Ja, vit kendu okkum trygg alla tíðina, leggur prestakonan síðani aftrat. Hallgerð Brim greiðir síðani frá, at tá ljósmóðurin var komin í bilin, kendi hon seg trygga við tað sama. – Portørurin, sum situr hjá Hall­gerð sigur síðani við Ova, at tey fara at klára til Havnar uttan nakran trupulleika. Ljós­ móðurin leggur aftrat, at tað stendur væl til, sigur Ovi Brim frá. – Hon tosaði róliga og dugdi ómetaliga væl. Eg minnist, at hon segði, at nú eru vit í Hósvík, so nú verður ikki leingi, fyrr enn vit eru í Havn. Beint eftir tað merki eg, at nú vil diddan út. “Nú skal hon út”, rópi eg síðani, sigur Hallgerð Brim skemtandi. – Hósvíkin fer framvið, og sjúkrabilurin er á veg niðan brekkuna, tá bilurin steðgar. Portørurin rópar, at so er tað nú! Eg leyp afturum, og eg setti meg viðsíðuna av Hallgerð, sum eg havi gjørt hvørja ferð børnini eru borin í heim, sigur Ovi Brim. – Eg hevði pressiverkir í fýra minuttir. Tað gekk simpulten so gott og ómetaliga skjótt. Diddan var tó eitt sindur blá, tá hon kom út, tí nalvastrongurin hevði verið um hálsin á henni, men tað var ikki álvarsligt. Ovi klippir nalvastrongin, og diddan kemur upp til mín, har eg liggi í jakka og øllum, flennir Hallgerð Brim. – So skjótt sum diddan er komin upp til mammu sína at liggja sigur Hallgerð, “eg fylli í dag!”, leggur Ovi Brim skemtiliga aftat. – Ja, eg helt, at tað var so stuttligt, at hon kom á mínum føðingardegi, sigur Hallgerð Brim. – So koyra vit róliga til Havnar, meðan diddan liggur hjá mær. Hýrurin í sjúkrabilinum er góður, og tað er ein festligur túrur til Havnar, hóast eg júst havi átt, sigur Hallgerð Brim lættliga frá. Ein kann ímynda sær, at ein kvinna, sum skal eiga verður strongd av slíkum umstøðum, sum prestur og prestafrúan vóru í, tá farið var av midnátt hin fjórða mai. Tó greiðir Hallgerð Tað løtina kendist tað, sum var eg í einum action-filmi Allar avgerðirnar, sum tey tóku á Landssjúkrahúsinum hesi avgerandi løtuna, vóru tær røttu í hesi støðuni. Tað rósið skulu tey fáa