mikudagur 20. mai 2020síða 30

FRÍGGJADAGUR 22. MAI 2020 SOSIALURIN 42 30 Óli Jacobsen Óli Jacobsen 40. partur Í august í 1933 fekk Tvør­oyri eina ógvuliga for­vitnis­liga vitjan. Tað var am­erik­an­ arin Charles Lindbergh, sum saman við konuni vitjaði við sínum flogfari. Lindbergh gjørd­ ist heimskendur í 1927, tá ið hann sum tann fyrstu fleyg úr Amerika til Europa í einum strekki. Tað var eisini nógv gjørt burtur úr hesum í føroysku bløðunum. Og nú var hann aftur á ferð, og tað frættist at hann møguliga fór at millumlenda á Tvøroyri. Hetta var sjálvandi ógvuliga spennandi. Suðuroyarblaðið Føroyatíðindi gjørdi eisini nógv burtur úr. Her skal endurgevast brot úr grein í blaðnum. Lindbergh lat bíða eftir sær, og fólk vóru farin at ivast, men ”Kl 5 modtoges Telegram, at Lindbergh kom, og samtidig med, at Telegrammet blev læst, hørtes Motorens Brummen. Denne truende Brummen havde en ganske ejendommelig Ind­flydelse paa de fleste Borgere og Borgerinder. Den var ligefrem magnet­iserende. Man fór rundt mellem hinanden. Staa stille var der ikke talen om. Selv ældre og adstadige Borgere kunde man se i halsbrækkende Fart ned ad Konge­vejen, medens andre hæs­ blæs­ende arbejdede sig op ad Konge­vejen, nogle i Øst andre i Vest. Det saa noget lignende ud som naar en Høg slaar ned i en Høns­gaard”. Tað bleiv nógv gjørt burtur úr vitj­anini, men Lindbergh hjúnini vildu ikki gera ov nógv burturúr. Tey vóru framvegis merkt av sorg­arleikinum, tá ið teirra eitt ára gamli sonur, Charles, varð kid­ nappaður og myrdur í 1932. Ringt álit á fjølmiðlarnar Tá ið eg tann 22. august kom suð­ur við Smirli, lá flogfarið hjá Lind­bergh á fjørðinum. Hann var komin umvegis Grønland og Ís­ land. Eg fekk høvi til at tosa við tey, men Lindbergh vildi fyrst hava trygd fyri, at tað, sum vit báð­ir prátaðu saman, ikki skuldi í nakað blað. Hann vildi ikki tosa við blaðfólk, tí tað var hansara roynd, at tað, hann segði, javnan var snarað til okkurt annað. Um kvøldið var døgurði hjá reið­aranum, Gudmundi Mort­ en­sen, har Lindbergh og konan gistu. Tað var heldur ikki nøkur smá­ligheit hjá Gudmundi og konu hansara Paulu við slík høvi. Lindbergh segði í síni borðtalu, at tað var av fagrasta veðri, tá ið hann kom yvir Føroyar, og tað kend­ist, sum at Føroyar vóru grøn­ari enn onnur støð, hann hevði sæð. Dagin eftir fleyg hann víðari til Lerwick í Hetlandi. Við sær hevði frú Lindbergh ein hóp av blómum, sum hon hevði fingið á Tvøroyri. Stríðið um búnaðar­ lóggávuna á tingi Í løgtingsarbeiðinum hevði eg ovmikið at gera. Eg var limur í ikki færri enn 11 ymiskum nevnd­um. Tann nevndin, sum var mest arbeiðskrevjandi, var búnaðarnevndin við øll­um teimum uppskotum um bygnað­ ar­broytingum, sum lógu har. Patursson var ímóti øllum broytingum av týdningi á bún­að­ arøkinum. Tá ið hann var á fundi var úrslitið ofta langar røður. Hesar kundu taka langa tíð, og tað kravdi stórt tol at leiða hesa nevndarfundir. Ein dagin festilógin var til við­gerðar, upplýsti Patursson við fundarbyrjan, at hann hevði fingið bræv frá einum professara, Volg­ast, í Leipzig í Týsklandi, sum gav Patursson viðhald í hansara sjón­armiði um rættindini hjá kongs­bóndunum. Hetta gav mær høvi til at við­ merkja, at fyri at taka Volgast fyri fult, so mátti ein eisini vita, hvussu fyrispurningurin til hans­ ara var orðaður. Her føldi Patursson seg raktan, hann og hann østi seg upp. Tað frættist sama dag um tað rok, sum hevði verið í nevndini í hesum sam­bandi. Tingsetan endaði 10. oktober. Teir síðstu dagarnar hevði verið drúgt kjak um skattalógirnar, ser­ liga millum Andrass Samuelsen og Jóannes Patursson, men tað bleiv eisini nógv tosað um onnur mál. Formaðurin, Johan Poulsen, gjørdi einki fyri at avmarka orðaskiftið. Tað var ein lætti at koma heim og sleppa frá øllum hesum mál­ un­um. Trolaraskipari skeyt móti bygdini Aftaná, at eg var farin til songar 22. oktober, fekk eg boð frá full­ trú­anum Larsen, at tað var skotið móti húsinum hjá pápa hansara frá einum skotskum trolara. Tað eydnaðist at koma umborð á trolaran og at koma upp á brúnna, har tað stóð ein lødd rifla. Hana tók eg við mær og fór niður í skiparakahúttina og bankaði á hurðina. Eg hoyrdi, at onkur var innanfyri. Eg gav viðkomandi boð um at koma út. Hann kom upp á Uppgávurnar hjá Kristiani vóru mangar. Ein av teimum var at hitta tann tá heimsgitna flogskiparan Charles Lindbergh, sum vitjaði á Tvøroyri SIÐSØGA FLOGSKIPARIN LINDBERGH Á VITJAN Á TVØROYRI Kristian Djurhuus: Anne og Charles Lindbergh Flogfarið hjá Lindbergh