hósdagur 11. juni 2020síða 21

FRÍGGJADAGUR 12. JUNI 2020 SOSIALURIN 46 21 Minningarorð um Tummas Í dag, tann 5. Juni 2020 andaðist Tummas Jacobsen, ættaður av Klett í Skálavík, búsitandi í Skopun. Foreldrini hjá Tummas vóru Ólavur í Geil og Nannu úr Han­ us­arsovu í Skálavík. Nanna og Ólavur fingu 9 børn, fýra av teimum giftist til Skopunar. Tummas æt eftir kenda skip­aranum Tummas í Han­us­ ar­stovu, sum var abbi hansara. Tummas giftist við Maritu S. Drangberg úr Skopun, tey fingu børnini Irdi, Vivi og Halvard. Marita og Tummas bygdu sær hús í Gerðinum í Skopun. Tað heimið hevur verið eitt trygt heim. Tummas var sjómaður. Hann lærdi til stýrimann og silgdi úti í mong ár. Geilamennirnir í Skálavík borið orð fyri, at vera av raskastu sjómonnum, her var Tummas einki undantak. Sjálvur minnist eg Tummas frá óvitaárum. Tað var so, tá vit vóru børn í Skopun, at nógv skip komu at seta fólk av og fáa fólk umborð. Her minnist eg “Norð­fari” koma á Skopun og floytaði eftir báti at koma út til sín. Sjálvur átti eg beiggjar við. Henni Stórá førdi Norðfari. Her minnist eg Tummas ímill­ um manningina, ein sera frynt­ ligur og dámligur ungur maður. Eitt, sum sermerkti Tummas var, at hann var so sera góður við ungdóm, eg kenni fleiri, sum bera honum hetta vakra skots­ mál. Tummas og brøðurnir keypt­ ur Fríðborg fyrst í ‘80’unum og fiskaðu teir her á Føroya-leiðini við henni. Seinni vórðu fleiri bátar, sum fóru í Eystursjógin at fiska, har ímillum var Fríðborg. Teir fingu nógvan fisk við Fríðborg. Eftir nøkur á í Eystursjónum vóru teir fyri tí vanlagnu, at missa skipið á ein sera óhugna­ lig­an hátt. Á hesum síðsta túri, tá skipið fekk ein sjógv, vóru allir fimm brøðurnir við, teir komu allur frá vanlukkuni við lív­inum. Eg havi hoyrt Tummas siga, at har var ein sætti maður við, eg visti væl hvat Tummas meinti við. Seinni keyptu teir ein annan bátil til Eystusjógvin. Eftir hetta silgdi Tummas nógv við “Skálaberg” og treivst hann væl. Hetta var saman við Samson, sála, fyri tað mesta. Fyri nøkrum árum síðani byrj­aði sjúka at nýva henda skila­mann, men álíkavæl var hann virkin. Eg havi havt tað gleði av, at koma at kenna henda merkis­ mann sera væl, hann var ein vit­andi maður, sum oftast kundi hann greiða frá tí, sum prátið snúði seg um, tá vit ofta sótu á skrivstovuni og tosaðu um ym­ iskt. Tað var eisini sera spennandi at fáa vitan frá hesum manni, tá tað snúði seg um sjógvin og tí ið har til hoyrdi. Við hesi havsins kempu hev­ ur bygdin mist ein góðan mann! Góðu tit, Marita, Irdi, Vivi og Halv­ard, tit hava mist ein góðan mann, pápa og abba. Má Guð signa og styrkja tykk­ um í sorgini. GíB Minningarorð um vinmannin Símon Hansen (27.01.1933-16.03.2019) Hóast tað ikki var heilt óvantað, so vóru tað tung boð at fáa, at Símon Hansen, Símon hjá Borgu, sum hann vanliga var róptur í Vestmanna, er farin. Símon var ein góður, trúfastur og álítandi vinur. Tað hevur stóra ávirkan at missa slíkan vin. Símon og eg vóru ikki bara vinir, tilvitað ella ótilvitað valgdu vit somu kós ella lívsleiðir; vit hava báðir staðið í læru á Vestmanna Skipasmiðju. Eftir at hava arbeitt eina tíð sum maskinsmiður, kom hugurin til víðari lesna, og tískil var leitað til Rønde præliminærskúla, har fleiri føroyingar lósu. Uttan at vita um tað, kom Símon eis­ini til Rønde at lesa. Aftaná skúl­an í Rønde, og eisini uttan at vita av hvørjum øðrum, valgdu bæði eg og Símon at lesa víðari til maskinverkfrøði. Aft­aná lokna út­búgving sum mask­in­verk­frøð­ ing­ur, kom Símon at arbeiða við hita, ventilatión og sanitet. Og uttan at vita hvat Símon gjørdi, kom eg sjálvur eisini at arbeiða inn­an sama HVS økið. Tá eg lærdi konu mína at kenna, kundi hon ein dagin kunna meg um, at hennara ven­inda hevði funnið sær ein unnasta úr Vestmanna, og hann var mask­inverkfrøðingur, og hann eitur Símon Hansen. Kona mín og nevnda veninda eru báð­ ar úr Vági. Her kann ein spyrja um okk­ urt er, sum fær Símon og meg at finna fram til somu kós. Okkara tilvera kom seinni at flyta okkum nærri saman. Símon bleiv giftur við sínari unn­ustu Paula Midjord frá Vági, og eg bleiv giftur við venindini hjá Paulu, Helena Skaalum úr Vági og soleiðis komu vit privat at vera meira saman. Símon og Paula fingu 3 børn, 3 dreingir, og Helena og eg fingu eisini 3 dreing­ir. Seinni komu Símon og eg at ar­beiða í sama firma innan HVS økið í Keypmannahavn. Hetta var ein góð og mennandi tíð, og tað kendist gott at hava Símon sum starvsbróður. Hóast trivnaðurin var góður í Keypmannahavn, var onkuntíð hugsað um at leita heim aftur til oyggjarnar. Ì 1974 var eg so heppin at fáa tilboð um at koma heim aft­ur, eg fekk starv sum vara býar­verk­ frøð­ingur, og seinni sum býar­ verk­frøðingur, hjá Tórshavnar komm­unu. Um hetta mundi var sera nógv at gera í Tórshavnar komm­unu, fleiri áhugaverdar upp­gáv­ur vóru í gerð, og enn fleiri vóru á tekniborðinum, m.a. nýggj brenni­støð, nýggj goymsla til brúks­vatn, nýggj vegætlan, mun­ andi víðkan av verandi havna­ øki, nýggur ringvegur, fleiri nýggj­ar útstykkingar so sum Berja­brekka, Kommansmýra, Tórs­byrgi, nýtt vinnuøki uppi á Hálsi, á Hjalla og í Vesturbýðnum við Velba­staðvegin, Kommunu saman­leggingar. Gera samskip­ an­arætl­an fyri býraðslimir og fyri starvs­fólki. Nú hoyrdi eg at Símon eisini var fluttur heim at vera, hann hevði fingið arbeiði hjá Phil & Søn í Føroyum. Við hesari kunn­ ing kundi eg ikki lata vera við at spyrja um Símon kundi hugsað sær at hjálpa okkum við teim mongu ætlanum sum komm­ un­an arbeiddi við. Símon játtaði bein­an vegin. Tað var ein styrki og góð kensla aftur at hava Símon sum sín starvsbróður, ein álítismaður í allar mátar. Eg fekk Býráðið at góðkenna, at Símon gjørdist med­ býarverkfrøðingur, og arbeiðið deildu vit soleiðis okkara millum, at Símon tók sær av øllum úti á mark­ini, meðan eg hevði tað um­sit­ingaliga um hendi. Símon hevur altíð duga væl at arbeiða við verkafólki. Símon Hansen gjørdi at tey 10 árini, sum eg arbeiddi hjá Tórs­ havn­ar kommunu vóru, góð, gev­ andi og lærurík. Sum nevnt hava Símon og eg ar­beitt saman í Danmark innan HVS økið, og í 1984 fingu vit tilboð um at keypa P/F Demich, júst eitt HVS virki. Við góðum stuðuli frá Hans Hansen og Olvur Guttesen, keypti vit Demich, og góvust hjá Tórshavnar kommunu. Mong vóru bilsin yvir okkara avgerð, hava tit eti seym, ella hvat fær tykk­um at fara frá einum góðum al­menn­um starvi til eitt ivasamt trota­búgv. Jú eg var ivasamur, men tað var Símon ikki, og tíðin prógv­aði, at avgerðin var tann rætta. Takkað veri Símon Hansen, havi eg ikki haft eitt betri ar­ beiðs­pláss enn tað hjá Dem­ ich, men uttan Símon hevði tað valla gingið, hann var sera ar­ beiðs­samur og álítandi í øllum, vit vóru ikki altíð samdir, men funnu altíð, ja altíð fram til góðar semj­ur. Góði Símon takk fyri alt, takk fyri títt gevandi og góða lyndi. Hvíl í friði kæri vinur. Jesus verið hjá tær. Góða Paula, Torkil, Torbjørn og Bjarne, tit hava mist nógv, og sorg­in nívir, vit dugi so illa við troystar orðum, men vit kunnu finna hjálp við sálminum hjá Mikkjal á Ryggi : Tá tungir gerast dagar, og sorgir herja á, minst til at leita hagar, sum hjálp er best at fá, til hans, sum alvald hevur, sum øllum unnar best, sum troyttum hvílu gevur og vónarleysum treyst. Trygvi Øll spælipláss skulu vera brekvinalig Annika Olsen Borgarstjóri í Tórshavnar kommunu Í 2009 tóku Føroyar undir við ST- sáttmálanum fyri einstaklingar, ið bera brek. Hetta var eitt stórt stig á leiðini til tess at betra um viðurskiftini hjá okkara borgarum, ið bera brek. Hóast nógv gott er hent hesi seinastu árini, mugu vit tíverri ásanna, at langt er á mál fyri at náa málinum um tað brekvinaliga samfelagið. Sáttmálin leggur upp til, at allir borgarar, børn og vaksin við breki, skulu hava javnt góða atgongd til miðlar, bústaðir, almennar stovnar osfr. Tað eru eisini hesi viðurskiftini, ið hava fylgt rættiliga nógv í miðlum og í almenna rúminum seinastu árini. Men tað eru so nógv onnur øki, har vit í Føroyum eru eftirbátur, eisini í kommunalum høpi. Bleiv gjørd varug við ein dagin, um vit kundu gera spæliplássini í Tórshavnar kommunu meiri brekvinarlig, tí tað finnast reiggjur o.a., sum eru ætlað til børn, ið eitt nú sita í koyristóli. Sat í mínum stilla sinni og hugsaði, hvussu ræðuligt tað má vera hjá einum barni í rullistóli at hyggja at, meðan øll hini børnini reiggja og hava tað stuttligt. Setti mær tí fyri, at hetta má og skal broytast. Tað er ein sjávfylgja og skal vera ein natúrligur partur í okkara planlegging av spæliplássum, at hesi eisini rúma børnum við breki. Í tí sambandi havi eg í dag heitt á umsitingina um at hava hetta við í allari planlegging av spæliplássum í kommununi, og at vit beinanvegin fara undir at gera verandi spælipláss brekvinarlig, so øll børn - uttan mun til brek - hava somu atgongd sum onnur børn.